Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
'Fall in love with you.'
-
Elimde mektupların var. Eskimiş, yırtılmış, kokusu silinmiş birkaç parça mektup. Yazdıkların bile okunamayacak derecede. Yine de satır başında adımı yazarken parmaklarının titremiş oluşunu fark edebiliyorum.
Artık kalbin böyle atmıyor değil mi? Artık kalbini böyle attıramıyorum.
Ne sandığımı ben de bilmiyorum. Ne diliyordum? Sonsuza dek mutlu mesut yaşadığımızı?
Hayır, ben uyandığımda seni görebilmeyi diliyordum. Sadece seni yanıbaşımda görmeyi.
Bir gece ansızın gideceğinden hep korktum Theodore. Sana söylemedim, hissettirmedim ama hep korktum. Olmadığını savunduğum kalbimi saran o korku, sonumuzu getirdi.
Seninle ettiğimiz kavgayı hatırlamıyor musun?
Seni boğduğumu söylemiştin, benimleyken yaşayamadığını.
Seni bildiğim tek yolla sevdiğimi söylemiştim, sensiz yaşayamayacağımı.
Ve sen, kalacak sebep bulamamış olmalısın ki bir gece, lanetli bir gece, ansızın yatağın sol tarafından çıkıp gittin.
Bunları neden cenazende, mezar taşına anlatıyorum ki?
Yine kendimden nefret etmemi sağladın. Halbuki hayatımda bile değilsin. Değilsin değil mi Theodore?
Peki, neden hâlâ zihnimdesin? Artık dönmeyeceksin..., değil mi?
Gelmeyecek birini beklemek benim işim haklısın. Seni beklememi istiyordun zaten hep.
Sol yanımda oluşan ağrıyı hissediyor musun? Hissetmelisin. Sebebi sensin. Fazla yalnızım. Haddinden fazla. Sebebi yine sensin, yatağımın sol yanının boş olması.
Oturmasana yere Theodore. Hasta olacaksın. Ve bana böyle bakmayı kes. Hasta değilim ben.
Senin gerçek olup olmadığını ayırt edebiliyorum, hâlâ.
Elimde mektupların var. Al, hepsi sana ait. Neden elime tutuşturup duruyorsun?
Okumak sol yanıma iyi gelmiyor ki bende kalsın. Hem bana yazacağın daha düzinelerce mektup var. Şimdi de gözlerini kaçırıyorsun. Sorun ne?
Seni saatler önce toprağın altına gömmüş olmamız gittiğini göstermez. Benimlesin. Buradasın. Ben yaşadığım sürece yaşayacaksın.
Seni içimde var edeceğim.
Ama şimdilik, yalvarırım, sadece bu gecelik al mektuplarını. Çünkü yorgunum Theodore.
Okuduğum satırların artık hiçbir anlam taşımamasına katlanamıyorum. Baktığım göz bebeklerinin boş olmasına da öyle. Elimi uzatsam kaybolacaksın gönülçelen. Bu yüzden hasretinden prangalar eskitsem dahi sana bakmakla yetiniyorum. Zavallı parmaklarım ulaşamıyorlar sana.
Anlasana artık, mecalim yok. Seni seviyorum ve artık dayanamıyorum. Olmadığın bir dünyada yaşamak istemiyorum.
