လက်ရှိအနေထားကအတော်လေးကို
ကို့ယို့ကားယားနိုင်နေသည်။ အိမ်ရဲ့
ဧည့်ခန်းထဲမှာအားလုံးကတိတ်ဆိတ်စွာ
ထိုင်နေကြသည်။
နေကောင်းပျောက်သွားပြီဖြစ်တဲ့ပါးပါး
ကထိပ်ဆုံးခုံမှာထိုင်နေပြီး မားမားနှင့်
ယိုရှီတို့ကအဆင်ပြေတဲ့နေရာအသီးသီး
မှာနေရာယူထားလျက်ပင်။
အိမ်တော်ထိန်းကြီးလဲအတူဘေးမှာရပ်
နေရတာအတော်လေးအချိန်ကြာနေပြီ
ဖြစ်နေသည်။
"အဟမ်း..."
အချိန်တော်တော်ကြာပြီးနောက်ပထမဆုံး
ထွက်ပေါ်လာတဲ့အသံကအိမ်တော်သခင်
ကြီး၏ချောင်းဟန့်သံပင်။
ဂျောင်ဟွမ်ကခေါင်းကိုမဖော်တမ်းငုံ့
ထားပြီး ယိုရှီရဲ့အင်္ကျီစလေးကိုအသာ
ဆွဲထားသေးသည်။
"မင်းတို့ကဘယ်လိုဖြစ်ပြန်ပြီလဲ"
ထိုအမေးစကားသံထဲမှာစိတ်မရှည်မှု
များစွာပါဝင်နေသည်။ အခုတစ်မျိုး
တော်ကြာတစ်မျိုးဖြစ်ပျက်နေတဲ့ယိုရှီ
တို့ကိုစိတ်ရှည်တော့ပုံမရ....
"ယိုရှီမင်းပြောတော့ဝူဆော့နဲ့ဒီမနက်ပဲ
လိုက်သွားမှာဆို"
ယိုရှီအင်္ကျီကိုဆွဲထားတဲ့ဂျောင်ဟွမ်ရဲ့
လက်တွေကပိုတင်းကြပ်သွားသည်။
ယိုရှီရဲ့မျက်နှာကလဲရှက်ကိုးရှက်ကန်း
ဖြစ်သွားပြီးနောက်...
"သားသွားမှာပါ..."
"ယိုရှီ!..."
ယိုရှီရဲ့စကားမဆုံးခင်မှာပင်ထွက်ပေါ်
လာတဲ့ဂျောင်ဟွမ်အသံကဆူအောင်
အောင့်ပင်။ ဂျောင်ဟွမ်ကိုလျစ်လျူရှု
လိုက်ပြီးယိုရှီသူ့စကားကိုဆက်လိုက်
သည်။
"ဒါပေမဲ့...အခုမသွားဖြစ်တော့ဘူး
ပါးပါး.."
"ဂျောင်ဟွမ်ကြောင့်လား"
ဒီတစ်ခါယိုရှီပါးပါးရဲ့အသံကတည်ငြိမ်
နေသည်။သေချာတိကျတဲ့အဖြေတစ်ခု
ကိုသိချင်နေသလိုမျိုး...
"ကျွန်တော်...ယိုရှီကိုချစ်တယ်"
ရုတ်တရက်ထဖြေလိုက်သူကြောင့်စကား
ဝိုင်းကတစ်ဖန်တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။
ဒါပေမဲ့စက္ကန့်ပိုင်းမျှသာကြာလိုက်ပြီး...
YOU ARE READING
IMBALANCE
Fanfictionyoshihwan ငါးပုဒ်မြှောက်ယိုရှီဟွမ်လေးပါ💗 ရှေ့ကလေးပုဒ်နဲ့မတူအောင်ကြိုးစား ရေးကြည့်မလို့ပါရှင့် သဘောကျမယ် လို့မျှော်လင့်ပါတယ်💖
