chapter 3

51 2 0
                                        


we're now walking towards the entrance again,
silence is surrounding us. hindi na ako nagtangkang kausapin siya, I'm still taken back at what she said. I'm tired of trying to have a conversation with someone who thinks I'm only pretending.

hindi pa kami nakakalapit sa entrance, marami na ang lumapit at binati siya. yes, siya. alangan naman na ako, ni hindi ko nga alam kung bakit ako nandito.

magsisimula pa lang ang gabi namin, at wala na ako agad sa mood. idagdag mo pa ang gutom na nararamdaman ko kanina pa.

kakapasok pa lang namin sa loob nang may bumati na naman sakanya, maybe one of her family's business partners.

"Miss Rossen, it's a pleasure to see you here" sambit ng isang lalaki na medyo may edad na. based from his look I think he's in his 40's.

"Mr Montenegro" munting sambit ng isa at tinanggap ang kamay na nakalahad sa harap niya.

"I'm also pleased to see you here" nakangiting dagdag nito.

she looks beautiful when she smiles.

"At first, I thought Richelle was lying when she said that you will be attending tonight" Mr Montenegro said.

"I honestly didn't think that you will actually do" dagdag nito.

"I'm actually looking for someone that why I'm here" turan ng katabi ko at tumingin ng parang may ibig sabihin sa kaharap niya ngayon.

it's like she's telling him something using her eyes. and I quite not get it, seryoso lang itong nakatingin sa lalaking nasa harap niya ngayon.

mukha namang nakuha ng lalaki ang ibig niyang sabihin at tumango nalamang, akala ko doon na matatapos ang usapan nila nang bigla nalang magsalita uli ang lalaki at itinuon ang atensyon sa'kin.

"And who might you be?" tanong nito at pinasadan ng tingin ang kamay ko na nakahawak sa braso ni Azari.

how did it get there? I didn't know that I was clinging to her all this time.

bigla akong napakalas sa paghawak ko sa braso ni Azari at ngumiti ng pilit sa lalaki, hell. I must've held into her earlier in the entrance, there's so much people interacting with her to the point I'm afraid na baka mawala siya sa paningin ko kaya napahawak ako sakanya.

that's so embarrassing.

"I'm Celine, Azari's Wif-"

"She's my secretary"

I smiled awkwardly as I nodded.

"I'm Azari's secretary" pag-uulit ko, sabay lahad ng kamay ko sa lalaki, na agad naman niyang tinanggap at ngumiti sa'kin.

"You're a beautiful young lady" pamumuri nito.

agad naman akong nagpasalamat at hinintay nalamang silang matapos mag-usap.

the whole gathering she just left me standing there behind her, introducing me to everyone as her secretary every time na may magtatanong. I just smiled at them every time they will compliment me. those compliments mean nothing to me when she's not the one saying it.

now she left me here again sitting at one of the tables, waiting for her. she's gone for almost half an hour already, and I'm hella hungry.

wala pa akong kain buong gabi, at nakakahiya naman kumuha ng pagkain sa harap kung yung nag inbita sa'kin dito ay wala pa. baka pagkamalan pa akong magnanakaw dito haha.

the whole 30 minutes na wala siya, inilibot ko nalang ang mga mata sa magandang bahay na ito. malaki kasi ito, at parang mansion talaga. ginto na ginto talaga ang itsura. halos makakabisado ko na nga ang bawal sulok ng lugar na ito kasi ang tagal niya ng wala.

When Will It Be My Turn?Where stories live. Discover now