ben bombayı şuraya bırakayım ve kaçayım, size de iyi okumalar🤍
Elmas, karşısında öfkeden adeta kuduran Mert'i sakinlikle izliyordu. Ayakta dikilmeyi bırakıp karşısına oturdu ve bacak bacak üstüne attı.
"Ne demek tüm plan iptal?"
"Bitti Mert. Zehra benim kardeşim, ona zarar vermeyeceğiz. Hande'yi de rahat bırakacaksın."
"Ne oldu birdenbire, kardeşini düşünür mü oldun?" Elmas başını salladı.
"Evet. Yoluma çıkma. Seni bir böcek gibi ezmemi istemiyorsan."
Mert'in yanından geçecekken Mert kolunu tutmuştu.
"Bir planın vardır senin yine. Tanıyorum ben seni." Elmas gülümseyip kolunu kurtardı.
"Hiçbir şeyim yok. Ailemden kalan tek kişi Zehra ise, onu sevmeye çalışacağım. Hepsi bu."
"Hande peki?"
Elmas duraksadığında Mert tek kaşını kaldırdı. "Hande'yi sevmeyi kolay kolay bırakamam... O benim hayatımın ilk ve son aşkı. Ama artık pek de önemi yok..."
"Anladım... Bir umut bekleyeceksin. Ama boşuna bekleyeceksin. Onlar hiç ayrılmayacak."
"Kes sesini."
"Yanlış tarafa geçiyorsun."
"Çekil." Elmas, onu itekleyip kapıyı açtı ve dışarı çıktı.
.
Her şey yoluna giriyor Zehra, mutluyuz değil mi?
Gülümseyip dolaptan siyah mini eteğimi aldım. Başımı salladım kendi iç sesime.
Harikayız, her şey yolunda. İşimin başına geçeceğim bu yüzden. Üstümü giyindikten sonra çekmeceleri karıştırmaya başladım. Bulmak istediğim takılarımı bulmaya çalışıyordum.
"Bu gürültü..." Hande mırıldanıp yastığı kulağına bastırdığında yüzümü buruşturdum.
"Uyu aşkım."
"Yerine geçer misin?"
Sinirli sesi güldürdü beni. "İşimin başına geçeceğim aslında. Hazırlanıyorum, çıkmam lazım."
"Olmaz."
"Şimdi uyanırsan on dakikamız olur." Son kozumu oynadığımda yastığı yanına fırlatıp beni omuzlarımdan tutmuştu. Kendine doğru çektiğinde dizimi yatağa bastırıp dengemi sağlamaya çalıştım.
"Senin işin benim ya."
"Senin işin ne?"
Hande gülümseyip gözlerini ovaladı, "Sensin. Kollarımın arasına gelip yatar mısın yanıma? Nerden çıktı şimdi?"
"İzin bitti, problem çözüldüğüne göre. Hayatıma geri dönüyorum yani."
"Hayatına yani bana geri dönüyorsun."
Kollarıyla beni yanına devirmişti resmen. Gülerken ellerimle omuzlarına vurdum.
"Hande!"
"Uykumu böldün." Homurdanıp başını boyun girintime yerleştirdi ve koluyla belimden tuttu sıkıca. Gitmemem içindi sanki bu tutuş.
"Akşama kadar beni özlesen, beni beklesen... Sonra bende akşam..." Tepkisini ölçmek için durdum. İstifini bozmadı,
"Hm?"
"Bu özlemi son buldursam..."
"Tamam. Telefonun sürekli açık olacak aradığımda ulaşacağım. Yemeğini falan ye, aç kalma gün içinde. Bir problem hissedersen hemen beni ara."
