Bunun derecesini bilmiyorum onca temiz kalan ayın ardından kolumdaki tek tük yarıklara bakmak tuhaf hissettiriyor.
Bu nostajik bir acı, bu konu o olmasa bile babamı hatırlatan bir acı. Bu unutmaya yüz tutulmuş ama kehanetin ortasında sadece gününü beklemiş bir acı.
35 saat uykusuz kalıp 17 saat de uyuduğum uyku döngülerinin arasında yemek yok, iletişim yok, gülümsemek ne haddimize sigara içmek bile yok
Uyu, uyan, kulaklığı tak ve geri uyu.
6 ay önce bıraktığım ilaçlarımı özlüyorum, hiçbir şey hissetmeyip ot gibi yaşadığım günleri istiyorum.
Birkaç saat de olsa uyanık olup güneşi görebildiğim günler..
Peki bir sonraki hamle ne olacak? 6 aydan fazla süredir ilk defa kendimi yaralayacak seviyeye geldikten sonraki hamle ne olacak?
Bilmiyorum
Tek bildiğim bu döngü kırılmayacak ve hız treni edasıyla aşağı kayacağım.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
Borderline - Taeyong
FanficBugün babam doktorumla konuşurken doktor ağzından bir şey kaçırdı : "Biz Taeyong'u 3 başlıkta inceliyoruz ; Majör depresif bozukluk, sosyal travma ve Borderline.."
