Borderline - Taeyong

Efexor 70.mg

Herşeyin güzel gittiğini sanarken kendimi o kadar kaptırmışım ki bu yalana, o kadar odaklanmışım ki dayanmaya, ciddi ciddi de inanmışım.

Kanayan ellerimle tırmanmıştım bütün yolu..

Ama doktora tekrar gittiğimde acı gerçekler yüzüme yine vuruldu. Açıkçası bu sefer beklemiyordum bende.

O akşam 19:20de akşam mesaisine almıştım randevuyu. İzinliydim o gün bolca dinlenebilmiştim. İyi de gelmişti, iyi hissediyordum.

Bana kalsa sadece yorgundum.

Ellerimi cebime soktum Jaehyun'un yanından yürürken (benimle gelmek istediğini söyledi o gün)

"bilmiyorum Jaehyun bence ilaca gerek bile kalmayacak"

"büyük ihtimalle yine başlatır bir ilaca, endişelenme ilaca yeniden başlaman daha kötü olduğun anlamına gelmiyor."

"öyle olsa?"

Elimi tuttu

"tekrar başlarız, korkma"

Gülümsedim, artık çok daha iyi hissediyordum.

Sıra beklerken jose saramago'nun yeni aldığım körlük kitabına başladım. Zaten koskoca hastanede birkaç kişiydik

Benimle birlikte 3 hasta
Randevu veren /giriş yapan kadın
Doktor

Hafif karanlıktı, herhalde bütün ışıkları sırf bizim için yakmanın gereksiz olduğunu düşünmüşlerdi.

"Lee Taeyong"

Jaehyun'a kısaca bakıp içeri girdim. Doktor beni hatırlamayacak gibi olup günün yorgunluğuyla gözlüğünü düzeltti.

Eminim ki bu saatte çalışıyor olmak istemiyor.
Bende istemezdim.

"hoş geldin tae, yorgun görünüyorsun"
"evet, işe başladım bir süre önce"
"o yüzden aksattın ramdevuları sanırım"
"maalesef, üzgünüm"

Yalancıktan gülümsedi teselli için

"ilaçları kullanıyor muyuz, redepra?"
"redepra uyku yapıyordu işte o yüzden kullanmıyorum"

Derince bir sabır nefesi aldı ve beni konuşturabildiği kadar konuşturdu. Hatırlamıyorum bile..

"tae, stres yok dememe rağmen stresli bir iş seçmişsin, ilaçları almamışsın ve kilo vermişsin... Sana ilk tavsiyem işine son vermen, ama iyice düşün bunu, BPD'ye sahip olduğun için verdiğin karar seni üzmemeli"

İş neden bu kadar ciddileşti?

"Bir sorun mu var doktor bey"

"gerileme, hatta sıfırlanma görüyorum Taeyong. Bütün tedaviyi baştan başlatıyoruz, aynı zamanda yatış düşünürsen-"

"hayır hayır. Neden buna gerek olsun ki?"

"ilaçlarını kullan o zaman.. Sana biraz farklı bir ilaç yazacağım. Bulantı kusma, baş karın ağrısı yapar ama ilacı bırakmak yok. Yatış vermem gerekecek artık. İyi görünmüyorsun, toparlamamız gerek."

Başımı salladım. Daha ne diyebilirdim ki..

"ilaçlarını kullan Taeyong. İnan bana stres seviyeni düzeltmem için bu gerekli."

"nasıl derseniz.."

Çıkınca Jaehyun'a tek kelime etmeden eve yürüdüm. İlacı aldım ve biraz araştırdım.

Efexor..

SNRI grubu..

Ağır birşeye benziyor.

İlk gün aldım ve işe gittim. Ayakta duracak halim yoktu ve birinden vazgeçmem gereken zaman geldi.

İş mi?
Tedavi mi?

Tedavi...

"İstifa etmek istiyorum.."

Yine pişman olacağım bir yola girmiştim.

___________________________________________