ආගමන

*07*

"න්..නෑ............ත්...තාත්තා...අහ්"

හීනයක් ! ඒක හීනයක් නේද? අනේ
ඒක හීනයක් වෙන්න. ම්...මට නැගිටින්න ඕන නෑ . මාව මෙච්චර කල් රැකපු මගෙ තාත්තා මන් ඉස්සරහම ඒ විදිහට නැති වෙද්දි මන් කොහොම දරා ගන්නද...........

මගෙම කරුමෙට මගෙ ඇස් ඇරෙන්න ගත්තා. ඔලුව කියලා දෙයක් දැනෙන්නැති තරමට මට කැරකිල්ලත් එක්ක ඔලුව කැක්කුම් කරන්න ගත්තා.
අමාරුවෙන් ඇරගත්ත ඇස් දෙකෙන් වට පිට බැලුවා....... මන්දැන් ඉන්නතැනවත්
මම දන්නෙ නෑ. මට ඕන උනේ මගේ පවුල ගාවට යන්න. මගේම අය ගාවට යන්න.

⁣මහන්සියි..... මට කකුල් දෙකෙන් හිටන් ඉන්න බැරි තරම් අමාරුයි . ඒත් මම නෙමෙයි ආයේ හැරෙන්න ගියේ. ⁣මේක ලොකු කාමරයක්. තනිකර රතු පාටින් පිරිලා තිබ්බෙ. මට ඒවගෙන් වැඩක් තිබුනෙ නෑ මෙතනින් ඉක්මනින් යන්න තිබ්බා නම් මට ඒ ඇති.

⁣දොර ඇරලා තිබ්බෙ මට තවත් මෙතන රැදෙන්න හේතුවක් නැති තැන එලියට යන්න කකුල තියෙනවත් එක්කම.......

කතිර හැඩයට කඩු තියාගත්ත සෙබලු දෙන්නෙක් මගෙ ගමන හරස් කරා.

"මට යන්න දියන්! "

හෙමින් ඒත් පාලනයක් නැති කේන්තියෙන් කිව්වත් එයාලා මට යන්න දෙන පාටක් තිබුනෙ නෑ. තව සැරයක් මට යන්න දෙන්න කියලා මම උන්ට කිව්වත් කලින් ලැබුන ප්‍රතිඵලයම ආයෙමත් මට බලා ගන්න ලැබුනා.