ကိုယ့်ဘဝရဲ့ ရောင်ခြည်ဉီး

Chapter 20

ညချမ်းအချိန် သော်တာလမင်းကြီးမှာ အပူအပင်ကင်းမဲ့စွာ သာယာလှပနေသည်။ ညသန်းခေါင်ကျော်ဟုပြောလျှင် ပိုမှန်မည်ထင်သည်။ ဇေသော် အိပ်လို့မရဘဲ ခေါင်းထဲမှာ အတွေးတွေနဲ့ပြည့်နေသည်။ ဒီည အလုပ်တွေစောပြီးတာနဲ့ 11 ထိုးတော့ အိပ်ရာဝင်ခဲ့လိုက်သည်။ သို့သော် အိပ်ရာထဲရောက်ခါမှ ဆေးရုံက case အဆန်းနဲ့ လူနာအကြောင်းတွေ၊ နိုင်ငံရေးတွေ၊ စသဖြင့် အကြောင်းအရာအစုံ ခေါင်းထဲကို အလုအယက်ဝင်လာကြသည်။ အမှန်တိုင်းပြောရရင်တော့ ဟိုနေ့ကတွေ့ခဲ့တဲ့၊ ဇေသော့်ကိုဖွင့်ပြောခဲ့တဲ့ ‌ကဖေးဆိုင်ပိုင်ရှင်တစ်ဖြစ်လဲ IT engineer လေးက ပိုပြီးနေရာယူထားသည်။

ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်မှာ ဇေသော် အိပ်ရာပေါ်မှာလှဲနေရင်း ပြတင်းပေါက်ကနေ လမင်းကြီးကို ငေးကြည့်နေသော်လည်း စိတ်အစဉ်ကတော့ အတိတ်နှင့် အနာဂတ်ဆီကို လူးလာခေါက်တုံ့ ကစားနေကြသည်။ ဒီကြားထဲ ဟိုကောင်လေးအကြောင်း တွေးမိနေတာ ပိုတောင်ဆိုးသေး၏။

ဟိုနေ့ညက 7 နာရီမှာတွေ့ဖို့ ချိန်းထားတာကြောင့် ဇေသော် ချိန်းထားတဲ့နေရာဆီကို 6:50 မှာကတည်းက ရောက်အောင်သွားပြီး စောင့်နေခဲ့သည်။ ဒါဟာ ဇေသော်ရဲ့ အကျင့်တစ်ခုဆိုရင်လည်း မမှား။ သို့သော် ဟိုကောင်လေးက 7 နာရီထိုးပြီးလို့ ဆယ့်ငါးမိနစ်နီးနီးမှ ရောက်ချလာသည်။ baby Blue လို့ခေါ်ကြတဲ့ ပြာနုရောင်တီရှပ်လေးကို ဆွဲသားပန့် အနက်လေးနဲ့ တွဲဝတ်ထားပြီး လည်ပင်းကကြယ်သီးကို မတပ်ဘဲ ခပ်ဟဟပုံစံဖြင့် လည်တိုင်ကြော့ကြော့ကို ထင်းနေစေသည်။ ကောင်လေးက အသားဖွေးသည်။ နုနု‌ဖွဖွပုံစံလေးက သူ့ကို လူငယ်ဆန်စေသည်ဆိုတာထက် ကလေးဆန်စေသည်လို့ပြောရင် ပိုမှန်လိမ့်မည်။

မျက်လုံးပေါက်က အနည်းငယ်‌ကျဉ်းပြီး မျက်မှန်‌‌လေးနဲ့ဆိုတော့ မျက်ဝန်းအိမ်က ပိုတောင်ကျဉ်းသည်ဟု ထင်ရသည်။ ဆံပင်တို့က သပ်ရပ်နေသော်လည်း အကျအနမဟုတ်၊ နဖူးပေါ်မှာ အနည်းငယ်ဝေ့ကျနေသည်။

ဇေသော်နဲ့ သူနဲ့ မတူတာတွေကများသည်။ ဇေသော်က အသားညိုပေမဲ့ ကောင်လေးက အသားဖွေးသည်။ ဇေသော့်အရပ်က ၅'၁၀" ရှိပေမဲ့ ထိုကောင်လေးကတော့ ၅ ပေခွဲလောက်သာ ရှိမလားမသိ။ ဇေသော့်အသက် ၃၀ ထဲမယ်၊ ကောင်လေးက ၂၇ ပြည့်တော့မှာလို့ပြောပေမဲ့ ရုပ်လေးက နုနုလေး။ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ နေလာခဲ့ရတဲ့ ဇေသော်က သွက်လက်ပေမဲ့ အူတူတူပုံစံကောင်လေးကို ဘယ်လိုလေးလဲရယ်လို့ စိတ်ဝင်စားနေမိသည်။ ဘာလို့ဆို ဇေသော်တွေ့ဖူးတဲ့ ယောက်ျားလေးတွေထဲ သူ့လိုမျိုးလေးတွေမှ မပါဘဲကို။ ဒါ့ကြောင့် ကောင်လေးက ဇေသော့်အတွက် လေ့လာစရာ အထူးအဆန်းလို ဖြစ်နေသည်။