Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
'And I know I was wrong But I won't let you down'
-
Beni ben yapan her şeyden nefret ettim.
Bunu söylemeyi de hiç kesmedim. Anlattım. İçimde, derinlerde bir yerlerde ne kadar berbat biri olduğumu ve beni iyi sananlara ben izin verdiğim için öyle sandıklarını anlattım.
En ufak bir fırsat gözleyip, bulduğum bir boşlukta çekip gideceğimi söyledim. Neden her zerresiyle gitmek isteyen birine kalmasını söylediniz?
Neden sürekli kalmak için bir sebep aramamı istediniz?
Bu dünyada beni burada kalmaya ikna edecek hiçbir şeyin olmadığına kanaat getirdim. En azından ben, ben olduğum sürece kendimle aynı dünyada yaşamak istemiyordum.
Kendimden neden bu kadar nefret ettiğimi bazen anlamlandıramıyor değilim. Böyle doğduğumu savunuyorum. Öyle olmalı. Sen söyle;
Birinin tüm nefretinin sebebi olmak nasıl bir duygu?
Kaçırıyor mu uykularını?
Kaçırmıyor biliyorum ama bak benim nefesimi kesiyor.
Kaçıp durmaktan yoruldum. Taktığım maskelerden yoruldum. Vücudumun iflas etmesinden ve bir ölüyü yaşatmaya çalışmaktan yoruldum.
'Böyle yaşanmaz.' dediğin günü hatırlıyor musun? Ben de böyle yaşanmayacağını biliyordum elbet ama diyemedim. Sana hiçbir zaman ne kadar ölmek istediğimi söyleyemedim.
Gözlerime baktığında anlarsın sandım. Ve sen anladın ama beni yaşatmaya çalışmadın.
Umarım bir gün yazdıklarımın vebali boynuna dolanır. Seni de benim gibi nefessiz bırakır. Doğduğum günden beri yaşayamıyor olmamın tek sebebi sensin. Ve senin yüzünden nefret ettiğim kendimim.
Artık ne dersen de, boş.
İnsanlara yalanlar anlatmaya, beni de bu yalanlarda yaşatmaya devam et.
Ben de kovulduğum yere sığınmaya çalışayım.
Bunu kendime neden yapıyorum diye düşünmeye devam edeyim. Zihnim kendini yiyip bitirsin.
Ve bu nefret beni içten içten kemirmeye devam etsin.
