Forever Love

End

{ Unicode }

ဆိုးလ်မြို့ရဲ့ တိတ်ဆိတ်ပြီး ကျယ်ဝန်းတဲ့ သင်္ချိုင်းရဲ့ အုတ်ဂူတစ်ခုရှေ့မှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဘာစကားမှမဆိုပဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေတဲ့ မိသားစု တစ်စုရှိလေတယ် ။

" အဖိုးက မေမေ့လိုပဲ ကောင်းကင်ပေါ်ရောက်သွားတာလားဟင် Appa...."

" အင်းပေါ့ သားလေးရဲ့ အဖိုးက အခုဆိုရင် ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ Appa တို့ကိုကြည့်နေမှာ...."

သားမေးတာကိုဖြေရင်းနဲ့ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လိုငြိမ်သက်နေတဲ့ ဂျီမင်ရဲ့ပုခုံးကိုယွန်းဂီ လှမ်းဖက်လိုက်မိလေတယ် ။

" ကိုကိုတို့သွားကြရအောင်လေ ဂျီမင်...."

" ဟုတ်ကဲ့ ကိုကို...."

ငိုထားလို့နီရဲနေတဲ့မျက်နှာလေးနှင့် ဂျီမင်က ယွန်းဂီကိုကြည့်ကာပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် အုတ်ဂူကိုနောက်တစ်ခါထပ်ကြည့်လိုက်လေတယ် ။

" ကျွန်တော်တို့ သွားတော့မယ်နော် အဖိုး.... နောက်ကျရင် လာလည်မယ်နော် အဖိုးဆီ...."

ငိုသံလေးစွက်နေသေးတဲ့ အသံလေးနဲ့ ဂျီမင်က နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် ယွန်းဂီရဲ့လက်ကိုတွဲကာ ကားရပ်ထားတဲ့ဆီကိုထွက်လာခဲ့လေတယ် ။ အဖိုး ဆုံးပါးသွားရတာကို သူ အခုထိမယုံနိုင်ဖြစ်နေတုန်းပဲလေ ။ မိဘအရင်းလို သူ့ကိုချစ်ပေးခဲ့တဲ့အဖိ သူ့ဘဝထဲကထွက်သွားတာဟာ သိပ်ကိုနာကျင်ဖို့ကောင်းတယ်လေ ။

တစ်ဖက်ကတွေးကြည့်ရင်တော့ အဖိုးဟာ သူခံစားရတဲ့ဝေဒနာတွေကနေလွတ်မြောက်ပြီး အေးချမ်းသွားပြီလို့ဆိုရမယ်လေ ။ အဖိုးမဆုံးပါးခင်ကတည်းက ကျန်းမာရေးအခြေအနေဆိုးလာခဲ့ပြီး ဆေးရုံတင်ထားခဲ့ရတယ်လေ ။ ထိုရက်တွေအတွင်း ဂျီမင် အဖိုးအနားမှာပဲ နေပြီးပြုစုပေးခဲ့သလို ယွန်းဂီကတော့ ငွေအားနဲ့ ကူညီပေးခဲ့တယ်လေ ။ ဒါပေမယ့်လည်း အဖိုးဟာ တစ်ခုသောညနေမှာတော့ အေးအေးချမ်းချမ်းဖြင့်ပင် သူ့အပါးကထွက်ခွာသွားခဲ့တော့တယ် ။

ဆရာဝန်တွေက အဖိုးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်းပြောပေမယ့် ဂျီမင် လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ ။ အကယ်၍ အနားမှာ ယွန်းဂီသာမရှိနေခဲ့ဘူးဆိုရင် ဂျီမင် လုံးဝပြိုလဲသွားခဲ့မှာသေချာလေတယ် ။ အခုတော့ ဆွေမျိုးသားချင်းလည်းမရှိတဲ့ အဖိုးရဲ့နောက်ဆုံးခရီးဟာ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းစွာနဲ့ပဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်တယ် ။