#Unicode
မနက်ခင်းရဲ့ နေရောင်ခြည်က ဖြာထွက်အုပ်မိုးထားသည်။ ဒီနေ့မနက်ပိုင်း အကြောင်းရင်းမရှိ စိတ်တွေလေးပြီး ထိုင်းမှိုင်းနေတာကြောင့် ပိုင်ဇေသော် ဂျူတီချိန်မရောက်ခင် ကော်ဖီသောက်ဖို့ ထွက်လာလိုက်သည်။
သို့သော် ခြေလှမ်းပြင်ပြီးမှ သတိရသည်။ ဆိုင်မှာ ပရိုမိုးရှင်းရှိလို့ဆိုပြီး ဇေသော်သွားသောက်တိုင်း ကော်ဖီဖိုး တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ ရှင်းစရာမလိုခဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကောင်တာက ဆရာမတွေ သွားဝယ်တော့ကျ ဘာပရိုမိုးရှင်းမှလည်းမရှိဘဲ ပိုက်ဆံရှင်းခဲ့ရသည်ဆိုလို့ ဇေသော့်စိတ်ထဲ တစ်ခုခုတော့ ထင့်ချင်ချင်။
"ညီလေး... အမေရိကာနိုတစ်ခွက်"
ဝိတ်တာလေးက *ဟုတ်ကဲ့ အစ်ကို*ဆိုပြီး ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် လှည့်ထွက်သွားသည်။ မှာနေကျဖြစ်ပြီး တစ်နေ့ကိုတစ်ခေါက်တော့ ပုံမှန်လိုလို ရောက်နေကျမို့ ဆိုင်က ဝန်ထမ်းကောင်လေးတွေနဲ့ ခင်နေပြီဖြစ်သည်။
"ဟို... အစ်ကို့... ဒီနေ့လည်း ဆိုင်က ပရိုမိုးရှင်းရှိလို့ ကော်ဖီဖိုးပေးစရာ မလိုဘူးဗျာ့"
"နေပါဦး... ညီလေးတို့ဆိုင်က ဘာပရိုမိုးရှင်းရှိတာလဲ။ ကိုယ် ပိုက်ဆံမပေးရတာ ၁ ပတ်ကျော်နေပြီကို"
"အဲ... အဲဒါကလေ....."
ပြောဖို့ရန် တွန့်ဆုတ်နေသူကြောင့် ဇေသော့်သံသယတွေ ခိုင်မာလာရသည်။
"ဒါ အလှူလုပ်တာမဟုတ်ဘူး၊ စီးပွားရေးလုပ်တာလေကွာ။ ပိုက်ဆံမယူလို့ ဖြစ်မလားကွ။ ရော့..."
"အာ... မဟုတ်ဘူး အစ်ကို။ ယူလို့မရဘူး။ ဟို..... ပိုင်ရှင်အစ်ကိုက အစ်ကိုလာဝယ်တိုင်း ပိုက်ဆံ မယူနဲ့ဆိုလို့"
ဇေသော်အနား အသာကပ်ကာ လေသံလေးဖြင့် ပြောလာသည့် ကောင်လေးကြောင့် ဇေသော် အံ့အားသင့်စွာ ကြောင်သွားရသည်။
"ကိုယ့်ကို မင်းတို့ပိုင်ရှင်နဲ့ ဆက်သွယ်ပေးလို့ ရမလား"
"ဗျာ...! မလုပ်ပါနဲ့ အစ်ကိုရယ်။ ပိုင်ရှင်က နဂိုလူမဟုတ်တော့ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်ကျော်လောက်ကပဲ ပြောင်းသွားတာလေ။ အစ်ကို လာဝယ်ရင် ပိုက်ဆံမယူနဲ့ဆိုလို့။ ကျွန်တော် အလုပ်ထုတ်ခံရလိမ့်မယ်"
YOU ARE READING
ကိုယ့်ဘဝရဲ့ ရောင်ခြည်ဉီး
Casuale"ပတ်ဝန်းကျင်က ဘယ်လိုတွေပဲ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချနေပါစေ မင်းသာကိုယ့်အနားမှာ ရှိနေပေးမယ်ဆို ကိုယ်တစ်လောကလုံးနဲ့ အတိုက်အခံလုပ်ရဲတယ် ကောင်လေး"
