When Will It Be My Turn?

chapter 20

"Finally, you're here, princess" 

Napatingin ako sa kung sino ang nagsabi nun, and there I saw him, my childhood friend.

"Eli!" Tawag ko at nagtakbo lakad papunta sakanya bago siya niyakap ng mahigpit.

"I didn't know na nakauwi ka na galing U.S" Sambit ko at mas hinigpitan ang yakap ko sakanya. God knows how much I miss him. Besides kuya siya din palagi ang nagttanggol sa'kin.

He's my kuya's bestfriend ever since childhood naging close din kami kasi naging kuya kuyahan ko na rin siya dahil lagi silang magkasama ni kuya nung mga bata pa sila. He confessed to me when I was 18 and he's 25 then. I rejected him for a lot of reason and one of them is because I only see him as a brother. 

He didn't take it the negative way and nothing changed since then, but like kuya limmuel kinailangan niyang umalis din ng bansa at pumunta ng U.S para doon ituloy ang pangarap niya. And now I didn't expect na after two years makakasama ko ang dalawa kong kuya.

"Kakauwi ko lang yesterday, I didn't tell you guys because i wanted it to be a surprise." he stated and smiles at me and he kisses my forehead. "I miss you, princess" 

"Hey, I told you to stop calling me that, Eli." I pouted that made him laugh.

"What? it's cute kaya, atsaka princess ka naman talaga namin ng kuya mo ever since." Pangangatwiran nito at inakbayan ang kuya ko.

"Yeah, that's wh-" 

Hindi ko natapos ang sasabihin ko ng biglang magsalita si mama. Lahat ng atensyon namin ay napunta sakanya because everyone here knows what to do and what not. She's someone you wouldn't want to mess with. 

"Silence."

Nanahimik ang lahat, at tanging tunog lamang ng mga yapak ng mga kasambahay ang maririnig mo, halos maririnig mo na nga rin ang nagttsismisan na lamok sa sobrang tahimik ng paligid. 

"Are you forgetting something, hija?" My mom asked as she eyed me thoroughly,

"No, ma." Is the only words that left my mouth as I bowed my head and held their hands. 

"Mano po. Pa, Ma." 

"Maupo ka na" Madiing sambit ni mama. Wala akong sinabi at umupo sa bakanteng upuan katabi ng upuan ni mama. may isa pang upuan sa gilid ko pero bawal ako doon umupo dahil mas nakakabastos kung uupo ako sa upuan na may pagitan sa'ming dalawa.

"Maari na kayong magsimula kumain." Turan nito na siyang sinunod ng lahat. 

Ilang minuto rin ang nakalipas at hindi ko magawang galawin ang pagkain ko, wala akong gana kumain lalo na't ramdam na ramdam ko ang mga tiningan nila sa gawi ko. Napabuntong hininga nalamang ako at napayuko sa sobrang daming bagay na pumapasok sa isip ko.

Napabalik ako sa realidad ng kausapin ako ni papa.

"Hindi mo ba gusto ang pagkain, anak? pansin kong hindi mo pa ito nagagalaw." Mahinahon at nag aalalang tanong ni papa.

"No, pa. pinapalamig ko lang po yung pagkain, kakain na po ako.." I said as I smiled at him at nagsimula na sumubo ng pagkain. Ayoko man pero pinilit kong lunukin ang pagkain na nakahanda. 

Napatigil naman ako sa pag nguya ng biglang nagsalita muli ang aking ina.

"Hija" tawag niya sa'kin

"Yes, ma?" 

"What happened to you and your wife? Tanggap ka na ba?" Tila ba para akong binuhusan ng malamig na tubig nang marinig ko ang mga katagang lumabas sa bibig niya.