ကိုယ့်ဘဝရဲ့ ရောင်ခြည်ဉီး

Chapter 16

အချိန်ကား မနက် ၂ နာရီ ၅၀ မိနစ်။ မင်းဆက် အလုပ်တွေအကုန် လက်စသတ်ပြီး အိပ်ရာဝင်လိုက်သည်။ မှောင်မည်းနေသော အခန်းထဲတွင် အဲကွန်းကြောင့် လေထုက အေးစိမ့်စိမ့်။

အရင်အပတ် ရွာသာကိုသွားတုန်းက ထန်းတောမှာတွေ့ခဲ့သည့် ကောင်မလေး ခင်စံပယ်။

မင်းဆက် မှိတ်ထားသောမျက်လုံးတို့ကို ပြန်ဖွင့်လိုက်မိသည်။ မျက်စိမှိတ်လိုက်တာနှင့် စံပယ့်ပုံရိပ်တို့က အထင်းသားပေါ်လာသည်။ စကားပြောပုံလေးတွေ၊ ဆံပင်ရှည်လေး၊ လှပကျစ်လစ်သည့် ကိုယ်ခန္ဓာ၊ မျက်လုံးဝိုင်းလေးတွေနှင့် အိန္ဒြေရလွန်းသည့် မျက်နှာလေး။

မင်းဆက် ဖုန်းဖွင့်ကာ schedule ကိုကြည့်လိုက်သည်။ မနက်ဖြန် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့။ နောက်အပတ်ထဲအထိ meeting, project နှင့် အခြားအလုပ်တွေနှင့် schedule အပြည့်ဖြစ်နေသည်။ သူ သွားလို့မရသေးပေ။

ဖြစ်နိုင်မည်ဆိုပါက အခုချက်ချင်းအင် မင်းဆက် ပြေးတွေ့လိုက်ချင်သည်။ ရင်ထဲလှုပ်စိစိနှင့်ဖြစ်နေရသည်။ မင်းဆက်ဘဝမှာ အချစ်ကို ယုံကြည်ခဲ့ဖူးသည်မဟုတ်။ မင်းဆက် အသက် ၃၀ ကျော်သည်အထိ ချစ်ဦးသူရယ်လို့ မရှိဖူးသေး။ ပညာသင်အရွယ်တုန်းကလည်း စာမေးပွဲမကျရုံသာ ခေါင်းထဲရှိခဲ့သည်၊ အဆင့်တစ်တွေ၊ နှစ်တွေ စိတ်မဝင်စား။ အထက်တန်းနှင့် တက္ကသိုလ်မှာလည်း ဆတ်ဆတ်ထိမခံ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ လာကြည့်ရင် ငြိ၊ လာထိရင် ချ၊ ရန်ပွဲဆိုရင် ထိပ်ဆုံးက ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျောင်းပြီးတော့လည်း စီးပွားရေးလောကထဲ ခြေစုံပစ်ဝင်ခဲ့သည်။

အခုဆိုရင် မင်းဆက် အသက် ၃၂ နှစ်ရှိပြီ။ ဆယ်ကျော်သက်အချစ်ပင် မရှိခဲ့ဖူးဘူးဆိုလျှင် ထူးဆန်းနေမည်ဖြစ်သော်လည်း ဒါအမှန်တရားပင်။ စံပယ်ကိုသာ ပထမဆုံး စွဲလမ်းဖူးခြင်း။ အခြားမိန်းကလေးတွေအပေါ် ခံစားရသလို စွဲလမ်းမှုမျိုးဖြစ်သည့် sex ကြောင့်ဖြစ်သော စွဲလမ်းမှုမျိုးမဟုတ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လိုချင်စိတ်က အရင်ဦးဆုံး ပေါ်လာသည်မျိုးမဟုတ်ဘဲ သူဖြစ်နေလို့ကို စွဲလမ်းမိတာမျိုး။ ဒါဟာအချစ်ဟုတ်မဟုတ်တော့ မင်းဆက်မသိ။

သုံးနာရီလောက်သာရသည့် ရှားရှားပါးပါးအိပ်ချိန်လေးကို မအိပ်နိုင်အောင် ဒုက္ခပေးနိုင်လွန်းသည့် *ခင်စံပယ်* သို့မဟုတ် *စွဲလမ်းရာ*ပါလေ။