Size yeni bölüm getirdimmm 🎀🩵🐥🫶🏼🤍
İyi Okumalar Sevgili Cimcimlerimm 💫
Uyku tutmadığı için Instagram'a girmiş, Ayaz Efe'nin hesabında geziniyordum. Tam o sırada, Ayaz Efe ve benim çekilmiş fotoğrafımızı gördüm. Ben yerde oturmuş, Ayaz Efe'ye alttan alttan bakıyordum. Ayaz Efe ise beni ayakta izliyordu, çok güzel gülümsemişti.
Bu fotoğrafı Emir Ege çekmişti. Fotoğrafın altına ise Sevgilim🐥 yazmıştı. Bunu görenler emojinin ne anlama geldiğini bilmezdi ama ben biliyordum.
Beni paylaştığı için mutlu olmuştum. Yani, okulun yarısı onun peşindeydi ve bu bayağı iğrenç bir durumdu. Kıskanıyordum, yani... Herkes bilsin, değil mi, sevgilisinin ben olduğumu?
"Ayy, bu kız çok kıskanç olmuş." dedi Afacan.
"Evet, haklı da! Kızlar ağzı açık bir şekilde Ayaz Efe'ye bakıyorlar.Göksel, arkandayım." dedi Büyühan.
Bir an kıyamet mi koptu diye düşünmeden edemedim. Büyühan beni savunmuştu! Üstelik "arkandayım" demişti. Gözlerim yaşlı... Ben buna dayanamıyorum galiba.
Telefonda oyalanmayı pek sevmediğim için gözlerimi kapatıp uyumaya çalıştım ama uyuyamadım. O yüzden hırkamı alıp çadırdan dışarı çıktım. Söndürülmüş ateşin olduğu yere gidip yere oturdum ve yine düşünmeye başladım. Neyi düşündüğümü bilmeden...
Tam o sırada bir ses duydum ve merak ettim. Sesin olduğu tarafa doğru giderken oldukça sessizdim. Ta ki "Lavinya" ismini duyana kadar. O Lavinya diyen sesi duyduğum an dengemi kaybedip önümdeki taşa takıldım ve düştüm. Ama Lavinya diyen ses hiç kesilmiyordu.
Kâbus gördüğümü sandım ama hayır, kâbus değildi. Çünkü Lavinya diyordu... Benim altı yaşımdaki ismimi! Niye yani? Bu kimdi? Birden acıyan bacağımı elimle sardığımda canım o kadar kötü acıyordu ki... Ama arkamdaki her kimse, bu onu çok mutlu ediyordu.
"Yolun sonuna geldik diyebiliriz, değil mi, Lavinya?"
Arkamı döndüm ama kimse yoktu.
"Sözde Göksel, ama kendisi namıdiğer Lavinya." dedi yine aynı ürkütücülükle.
"Kimsin? Benden ne istiyorsunuz?" diyemeden edemedim.
B.'nin adamları olabilir miydi? Ama bilemiyorum. Kimdi bu? Uzun zamandır da beni hiç rahatsız etmiyorlardı. Burada bir iş vardı.
Bacağıma tekrar sancı girince çığlık attım. Arkamdaki hâlâ varlığını koruyordu.
"Kimse gelmeyecek, boşuna çığlık atma." diyordu alayla.
Altı yaşıma döndüm. Lavinya'nın yaşadıklarını teker teker, dakikası dakikasına izledim. Önümde çocukluğum... Elim bacağımda, çocukluğum benden yardım istiyor ama ben bir şey yapamıyordum.
Ben daha çukurdan çıkmamıştım ki çocukluğumu çıkarabileyim...
Lavinya, üzerinde beyaz geceliğiyle... Bacaklarında morluklar, yüzünde oluşan çizikler ve daha fazlası... Ama bakışları hâlâ aynıydı. Ürkek, masum, temiz bakışlarıyla bana bakıyordu.
Tam şu anda çocukluğumla yüzleşmek hiç doğru bir durum değildi. Kaç yıldır Lavinya'dan kaçmak isterken yine ona yakalanmıştım. Bana bakışlarıyla destek veriyordu. Kendisi o kadar derin çukurdaydı ki... Ona rağmen "Hadi kalk oradan." der gibi bakıyordu.
Arkamdaki ses hâlâ varlığını koruyordu. Bana bir şeyler diyordu o iğrenç sesiyle ama ben o kadar geçmişe, Lavinya'ya odaklıydım ki... Birinin beni kucağına aldığını kokusundan fark etmiştim. Ayaz Efe'nin kucağındaydım. Onun kokusunu ezbere biliyordum.
