Invisible Girl (Chat MD Series #1) (Published under Flutter Fic)

Day 31: Lasagna

Lasagna
***

"Maluluto na?" tanong ni Helga sa 'kin. Parehas kaming nasa kusina nila, nakabantay sa lasagna na nasa oven. Kumakain siya ng minatamis na macapuno.
"Malapit na," sagot ko sa kanya at nagbuga ng hangin para makalma.
Kinakabahan na naman kasi ako. Nandito kasi sa bahay nila si Marcus. Sasabay raw mamaya sa simba pero maagang tumambay kahit wala rito si Kuya Harry. Iniiwasan niya si Laurice.
Ang plano namin ni bestie, makikipag-usap ako kay Marcus. Pero mukhang busy siya sa laptop. Mula pagdating niya, habang nagluluto ako, pumuwesto siya sa sala at nagbukas ng laptop na dala. Parang academic papers 'yong ginagawa niya. O baka research. Graduating sila at siguradong maraming requirements.
"Ang tagal naman niyan. Sayang oras n'yo ni Marcus. Para makameryenda kayo nang magkasama," sabi ni bestie sa 'kin.
"Parang busy rin naman siya, eh."
"Eh, siyempre! Wala naman kasing tao sa sala, 'no. Sina Manang Patring, hindi naman makikipag-usap sa kanya. Hanggang tanong lang sila kung may kailangan. Pero nasabi ko na kay Marcus na nagluluto tayo ng lasagna. Sa garden tayo kumain mamaya. 'Tas, iiwan ko kayo. 'Yie . . ."
Ngumiti ako kay bestie. "Okay lang naman kung busy siya. Do'n na lang natin bigyan ng pagkain sa sala. Baka importante 'yong ginagawa niya."
"Ayoko nga. Pinaluto ko 'yong lasagna para sa moment n'yo, 'no!" kontra ni Helga. "Dapat may moment kayo, or else, pababayaran ko 'yan."
"Hala!" Hindi ko itinago kay Bestie ang simangot ko. Bumungisngis naman siya, kasabay ng pagtunog ng indicator ng oven.
"'Ayan, luto na! Bilis! I-prep mo na. Ipapahanda ko kay Manang 'yong juice!"
Tumakbo si Bestie palabas ng kusina habang tinatawag si Manang Patring.
Inilabas ko naman 'yong lasagna sa oven. Umuusok pa. Masarap ang amoy. Ang sabi ni Marcus, naging favorite niya ang lasagna dahil favorite ng mommy niya. Pangalawang beses na ngayon na ipinagluto ko siya nito. 'Yong una, no'ng dumalaw kami sa ospital no'ng na-stroke 'yong dad niya.
Lumapit ako sa platera nina Helga, tumingkayad, at kumuha ng platito at kubyertos.
Matangkad ang platera nila. Iba't ibang disenyo ng pinggan, bandehado, platito at mangkok ang nakahanay sa loob. 'Yong platera namin sa bahay, kapag binuksan, bilang sa daliri ang gamit. Dadalawa lang kasi kami ni Nanay. Bihira din kami magkaroon ng bisita.
Dito sa bahay nina Bestie, laging may sobrang gamit para sa madalas na mga bisita. Iba pa 'yong mga gamit na inilalabas lang kapag may okasyon. Parehong kilalang doktor ang head ng mga Lastimosa.
Maluwag din ang kabuhayan nila at malaki ang bahay. Ang kusina nila, kasinlaki na ng sala namin. Ang dining room nila, doble ng kusina. At ang kuwarto ni Helga, halos kalahati na ng bahay namin.
Nakaplato na 'yong lasagna nang pumasok sa kusina si Manang Patring para gumawa ng juice.
"Sa garden po kami magmemeryenda, Manang. Pakidala na lang po ro'n 'yong juice," sabi ni Helga at sumenyas sa 'kin. "Dalhin mo na 'yan do'n, Bestie. Ako na tatawag kay Marcus."
Ang lakas ng tibok ng puso ko no'ng naghanda ako ng pagkain sa gazebo sa garden. Nasa gitna ang pan ng lasagna. May basket ng garlic bread. May bowl ng white cheese. May pitsel ng tubig.
