"Love can do much, but duty more."
Author: Johann Wolfgang von Goethe
**
Darren POV
My wife really makes my day happy and complete. Maasikaso. Maalaga. At higit sa lahat malambing. She's possessive and that makes me smile always in everyday. Minsan moody, matampuhin at compulsive. I understand her dahil dala yon ng pagbubuntis niya. Sabi nga ng doctor na mas kailangan ko pang lawigan ang level of patience dahil masyado daw silang handful pagdating sa emosyon.
There are times na nawewerduhan ako sa mga request niya. Pero sa tuwing nakikita ko ang kakaibang ngiti at kasiyahan niya ay nawawala agad ang pagod ko. She's my inspiration now. She owned me.
"Miss Ramos, give me a report file last week. I have to review it." Utos ko sa secretary. Pinirmahan ko ang dala nitong kopya.
"Okay, sir." Sagot nito.
Nag-angat ako ng ulo, "Where's Randolf? Hindi pa ba siya natapos?" Inutusan ko ang personal assistant na pumunta sa HR para sa personal sheets ng mga new employees. I need to examine the newly hired para sa advertising department.
"Ah hindi pa sir, na-traffic yata ang bunganga niya." She answered with irritation. Nagbabangayan sila minsan dahil sa mabulaklaking bibig ni Randolf.
I chuckled, "Okay. Tawagan mo na lang ang HR. Padaliin mo siya dito."
Napailing ako. Andami kasing punch line na alam itong si Randolf kaya nasasabit sa mga kausap. Kung hindi lang siya magaling magtrabaho, naku baka matagal na akong naghanap ng bagong assistant. Ibinalik ko ang atensyon sa papeles.
"Hi Sweetheart!"
Nag-angat agad ako ng ulo nang marinig ang pamilyar na boses. Malawak akong napangiti when I saw the beautiful woman ever in my life.
"Hi." I stood up immediately. Sinalubong ko siya at masuyong niyakap at kinuyumos ng halik.
"I brought lunch for you. Sana magustuhan mo na this time. Don't worry nagpatulong ako kay nanay Norma." She's grinning sabay abot sa akin ang paper bag na naglalaman ng pack lunch.
I smile and took it, "Don't worry kahit gaano pa kasama ang luto mo, I still eat it for you." I said smiling at her. Kinuha ko ang paper bag at nilagay sa table. Binuhat ko siya at pinangko when I sat down on the couch.
"Hmm..talaga? Pero promise sabi ni nanay, masarap na daw yan." She pouted. The last time she cook for me was taste so bad. Sumuka pa ako nang time na yon. She cried. Pero it was okay dahil iba naman ang taste buds ng mga buntis. Good thing was she made an effort for me. And that's important.
"Promise, hindi ka na susuka."
I can't help myself but to laugh. She makes me so hell happy that I had never imagined.
"No, I swear it would be fine. I can swallow it now. Weird kasi ang taste bud ng taong buntis. And I understand you baby." I said as sweet as I could. Hindi naman ako ganito dati pero ang babaeng ito ang nagpakilala sa akin sa salitang pag-ibig. Though it's a kind of awkward to say I love you for a short period of time na nagkasama kami but I know ganun din ito. I really don't know when is the perfect timing to confess pero this thought in my head para makasiguro kung ano itong aking nararamdaman, saka na muna. Besides we're taking time to know each other's well. And for me, this stage was always been a perfect for both of us.
BINABASA MO ANG
Love At First Night
RomanceLOVE AT FIRST NIGHT ONE NIGHT SERIES I DARREN JAVES ZAMORA JAMISOLA He met a mysterious woman in a bar and was willing to pay triple her price just to have her for one unforgettable night. She was irresistible. Beautiful. The kind of woman a man cou...
