𝐁𝐮𝐭𝐭𝐞𝐫𝐟𝐥𝐲 𝐞𝐟𝐟𝐞𝐜𝐭-ʏᴍ

mom..-

قبل از این که پارتو بخونید میخوام بگم این پارت غمگینه بچه ها☆

Part 15

قطره های اشک تند تند روی صورتش می لغزیدن
تلفن از توی دستای شل شدش، سر خورد و روی زمین افتاد و صفحه اش ترک بزرگی برداشت

«هی جونگکوک چیزی شده؟ هی»
انگار صدای های دورش هیچ کدوم واضح نبود، هیچی رو نمیشنید... هیچی رو درک نمیکرد
این دردی که توی قلبش میپیچید واقعی تر از اونی بود که حس کنه این یه کابوسه
تنها چیزی که حس میکرد تیکه تیکه شدن قلبش بود

پسرا با نگرانی صداش میکردن
«هی کوک صدای مارو میشنوی؟ »

بالاخره با صدای نا واضح گفت: «خانوادم تصادف کردن باید برگردیم »

با شنیدن جمله جونگکوک همه‌ پسرا بهت زده شدن
پس بدون برداشتن چیزی از کلبه ،فقط به جونگکوک کمک کردن تا بلند بشه و به سمت شهر برگردن

همه سوار شدن و کمربند هاشونو محکم بستن
تهیونگ با سرعت ۲۰۰‌ کیلومتر بر ساعت رانندگی‌میکرد و نامجون پشتش با همین سرعت میومد

اینطور مسیر دو ساعته رو توی نیم ساعت طی کردن
ماشین جلوی در بیمارستان توقف کرد و جونگکوک سریع تر همه به سمت بیمارستان دوید!
بقیه پشت سرش پیاده شدن و دنبالش به داخل بیمارستان رفتند

کمی توی بیمارستان رو به صورت هل و نگران نگاخ گرد به سمت خانمی که پشت کامپیوتر و میزی نشسته بود رفت« مامان بابام.. کجان؟؟ »جمله به صورت کوله به کلمه و نامنظم گفته شد ،و صدای گوینده از شدت ترس میلرزید

دختر پشت کامپیوتر که به این جور صحنه ها عادت داشت گفت:«اروم باشید جناب، فامیلی تونو بگید تا راهنمایی تون کنم»
«ج-ج-جوئن.. »به سختی با لکنت بیان کرد

«بله.. خانم جوئن در اتاق عمل هستن و آقای جوئن تازه از اتاق عمل بیرون امده و آی سی یو هستن»
« ک-کجان؟؟!»
«طبقه دوم دست راست»

جونگکوک جوری از پله ها بالا میرفت و میدوید که هر کس اونو میدید فکر میکرد میتونه تا چند دقیقه دیگه پرواز کنه

( ساعت 2:00 بامداد "بیمارستان")

پنج ساعت.. درست پنج بود که هفت نفر بیرون اتاق عمل منتظر خبر خوبی بودن که شاید هیچ وقت به زبون نیاد

جوری اون ور تر روی صندلی های آبی و بی روح بیمارستان نشسته بود و سرش رو پایید انداخته بود موهاش رو توی یکی از مشتاش گرفته بود و فشار میداد بی حس شده بود دیگه قدرت گریه رو نداشت
فقط بی هدف به عکسی از مادر پدرش که همیشه توی جیبش نگه می‌داشت خیره شده بود