"ම්ම්හු....අ...අහකට පලකො,අනේ බූරු පුතන්ඩියෝ..පාඩුවෙ ඉන්නදීලා පලකො."
නිදාගෙන ඉන්න අවිනු හීනයක් අස්සෙ මොනවදෝ කියෝනවා. එහෙන් අර යකාමිනිහා එයාව තදට බදාගෙන...
අවිනු ඒ යෝධ අත් අස්සෙ හිර වෙලා.හැරෙන්නවත් විදිහකුත් නෑ.
නින්දේ හිටපු අගරැජින කෑ ගහන සද්දෙ එක්ක දේශ් නැගිට්ටා. නැගිට්ටා කිව්වෙ එක ඇහැක් ඇරලා බැලුවා කොහෙද මේ කියලා...පස්සෙ මතක් වුනා ඊයෙ තාශි ගාව නෙවෙයි හිටියෙ කියලා. ඉතින් වේගෙන් ඇස් දෙකම අරිද්දි දැක්කෙ එයා දිහාවට හැරිලා ඉන්න අගරැජිනව.
දේශ්ට කට කොනේ හිනාවක් ගියා ඉබේටම... අවිනුගෙ ආමන්ඩ් වගේ ලොකු ඇස් පියවිලා. ඒ පිරුන රතු රෝස තොල්....ඊට යටින් තියෙන චූටි උපන් ලපේ අවිනුට ගෙනාවෙ ස්වභාවික ලස්සනක්. දේශ්ට ඇස් පිල්ලන් ගහන්නත් අමතකයි. ඔන්න ඉතිම් වලත්තකම බේරෙනවා .....
එයාට ඉවසන්නම බැරි තැන පහලට නැවිලා ඒ තොල් උඩින් එයාගෙ තොල් තිබ්බා...ටිකකින් එයාගෙ අතක් අවිනුගෙ චූටි බඩට ගියා.අවිනුගෙ චූටි බන්ඩිය දැන් ඩිංගිත්තක් ලොකුයි. චූටි දරු පැටියා එයාගෙම තාත්තගෙන් අම්මට වෙන කෙනෙහිලිකම් මැද්දෙ ටික ටික වැඩෙනවා. ඉතින් මේ කාලෙ අවිනු ගොඩක් සංවේදියි.
"මගෙ මැනික...මාව බූරුවා ගානට දැම්මද ම්ම්ම්...."
"අනෙහ්....අයින්නෙහ්?? මොන වදයක්ද සංධීර්. "
හීන අස්සෙ ඉන්න අවිනුට දේශ්ගෙන් කරදර ගොඩයි ඉතිම්....කොන්ඩෙ අදිනවා ,කම්මුලට අයිනවා ,අතේ ඇඟිලි නමනවා...ඉන්න දෙන්නෙම නෑ. හැබැයි ඔන්න සංධීර්ගෙ නම ඇහුනා විතරයි දේශ්ට මලයකා වැහුනා.
එයා අවිනුගෙ අත් දෙකම එකට කරලා තනි අතින් උඩට කරා. අනිත් අතින් අවිනුගෙ කම්මුල තද කරා. ඒ කේන්තිය අවිනුට වේදනා ගෙනාවා. රිදුම්දෙන තුවාල අස්සෙ එයා හිමීට ඇස් ඇරියා.
"ම්ම්ම්....ද්...දේශ් රිදෙනවා."
"වහගනින් කට...ඊයෙ කරපු වැරැද්ද මතක ඇතිනෙ.මන් කිව්වනෙ මගෙ කීමට පිට යන්න එපා කියලා. උබට හරියකට දඩුවමක් දෙන්න බෑ , පන නැතුව ඇදන් වැටෙනවා. තමුසෙ දන්නවද තමුන් හරියට පන නැති පරඬලක් වගේ ඕයි.මාලිගාවට වැඩකුත් නෑ...මට වැඩකුත් නෑ..."
أنت تقرأ
ආගමන
غير روائي" වෙන විකල්පයක් නෑ , ඔයාට තෝරගන්න වෙනවා, ම්ම්.... ඔයාට පවුලෙ අයව නැති කරගෙන මැරෙන්න බෑ කියලා දන්නවා , ඉතිං මගෙ අවිනු මැණික.... කියන්න බලන්න උබ තෝරගන්නෙ මොකද්ද කියලා." [දේශ්] " ඔව් මං අසරණයි .තමුසෙම නෙමේද මාව මේ තැනට ඇදන් වැට්ටුවෙ.තමුසෙට ඕන දේ ලැබ...
