BAR TABURESİ

scene thirty one

Selamlar,yeni bölümümüz ile geldim.
Her duyguyu içinde barındıran bir bölüm oldu.

İyi okumalar dilerim.

🌪

➛Perdenin Ardındakiler,
Vedalardan Bir Buket.

"Gözlerinin içerisine bakarken içimin gittiği sevgilim,gözlerime bürünen nefretin nedeni sensin. Ellerimi her tutuşunda kaybolduğumu hissediyorum. Kalbimdeki yerin alaşağı. Ulaşabilir misin şimdi göğsümdeki izine,dokunabilir misin sana karşı olan tüm yenilgilerime? Varlığını hissettiğim her an paramparça oldum. Beni yanıltmanı isterdim ama sen kalbimi kafes kılmayı seçtin. Kalbimden kovuldun sen sevgilim,sana ait göğüs kafesim yangın yeri şimdi. Bak,birtanene,mahvoldum sayende."

🌪

2003,
Yazar'ın anlatımıyla.

Küçük çocuk durmaksızın yağan yağmurun altında sırılsıklam bir şekilde onu tutmalarına rağmen direnmeye devam ediyordu. Ambulansın ışıkları yüzüne yansırken aklında dönüp duran tek şey çok değil,bir saat öncesiydi. Babasının bıçağı onun elinden alışı ve gözlerinin önünde annesine saplayışı çıkmıyordu aklından.

"Anne!"diye bağırarak tekrardan ileriye atıldığında onu tutmaya çalışan birisi,bir yabancı tarafından hızla geriye doğru itildi ve kendisini yerde buldu. Henüz küçük bir çocuktu. Yalnızca annesini istiyordu.

Ama annesi gözlerinin önünde ölmüştü.

Hıçkırıklarını artık tutamadığı saniyelerde ağlamaya başladığında birilerinin ona bağırdığını duyuyordu ama umursamayarak hızla ayağa kalktı. Bu defa onu kimse tutamamıştı. Hıçkırıklarının arasından,"Annemi götürmeyin."diyerek kendisini yola attı ve annesinin ölü bedenini taşıyan iki yabancının yanına doğru gitti. İçlerinden birinin önüne geçip ağlayarak,"Lütfen götürmeyin,görmek istiyorum ben annemi. Ölmedi o biliyorum."diyordu fakat bir faydası yoktu. Küçük çocuğu ittirerek yanlarından geçip gittikleri sırada küçük çocuğun bedenini birisi yeniden tutmaya başladı. Onu içeriye götürmeye çalışıyorlardı fakat küçük çocuk annesini bırakmamakta kararlıydı.

Onu tutan kolların arasından kurtulmaya çalıştığı sırada ambulansın kapısı kapatıldı ve araç çalıştırıldı. O ise,"Annemi götürmeyin. Onu özledim ben. Görmek istiyorum ben annemi."diye ağlıyordu yalnızca. Ambulans aracı gözden kaybolduğunda,onu tutan ve hiç tanımadığı bir yabancıya vurmaya başladı ve ona annesini getirmesi için yalvardı. Kadın ise ağlamaktan başka bir şey yapmıyordu. Bunun üzerine küçük çocuk kendisini yere attı ve elleriyle yüzünü kapatarak annesini istediğini sayıklamaya başladı.

"Annem öldü. Annem benim yüzümden mi öldü? Koruyamadın onu."diye sayıklıyordu. Yalnızca küçük bir çocuktu. Sırılsıklam olmuştu ve bedeni resmen buz kesmişti. "Annem gitmedi. Gidecek olsaydı eğer bana beni sevdiğini söylerdi. Annem beni sevmiyor mu?"diyerek düşündüğü sırada kadın tarafından ayağa kaldırıldı ve kadın elinden tutarak onu eve götürmeye çalışıyordu. Küçük çocuk elini kurtarmaya çalışsa da başarılı olamıyordu.

İlerledikleri sırada yüzüne yansıyan polis arabasının ışıklarıyla bakışları polis arabasını buldu. Tam o sırada polisler ile birlikte elleri kelepçeli olan babasını buldu gözyaşlarıyla dolu gözleri. Nefretle bakıyordu babasının gözleri,küçük çocuğun yeşil harelerine.