Borderline - Taeyong

Acınası

Bana lütfen dürüst olun kimlere acınası biri derler?
Hasta olan birine mi?
Çaresiz birine mi?
Yoksa elinde olmasına rağmen utanç verici bir aptallığa sahip olan birine mi?

Konuyu az çok anlamış olmanızı diledim.
Woo

Etrafımdaki herkesin ondan kurtulmam gerektiğini söylediği (bende bunu çok isterim) ama bir türlü iletişim kurduğum woo.

Sizi temin ederim ki hala arkadaşım değil ama haberi geliyor işte. Sevgilisi sevdiğim bir arkadaşım işte, yardım etmek istedim ona.

Beni ve ruh halimi ne kadar etkilediğini fark etmeme rağmen buna engel olmamam benim ve yardım etme içgüdümün suçu.

Birazdan içimden fışkıracak osamu dazai için şimdiden çok özür diliyorum. Bir kadını eleştirirken kendimi hep onun gibi hissetmişimdir, düşmansı itici ve biraz da sorunlu..

woo'yu da böyle anlatabilirim.. Dazai üzerinden örnek vererek.
Mesela kendisini ve hastalıklı düşünce yapısını sevmememe rağmen çoğunlukla söve söve de olsa onu okurum.
Tıpkı woo gibi

Biliyorum bende aptal bir hastayım ama dazai ve woo çok farklı benden.

Bilinç.

Woo miyop olduğu için kendini disleksi, benden duyduğu için borderline ve doktoru arada bir cümlede rastgele bir denk gelişlr paranoya dediği için kendini şizofreni sanıyor.

"biliyor musun Taeyong bende disleksi oluşmuş."

"bende bütün belirtiler var hep canım istediği gibi düşünmeden pişman olup karar veriyorum bende borderline'ım ve ataklarım var biliyor muydun?"

"harfler birbirine karışıyor bende disleksi oluştu geçen gün"

"ben zaten paranoidim normal seni suçlamam"

"ben senden bile ağır ilaç alıyorum"

"ilaçlarım çok ağır kafa yapıyor"

(prozac)

Olanzapin ve mirtazapinle 6 yıl geçirmiş bana bunları söylüyor.. Duymadığınız için canlanmayabilir ama bu sürekli devam eden 1 saatlik bir korna sesi gibi geliyor kulağıma.

Acınası..

Oysa ki gözlüğünü taksa, birilerine musallat olmak yerine bir meslek ya da hobi edinse
Bana ve ataklarıma katlanmak zorundasın demek yerine biraz kendini geliştirse hiçbir şeyi kalmayacak.

Hasta olduğum için ilgi göremeyeceğimi anladığımda ondan çok çok daha küçüktüm, o sırada engelli annem çok daha önemliydi bunlardan.
(hala öyle)

Yazmadığımdan beri toplam 5 kere hastaneye yattı ayrı ayrı hiçbirine gitmedim.

Çok acınası..

Her çıktığında istediği telefonu aldırdı, istediği renge boyattı saçını ve normal şartlarda ailesinin karşı olduğu o piercingi deldi.

Hep hastaneden taburcu olduğu günlerde yaptı bunları.

Hayatımda bundan itici çok daha az şey gördüm.

O yatakta yatmaya ihtiyacı olan o kadar kişi sırada beklerken o çekmediği aşk acısı yüzünden yer kapladı.

Çok kişinin hakkına sırf bunları yaptırabilmek adına yaptı.

Evet aptal bir hastayım ama acınası olmadığımı düşünüyorum.

Her ne kadar ilaç ve bpd tedavimi yarım bıraksam da (evet 1 ay oldu bile) bunun bir nedeni vardı.

Meslek edinmek.

Şu an bir bankanın müşteri temsilcisiyim.

Başardım.. Bir işim var artık..

İşe yaramaz serserinin teki değilim..

En iyisi de ihtiyacı olan kimsenin hakkına girmedim saf bencilliğim adına.

Ben hastaneye yattığımda işler çok daha farklıydı ki yeterince iyi olduğumu fark edip (biraz da gelecek korkusu) taburcu olup bir daha buna girişmedim.

Neden kendimi kıyaslıyorum ki?
Ben çok daha fazlasıyım..

Ben tanısını almış bilinçli bir hasta olacağım.

Tek isteğim bu

Teşekkür ederim anlatmama izin verdiğiniz için