Ilang minuto na nakatitig lang ako sa mesa kaysa maupo. Parang gusto ko nang umuwi. Hindi ko naman alam kung pa'no i-entertain si Marcus. Baka kung ano-anong creep alert ang masabi ko.
"Kain na tayo!" sabi ni Bestie pagdating nila.
Sumulyap sa 'kin si Marcus at ngumiti. "Ikaw daw nagluto sabi ni Helga?"
Tumango ako. Nag-iwas ng tingin para hindi ako masyadong kiligin. Napakapit ako sa laylayan ng blouse ko.
"Kanila naman 'yong ingredients. Nagluto lang ako."
"Oh."
"Ihahatid na lang ni Manang 'yong juice. Upo na tayo," sabi ni Helga.
Naupo kami. Magkatapat sina Marcus at Helga sa pabilog na mesa. Nasa gitna ako.
Iniabot ko kay Marcus 'yong basket ng garlic bread at hinintay siyang kumuha. Si Bestie naman, sumubo na agad. Kinikindatan ako.
"Akala ko kanina, ikaw ang nagbe-bake, Kulit," sabi ni Marcus kay Helga.
Rumolyo ang mga mata ni Bestie. "Hindi naman kaya ako marunong."
"Mahilig si Ash sa shepherd's pie."
Halos umilaw 'yong mga mata ni Bestie sa narinig. Ang laki ng ngiti niya kay Marcus. Napalaki rin tuloy 'yong ngiti ko. Na natikom uli pagsulyap ni Marcus.
"Talaga? Akala ko, mahilig siya sa matamis? Siya lagi umuubos ng chocolate cake ni Mommy ah."
"Shepherd's pie pinakapaborito no'n. Aralin mo gawin."
"Yieee. Sige. Pero 'wag mong sasabihin kay Kuya na sinabi mo sa 'kin ah!" sabi ni Helga. "Baka mag-kontrabida 'yon, eh."
"Hindi." Sabay tawa si Marcus. "Baka kulitin na naman no'n si Ash."
Kumakain lang ako nang tahimik. Nakikinig sa kanila.
"Kulitin saan?" tanong ni Bestie.
Ngumisi si Marcus. "Tanong mo kay Harry baby."
"Ikaw na magsabi!" kulit ni Helga. "Nasimulan mo na, eh."
"Kay Harry mo nga itanong."
"Eh! Ikaw na lang!"
Bumungisngis ako sa tabi nila. Sigurado akong hindi na naman mapapakali si Bestie dahil sa sinabi ni Marcus.
Napatingin sila sa 'kin. Lalo na si Marcus na nakangiti pa nang malaki.
Napalunok ako. Bakit nila 'ko tinitingnan? Distracting ba 'ko? O.A? Naramdaman ko ang pagkalat ng pamumula sa pisngi ko. "Ano . . .? Bakit . . . ka . . . ano . . . g-ganyan"—napasinghap pa 'ko bago matapos ang sasabihin ko—"makatingin?"
"Wala," sabi niya at nagtipid ng ngiti.
May sound ba 'yong bungisngis ko? Pangit ba 'yong tunog kaya sila nagkainteres bigla sa 'kin?
"Ano? Bakit?" tanong ko kay Bestie.
"'Sus. Wala. Ang cute mo lang kasi," sabi ni Bestie at ngumisi. "'Di ba, 'no, Marcus? Ang cute ng bestie ko, 'no?"
"Yeah," sagot niya agad habang nakatingin pa rin sa 'kin. "You should smile more often, Jenessy."
"Yieee . . ." tukso ni Bestie.
Pinanlakihan ko ng mga mata si Helga bago ko nakagat ang lower lip ko at nagbaba ng tingin sa plato. Bumagsak din nang kaunti ang salamin ko sa mata na mabilis kong inayos.
Hindi ako komportable sa mga titig ni Marcus. Parang may iba kasi, eh. Hindi na rin ako komportable sa mga ngiti niya. Masyadong maganda.
Lumunok ako. "Ano . . . t-thank you. Try ko . . ."
