Borderline - Taeyong

8 Ağustos.

(hassasiyete sebep olacak içerik)

ben hastayım evet, ama saldırgan bir hasta asla olmadım.

ben hastayım, deli değil.

Bu cümlelerimi hatırlıyor musunuz?
Ben saldırgan değildim. Ve asla da olmam sandım.

Bir vahşet yaşandı.
Ağlamaktan yüzümde yara oluştu sonrasında ama bu yaşattığım vahşeti değiştirmedi.

Mağdur edildiğimden o kadar emindim ki mağdur etmek bana hak gibi görünmüştü.
O kadar kötü hissediyordum ki küçümser olmuştum başka insanların acısını. Değişmiş miydim yoksa kin tutan birine mi dönüşmüştüm emin değilim, farkı ne onu da bilmiyorum işin kötüsü.

Uykusuz kalmamla başladı bu vahşet. Günlerce haftalarca birkaç saat zar zor uyuyabildim. Yapamıyordum işte gözlerimi kapattığımda gördüğüm anılardan kaçmam için o gözleri kapamamaktan başka seçeneğim yoktu.

Bilmiyor olabilirsin, benim annem hasta. %92 oranla bir engele sahip, yürüyemiyor. Nasıl bir denk geliştir kendisi de bipolar bozukluğa sahip.
Kendimi bildim bileli acıdım hep anneme.
5 yaşında da acıdım, 15 yaşında da acıdım.
Hastaydı çünkü.
İlk öğrendiğim şey hastalığın rezil ve acındırıcı olduğuydu.

" benim oğlum Hasta falan değil kesin artık şu ilaçları"

" ama Taeyong'un o ilaçlara ihtiyacı var"

"yok!"

" Taeyong sandığınız kadar iyi değil bayım. Lütfen anlayışlı olun"

" birşeyi yok onun sadece şımarıklık"

" biz-"

" siz sadece Taeyong'u uyutuyorsunuz, gece gündüz demeden uyuyor çocuk"

"

Taeyong'un ilaçlara ihtiyacı var, sandığınız kadar iyi değil hatta hiç iyi değil. Biz Taeyong'u  3 başlıkta inceliyoruz ; Majör depresif bozukluk, sosyal travma ve Borderline.."

"madem o kadar kötü yatırın o zaman kliniğe."

3 yıl önce bahsetmiş olduğum bu konuşma sonrasında doktorum ve artık yüzünü bile göremediğim babam bana hasta olduğumu kanıtlamıştı.

"annen gibi mi olmak istiyorsun? Bırak artık bu ilaçları"

"annen gibisin"

Evet baba.. Sonuna kadar annem gibiymişim meğer.

O zamanlardan beri kendimi hasta olarak değil de mağdur bırakılmış olarak görüyordum.