အနက်ရောင် ဇိမ်ခံကားလေးတစ်စီးသည် ခင်လေးတို့ထန်းရည်ဆိုင်နှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ရပ်တန့်သွားသည်ကို တဲလေးထဲတွင် အမြည်းကြော်နေရင်း ခင်လေး လှမ်းမြင်လိုက်သည်။ မောင်မင်းကြီးသားက ရောက်လာပြန်ပါပြီ။
ဆိုင်ကွက်လပ်ကို ဆိုက်နဲ့ဂိုက်နဲ့ လှမ်းလျှောက်လာသူက အရင်ကနဲ့မတူတာသည် ပုဆိုးဝတ်လာခြင်း။ နို့နှစ်ရောင်စပို့ရှပ်နှင့် အပြာရောင်ကွက်စိပ်ပုဆိုး။ ဒီနေ့အမြင်က ထူးဆန်းနေသည်။ ခပ်ကြောင်ကြောင်ပုံစံတွေ၊ အနက်ရောင်တွေ၊ ဇာတ်ကားထဲက လူမိုက်တွေအတိုင်းသာ ဝတ်လေ့ရှိသူက မြန်မာဆန်ဆန် အရောင်နုနုတွေ ရွေးဝတ်လိုက်တော့ နုသွားသယောင်ပင်။
"မမ... ထန်းရည်တစ်မြူ"
အသံကြားသည်နှင့် ခင်လေး သက်ပြင်းကိုသာခိုးရှိုက်လိုက်မိသည်။ အစ်ကိုက ထန်းတက်နေသည်။ ဆင်းလာလို့မြင်ရင် ပြဿနာက ဖြစ်ကြဦးမည်။
"ရှင်တို့မြို့သားတွေ ဒီလောက်တောင် အားယားနေကြလား။ တကယ်ပါပဲ..."
ခင်လေး မျက်စောင်းဝင့်ရင်း ခပ်ဆူဆူပြောလိုက်သည်။ ဒီတစ်နှစ်အတွင်း တစ်ပတ်ကိုတစ်ခါ ပုံမှန်လာနေသူသည် ဒီအပတ်ထဲ နှစ်ခေါက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
သူက လာတိုင်းလည်း အသာသောက်ပြီး ပြန်သူမဟုတ်။ ခင်လေးကို ရိသဲ့သဲ့စကားတွေပြောပြီး အစ်ကို့ကိုလည်း ယောက်ဖကြီးလို့ ခေါ်လေ့ရှိသည်။ တစ်ခေါက်လာတိုင်း ခင်လေးနားထိုင်ပြီး သူ့အကြောင်းတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု မထပ်အောင်ပြောပြတတ်သူသည် အစီအစဉ်များ ဆွဲထားလေလားမသိ။
သူ့နာမည်က နေမင်းဆက်။ အသက်က ၃၄ ရှိပြီဖြစ်ပြီး စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း၊ အင်္ဂလိပ်နာမည်တွေနဲ့ company တွေ၊ လုပ်ငန်းတွေ တော်တော်များများရှိကြောင်း၊ အိမ်ထောင်မကျသေးတဲ့ လူလွတ်ဖြစ်ကြောင်း၊ အဖေ့အကြောင်း၊ အမေ့အကြောင်း၊ အဘိုးအကြောင်း၊ ညီအကြောင်းတွေကအစ နှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွတ်ပြောပြသွားပုံမှာ သန်းခေါင်စာရင်းထက်ပင် ပိုစုံသေးသည်။
"မမ... ခေါင်းလျှော်ထားတာလား"
ခင်လေး ဒီနေ့ ခေါင်းလျှော်ထားတာမို့ ဆံပင်ကို ဖားလျားချထားသည်မို့ မောင်မင်းကြီးသားက မေးလာသည်။
YOU ARE READING
ကိုယ့်ဘဝရဲ့ ရောင်ခြည်ဉီး
Random"ပတ်ဝန်းကျင်က ဘယ်လိုတွေပဲ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချနေပါစေ မင်းသာကိုယ့်အနားမှာ ရှိနေပေးမယ်ဆို ကိုယ်တစ်လောကလုံးနဲ့ အတိုက်အခံလုပ်ရဲတယ် ကောင်လေး"
