Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
'I see her in the back of my mind, all the time.'
-
Ben bugün kendim hakkında bir şey öğrendim Valeria. Duymak için can atmadığının farkındayım ama umrumda değil. Bir kereliğine olsun kendine çizdiğin bu kusursuz imajı bir kenara bırakıp beni görmene ihtiyacım var. Artık sesimi duymana, beni dinlemene ihtiyacım var.
Hani aşka inanmıyorum laflarım varya, varlar baya baya..hepsi doğru ama ben, ben şimdi fark ediyorum ki başından beri aradığım aşk değildi.
Bugüne dek sevdiğim herkes sevilmeye ihtiyacı olanlardı.
Ben nerede yalnız, nerede sevilmemiş insan varsa onları sevmeye kalktım. Nerede kurtarılmaya ihtiyacı olan insanlar, çıkmazda hissedenler varsa onları kurtarmaya çalıştım.
Çünkü zihnimin içinde, tozlu bir köşede, içten içe hiç sevilmemiş ve kurtarılmamış bir çocuk yatıyordu.
Ben böylelikle onun ağlamalarını susturabilirim sanmıştım. Yapamadım.
Valeria, ne yaparsam yapayım ona yetemedim. Omzumda ağladı, sadece onu tutmakla yetindim.
Aynısı şimdi de oluyor, başım ağrıyor, sıcak basıyor, kafayı yiyor gibi hissediyorum.. söylememe gerek var mı bilmiyorum ama o ağlıyor. Ve ben, bu kadar çaresiz olup, onu mutlu edememekten nefret ediyorum.
Sevip iyileştirdiğim insanların beni sadece kullanıp bırakmalarından nefret ediyorum.
Valeria, sanki anlıyormuşsun gibi bakıyorsun gözlerime. Yapma. Gözlerime baktığında onu gördüğünü biliyorum. Sevdiğinin o olduğunu da biliyorum. Bir küçük kız çocuğu..
Sen de anla artık, o gitti. Burada sadece ben varım. Ne kadar zor olursa olsun beni görmeyi deneyemez misin? Her şeyi unutturamaz mısın? Yeni bir başlangıç yapmama yardım edemez misin?
