Mortimer

Part3

مشتی غذای خشک از بسته‌ی در دستش خارج کرد و جلوی دهان گربه گرفت، گربه که انگار چندین روز می‌شد که گرسنه بود شروع به لیس زدن غذا و همینطور دست سوبین کرد. لبخند بزرگ و مهربانی به چهره آورد.

_گرسنه بودی هان؟

دست دیگرش را نوازش وار روی سر گربه‌ی نارنجی رنگ کشید.

_مامان مامان صبر کن

با شنیدن صدا با کنجکاوی سر بالا آورد، پسر بچه‌ای بور و ریزه میزه بود که دست مادرش را به سمت آنها می‌کشید. مادرش در نهایت تسلیم شد و مسیرش را به دست پسر تخسش سپرد. پسر به سمت گربه و سوبین آمد و با ذوق و سریع گفت:《 می‌تونم منم دست بزنم؟ لطفا لطفا》

سوبین لبخند گرم همیشگیش را تحویل پسر کوچولو داد.

_البته

پسرک خم شد و با احتیاط گربه را نوازش کرد اما از حرکاتش مشخص بود کمی از آن می‌ترسد. سوبین متوجه این موضوع شد

_می‌خوای یکم بهش غذا بدی؟

پسرک با اشتباق و تند تند سرش را به تایید تکان داد. سوبین مقداری غذای گربه کف دست کوچک او ریخت و پسرک با شوق شروع به غذا دادن به گربه کرد، مادرش که خسته شده بود روی صندلی کنار آنها نشست و آه کلافه‌ای کشید، سپس به سوبین لبخند زد و زیر لب تشکری کرد سوبین هم در جواب لبخندی تحویل زن داد.

_آقا اسمش چیه؟

سوبین برگشت و سوالی به پسر نگاه کرد اما خیلی زود متوجه سوال او شد و چهره‌ی عادیش را برگرداند

_نمی‌دونم، گربه‌ی من نیست همینجا پیداش کردم

لب های پسرک آویزان شد

_یعنی اسم نداره؟

_من که نگفتم اسم نداره، گفتم من نمی‌دونم

سپس چشم هایش را ریز کرد و صدایش را پایین تر آورد

_باید از خودش بپرسی

پسرک گیج به سوبین نگاه انداخت

_اون که نمی‌تونه صحبت کنه

سوبین باز هم صدایش را پایین تر آورد

_ شایدم بتونه، کافیه ازش بپرسی اونوقت اون اسمشو تو قلبت نجوا می‌کنه

پسرک گیج تر نگاه کرد، سوبین خنده‌ی آرامی سر داد

_به اسمش فکر کن

پسرک در فکر فرو رفت

_خب؟ چیزی به ذهنت نرسید؟

پسرک با ذوق به سوبین نگاه کرد

_کوپر! ولی... این اسمیه که من براش انتخاب کردم نه اسمی که اون بهم گفته

سوبین تلاش کرد قهقهه نزد، با بچه‌ی ساده لوحی طرف نبود، اما از موضعش عقب نرفت