Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Hayatım boyunca birçok zorlukla karşılaşmıştım. Hepsinde de ayağa kalkmayı başarmaya çalışmıştım. Sabahın en erken saatlerinde kalkmış, öylece tavana bakıyordum. Dün sert sert atışmıştık, abim gitmiş miydi gitmemiş miydi onu da bilmiyordum.
Odamın penceresinden Kocaeli'ye baktım. Çocuklar okula gitmek için birbirleriyle koşuştururken, arkalarında kalan anneler ve babalar birbiriyle sohbet ediyordu. Bazı insanlar işlerine yetişmeye çalışıyor, liseli gençler ise bir kollarında çantalarıyla yanlarındaki erkek arkadaşlarıyla kahkaha atıyordu. Herkes hayatını yaşıyordu ve hayat yaşayana güzeldi.
Aynadan dağılmış tipime bakarken yine kâbus gördüğüm için terlemiştim. Bu kâbuslar peşimi ne zaman bırakırdı, hiç bilmiyordum.
Dünü hatırlamaya çalıştım: Abimle ettiğimiz kavga, ablamın beni savunduğu anlar ve Barçın'ın, ben panik atak geçireceğim diye beni kucağına alıp götürmesi... Ne? Barçın beni odama mı getirmişti? Bir de kucağında!
"Bir dakika!" dedim kendi kendime. "Barçın dün bir itiraf mı etmişti?"Olanları düşünmeye başladığımda, dün gerçekten bu itiraf olayı yaşanmış mıydı yoksa rüya mıydı, anlayamadım.
Bunu bu hâlde anlayamazdım zaten. O yüzden yataktan kalktım ve duşa girdim.Suyun altında klasik dertlenirken bir anda neden dertlendiğimi bile anlamadığım için yine kendimi tokatladım. Bu iş böyle olmayacaktı. Hemen duştan çıktım. Havluya sıkı sıkı sarılmış hâlde dün geceyi düşünüyordum. Aklıma geldikçe çıldırmış gibi hissediyordum. Yanaklarım hemen kızarmıştı ama ben bu hâlime de bir anlam veremiyordum.
"Ne oluyor ya?" diye söylendim. "Ay salak, âşık olmuşsun," dedi Büyühan. "Yaaaaa, çok şapşikçe âşık olmuşsun ki," dedi Afacan.
Tabii ki onları dinlemedim ve biraz kendime gelebilmek için yüzümü soğuk suyla yıkamaya başladım ama değişen hiçbir şey olmadı.
Saçlarımı kuruttum. Zaten düzdüler, bu yüzden düzleştirmeme gerek yoktu. Odaya girdiğimde dolabın kapağını açık bırakıp birkaç saniye öylece baktım. Fazla uğraşmış gibi görünmek istemiyordum ama kötü görünmek de seçenek değildi. Sonunda gri çizgili gömleği seçtim. Vücuduma tam oturuyordu ama yine de rahat hissettiriyordu. Altına bol paça koyu renk kot pantolonumu geçirdim. Sonra beyaz ayakkabılarımı giydim. Yüzüme biraz renk gelsin diye dudak balmı sürdüm ve cildimi nemlendirdim.
Evde olduğum için makyaj yapmak istemiyordum; hem cildimi de olumsuz etkilerdi.
Öylece aynada kendime baktım. Saçlarım düz ve hafif nemliydi. Tam kurutmamıştım ama bu da umurumda olmamıştı. Elime telefonumu ve kulaklığımı aldım. Hemen çıkmayı planlıyordum fakat odaya şöyle bir göz gezdirince ortalığı toplamam gerektiğini düşündüm.
