BAR TABURESİ

scene thirty three

Selamlar,yeni bölümümüz ile geldim.

Son bölümlerden birisi olduğu için
çok duygusalım. Bu yüzden yazmakta oldukça zorlandım. Onları bitirmek istemiyorum sanırım.

Bölümümüz kısa olsa da duygusal anlamda uzun soluklu bir bölüm oldu.

İyi okumalar dilerim.

🌪

➛Batuhan Kordel,
Anıları Sakla.

"Sevmelere doyamadığım sevgilim,yeşil harelerin bana her şeyin bittiğini,yeniden,beni gerçekten sevdiğini fısıldıyor. Göğsüm ise sancıyor,göğüs kafesi mezarlığım darmadağınık.
Kalbime dokunabilir misin? Bana yaşam vaad etmene ihtiyacım var. Kör gerçekleri kalbime hapsediyorum ve ellerinden tutuyorum. Sana inanmaya ihtiyacım var. Kollarının arasındayım ve kokunu soluyorum. Sen,sevgilim,hep,
benimle,göğsümde misin? Sana ihtiyacım var."

🌪

Zihninizin kör gerçekleri sakladığını düşündüğünüz anlarda geçmişi hatırladığınızda canınız yanar.

Çünkü aştığını düşünürsün. O gerçekleri yakıp yıktığını ve önüne baktığından da eminsindir aslında. Her ne kadar şuan adımını sert basmana rağmen ilerlediğin yol,engellerle dolu olsa da. Yine de,artık eskisi gibi değilsindir.

Böyle düşünürsün.

Ama böyle değildir.

Aslında geçmişi aşmak mümkün değildir ve sen,en çok hatırlamak istemediğin gerçeklerin üzerini kapatıp göğüs kafesi mezarlığına gömsen de kalbine aldığın birisi,göğüs kafesine dokunduğunda her şey yerle bir olabilirdi.

Oysa dokunuşuyla kalbini iyileştireceğini düşündüğün birisinin orada yeni yaralara sebep olacağını ve kabuk bağlayan yaralarını dikişsiz kılacağını bilemezsin.

Bilemezsin ve inanırsın.

Kandın ve kanadın. Kanarsın.

Ve her şey darmadağın olduğunda,karşı koyamazsın. Göğüs kafesin paramparça olurken,kalbin sancırken,nefesin kesilirken ve canını yakan ile canından saydığın bir olduğunda,seni ağlayan kişinin kollarında ağlamaktan başka bir çaren yoktur.

Göğüs kafesimde izi olan adam,canımı yakan da sensin,canım da.

Sensizliği bilmiyorum ve seni seviyorum.

Seni seviyorum ve özür dilerim. 

Şok,tüm bedenimi ele geçirdiğinde Ege'yi hızla ittirdim. Nefes nefese geri çekildiğinde gözlerimin içerisine bakıyordu.

"Bir daha sakın böyle bir şey yapma."dedim sert bir sesle. Ardından arkamı dönerek merdivenleri indim. Bu sırada bakışlarım Atlas'ı buldu. Kapıya yakın olan taraftaki merdivenlerden iniyordu.

Gözyaşlarım akarken ne yapacağımı bilemiyordum. Ben hızlı adımlarla ilerlerken o çoktan mekandan çıktı ve bende peşinden çıkmış oldum. Kendimi dışarıya attığımda onun arabasına doğru ilerlediğini gördüm.

Hiçbir şey söyleyemedim,yalnızca gitmesini izledim. Arabaya bindiği sırada Ege'nin,"İdil!"diye bağrışıyla bakışlarım o tarafa döndü.

"Ne var Ege?"dedim gözyaşlarımı silerken. Atlas arabasını çalıştırmamıştı,orada duruyordu.

Ege tam karşıma geldiğinde başımı kaldırarak gözlerinin içerisine baktım. "Ben gerçekten özür dilerim İdil ama sorun olacağını düşünmedim."dediğinde daha çok öfkeleniyordum ve üstelik başım dönüyordu.