Possessive Ex Husband

Chapter 8: Truth of Past

CASSIDY

"Mama." ngumiti ako, ngayon lang ako uli umuwi since naging workaholic ako sa kakatrabaho sa resort wala akong ideya kung may alam ba siya na ako nagtatrabaho para kay Vini, kung sinabi ni tito mas mabuti ng alam ni mama para naman hindi narin ganun na mag alala si Mama at mapanatag siyang maayos ako sa kung saan ako nagtatrabaho ngayon bilang isang sekretarya ng mismong ex husband ko pa talaga.

tinignan ko si Cali yakap yakap ang teddy bear na niregalo ko sakaniya nuong baby pa siya, ito ang first gift ko sakaniya kapatid ko kaya itong si Cali na ang cute-cute pa, pinisil ko ang pisngi niya, namiss ko ang batang 'to ang tagal ko rin siya hindi nakita at nabisita kaya ganito ako nagpapaka-ate sa break na ibinigay ni Vini saakin.

"Ate!" sabay bungisngis naman niya saakin, ang cute cute talaga ng batang ito kanino ba 'to nagmana ng pagiging bungisngis? hmm, siguro kung nabubuhay si Vienna ganito rin siya ngayon, nalungkot naman ako biglang maalala ang anak ko sana narito siya sana nandito ang anak ko sana masaya kami sana masaya ako kasama ang anak ko, pero wala eh. kinuha si Vienna saakin, ni hindi ko manlang siya nakita.

"Cassidy?" tumingin ako sa pintuan ng kwarto ko si Mama na nakangiti saakin, nilapitan niya ako at naupo sa aking tabi tuwing malungkot ako alam ni mama ang dahilan ko kapag ganito, alam niya na si Vienna ang laging dahilan ng pagiging malungkot ko. "Sweetheart, wag kang malungkot." aniya at hinalikan ako sa aking noo.

ngumiti siya. "hindi ka dapat na maging nalungkot." tinignan ko si Mama, anong sinasabi ni mama saakin na ako hindi dapat na maging malungkot? ang hirap naman din 'nun dahil nakasanayan kong uuwi ditong malungkot dahil naalala ko nalang lagi si Vienna. "bakit po?" tanong ko kay mama.

"you should be happy." humalik siya sa aking noo at niyakap ako, gusto ko man na maging masaya hindi ko naman magawa dahil sa ala ala ng anak ko gustong-gusto ko kase na magkaroon ng anak pero ako naman itong nawalan ng anak, bakit ba kase ganun kadaya? gusto ko maging masaya pero hindi ko naman kaya, nawala si Vienna saakin. "remember this, she's in the good hands." sabay ngiti ni Mama saakin bago siya lumabas ng kwarto ko.

bumuntong hininga naman ako at inayos ang sarili ko para naman maayos akong tignan kapag labas ko, gusto kong lumabas ngayon gusto kong mag mall mamay pero siguro magpapahinga na muna ako babawi lang sa tulog mejo madalas akong mapuyat, nahiga ako para matulog at nagising after 3 hours, naligo ako ulit para fresh akong tignan at tska ako lumbas ng kwarto dala ang bag ko.

"anak, may bisita ka." si Mama.

bisita? wala naman akong inaasahang bisita nagmadali akong bumaba at nakita ko si Vini na nilalaro ang kapatid kong si Cali, napangiti ako pero nawala agad bigla ang ngiti ko at sumeryoso ang mukha ko kay Vini na nandito ngayon, bakit nandito siya? hindi ba dapat nasa resort siya at break ko ngayon, i need break with him too.

ngumiti si mama. "Anak, pinaalam ka na niya kaya sige lumakad na kayo." huh? bigla akong hinila ni Vini palapit sakaniya para akapin ako, what the fudge. "don't worry, ma. iuuwi ko ng ligtas si Cassidy, ni galos wala siyang matatamo." ma? walang kami para tawagin niyang mama ang mama ko! hindi na kami mag asawa nahihibang na ba siya?

"Vini..." ngumiti siya saakin at inalalayan ako sa kotse niya, i never see this car. siya pa ba? mayaman ang lalakeng 'to multi-milion nga pa yata siya kay Bruce Wayne, yeah i actually compare him over a movie dc character.

a black sports car. "saan tayo pupunta?" binaling niya ako saglit at nginitian bago lumingon sa daan at nagmaneho lang ng seryoso hanggang makarating kami sa isang Restaurant. ano 'to? bakit naman kami nandito na dalawa dahil seryoso, wala akong balak na makipag date kasama siya, umiwas ako ng tingin ng makalabas ng sasakyan, ayoko sana kaso wala naman na akong magagawa dahil nandito na kami.