BAR TABURESİ

scene thirty four

Selamlar,finalden önceki son bölümümüz ile karşınızdayım. Oldukça karışık ve
önemli bir bölüm oldu. Okurken soluklanmanızı öneririm.

İyi okumalar dilerim.

🌪

➛Sena Şener,
Teni Tenime.

"Aramızdaki kıvılcım ikimizi de yakıp kül edecek bir yangının habercisiydi. Kaçmak istememe rağmen sana ait olduğumu söyledin. Gitmeme izin vermedin ve göğsümü kalbine yasladığımda,kayboldum. O an anladım ki,ateş sendin ve beni kül etmekten çekinmeyecektin. Bu benim sonumdu sevgilim,belki de."

🌪

Göğüs kafesinizde iz bırakabilmiş her şey hatırlanmaya değmez.

Bazen,unutmak gerekir.

Çünkü eğer unutmazsan,göğüsüne zar zor hapsettiğin o yangın her defasında harlanır ve seni yakar. Kül olursun. Sırf,unutamadığın için. Arkana baktığın için. Beklediğin için veya beklemediğin için.

Attığımız adımlar ilerleyeceğimiz yolu seçmez,her adımımız o yolu yeniden çizer. Elinize bir kurşun kalem alsanız ve önünüze koyulan kağıda bir daire çizmeniz istense herkesten farklı olur çiziminiz. Kimisi kalemi bastırır,kimisi kalemi tutmaktan korkar. Seçimlerimiz ve hissettiklerimizdir yolumuzu belirleyen.

Kazma kürekle yüreğine ulaşmak için çabaladığın kimse son nefesini senin için vermez,bilirsin.

Ama son nefesini verecekmişcesine çabalarsın. Aptallık. Değil mi?

İnsanlar bazen açılan yaraların kanamasını veya kabuk bağlayan dikişsiz yara izlerini severler.

Çünkü en çok hatırlamak istedikleri kişiden kalan son şeydir. Aslında çok çok şeydir.

Ama bazen unutmak gerekir.

O yaraların üzerine yarabantları yapıştırılması ve o yaralara dikiş atılması gerekir. Bazen o çok şeyin anlamını yitirmesi gerekir.

Teninde yer bulan her şey senin yüklediğin o anlamı ifade etmez.

Bazen,anlamını yitirmesi gerekir.

Bazen bazı şeylerin olmaması gerekir ve sen önüne geçsen de geçemesen de olmaz.

Ben hep hatırladım. Önüne geçsem veya geçmesen dahi unutmama izin verilmedi. Kin tutan birisi değildim. Aksine bir özür dilense herkesi affedebilirdim ama o özür benden hiçbir zaman dilenmedi. Belki de bu yüzden asla unutamadım.

Kalbime dokunan herkesin sırtımda yara izi var.

O yara izlerinin her birinin kabuk tutmasını sağladım ama acısını asla unutamadım. Kimseden intikam almak istemezdim de ben. Çünkü bittiyse biter. Kimin bitirdiği önemsizdir. İntikam,nefreti arttırmaktan başka hiçbir şeye yaramaz.

Ama bazen,unutamadığımda öfkem intikam almak istiyor. Kendimi durduruyordum çoğu zaman,karşımda dikilmedikleri sürece. Çünkü sırtımdan,acıdan nefesim kesilerek çıkarttığım o bıçakların her birisini karşıma geçtiğinde sana saplamayacağımın garantisini bana veremezsin. Bende sana veremem.

Kimsenin canını yakan birisi değilim,hiç olmadım. Bir cümle kurarken dahi karşımdakinin yarasına değer mi diye düşünürüm. Cümlelerin zehir etkisine sahip olduğunu çok küçükken öğrenmiştim ve biliyordum da ne kadar can yaktığını. Dikkat ederim.