Sumubo lang si Marcus ng lasagna habang nakatingin pa rin sa 'kin.
"Ano . . . 'wag kang ano . . . m-masyadong tumingin . . ." bulong ko sa kanya.
"Huh?" tanong niyang nakangiti. "Ano 'yon, Jen?"
Umiling na lang ako. "W-Wala."
Mas mabuti pa na hindi ko na lang ulitin. Assuming lang ako sa sinabi ko.
Pero bakit hindi niya agad inaalis 'yong tingin niya sa 'kin? May problema ba sa mukha ko?

***
Hindi ko namalayan kung pa'nong nangyari na biglang kami na lang ni Marcus ang magkausap sa garden. After ng merienda, bumalik pa siya sa salas at may ginawa saglit sa laptop niya. Kami ni Bestie ang nagkuwentuhan sa gazebo. Pero after magpaalam ni Bestie na may kukunin sa kuwarto, naupo si Marcus sa barandilya ng gazebo malapit sa 'kin at nagsimula kaming magtanungan. At hindi na bumalik si Bestie.
"Ah. Galing ka na sa ano . . . arcade," sabi ko sa kanya. Nag-iisip na 'ko ng mga susunod ko pang sasabihin. Baka kasi maubusan ako.
"Yeah. Naglaro ng kung ano-ano. Nagpalipas-oras na rin sa coffee shop at naki-WiFi. Ikaw? Sa'n ka galing?"
"Ah . . . Ano . . ."—lumunok ako para hindi maubo bigla sa kaba—"sa bahay lang. Ano k-kasi . . . umorder ng pansit si Helga. Saka . . . pinilit ko siyang umorder ng macapuno. Para pambaon ko sa Miyerkules."
Nangiti si Marcus at tumingin sa 'kin. Nagtagpo na naman ang mga mata namin kaya bumaling ako sa paso ng birds of paradise. Buhay na buhay 'yong bulaklak.
"Order? May restaurant kayo?"
Ang dami ng iling ko. "Wala. H-Hindi 'yon resto. Ano lang 'yon . . . n-nagluluto si Nanay ng mga gan'on. Nagpapa-order kami ng—ng pansit sa bilao, palabok, 'tapos mga minatamis at kakanin."
"Oh . . ." sabi niya at tumango-tango. "Am I making you uncomfortable?"
"Ha?" Nanlaki ang mga mata ko sa kanya. Ang dami ko na namang iling. "S-Sorry . . . Medyo ano . . . awkward lang talaga 'ko. Wala kang kasalanan . . ."
"Then, hindi ko kailangang tawagin si Helga para iligtas ka sa 'kin?" parang tukso niya sa 'kin.
Hindi ako makapaglayo ng mga mata sa kanya. Ilang sandali kaming natahimik.
"What, then?" untag niya uli sa 'kin. Seryoso ang mga mata niya kahit na nakangiti.
Umiling ako. Gusto ko pa siyang makausap kahit nauutal ako at kahit sa loob ko ay nagpa-panic ako kung paano sasagot o paano magtatanong. Gusto ko pa siyang masolo.
"Hindi kailangan . . ." sagot ko.
"Okay, Jen," magaang sabi niya at tumanaw sa garden.
Tumingin naman uli ako sa paso kahit na ang buong atensyon at pakiramdam ko ay nasa bawat kilos ni Marcus.
Lately, he had this power to blur everything around me whenever he was near. Na pakiramdam ko, kahit paghinga niya, maririnig ko. May kapangyarihan din siyang pasayahin ako kahit na nakaupo lang naman siya sa barandilya ng gazebo. O kahit na sumusulyap lang siya sa 'kin. O kahit na naririnig ko lang ang boses niya sa malapit kapag may iba siyang kausap.
Before this, I knew exactly what he could give me—kilig, inspiration, kaba. These days, I was feeling more than all that.
"Ask me whatever you want to, okay?" aniya sa 'kin.
Nagtagpo ang mga mata namin. Ngumiti siya. Napatitig naman ako.
That face.
That smile.
Those eyes.
That voice.
Everything about him was affecting me. Everything about him was stirring something inside me.
Oh, God. Was this called falling in love? #