Διπλή Εκδίκηση

24

Οι άνθρωποι είναι αυτό που θέλουμε να είναι.

Ναπολέων Βοναπάρτης, Γάλλος ηγέτης, (1769 - 1821)

 

- Είχες την χαρά και την τιμή να γνωρίσεις τον σπουδαίο Ηρακλή Βούλγαρη, έμαθα...

Με αυτά τα λόγια κάνει ο Άρης την είσοδό του στο γραφείο της Μελίνας δύο ώρες μετά την συνάντηση της κοπέλας με τον σεξιστή συνεργάτη της εταιρείας.

- Πού χάθηκες εσύ όλο το πρωί; τον ρωτάει χαμογελώντας η κοπέλα.

- Αχά... Σου έλειψα, ε; Γι' αυτό σκέφτηκα να σε γλυκάνω με αυτά, απαντάει ο νέος τείνοντας προς το μέρος της Μελίνας ένα κουτί με μικρά ντόνατς σε διάφορες γεύσεις.

Η κοπέλα βγάζει ένα αναστεναγμό που μαρτυρά την κούρασή της και απλώνει το χέρι στους ζαχαρένιους πειρασμούς.

- Είμαι σίγουρος ότι ο Βούλγαρης στην έπεσε, προσθέτει ο Άρης απολαμβάνοντας και ο ίδιος μια γενναία δαγκωνιά από το δικό του ντόνατ.

- Να υποθέσω, από τα λόγια σου, ότι έτσι φέρεται σε όλες τις γυναίκες; ρωτάει σκουπίζοντας ίχνη από άχνη ζάχαρη που της έχουν χαρίσει ένα γλυκό μα αστείο μουστάκι.

Ο σωματοφύλακας κατανεύει επιβεβαιώνοντας τις υποψίες της κοπέλας. Η Μελίνα τού διηγείται όλο το σκηνικό που εκτυλίχθηκε στο γραφείο του Αργυρίου. Στο άκουσμα της στιχομυθίας του Βούλγαρη με τον Τζορτζ, ο Άρης ξεσπάει σε γέλια κοντεύοντας σχεδόν να πνιγεί.

- Ε, αυτό του το δίνω! λέει προσπαθώντας να καταπιεί την μπουκιά που έχει κάτσει στον λαιμό του. Μπορεί να ακολουθεί τους κανόνες, να είναι πιστός στην δουλειά που κάνει, αλλά δεν υπήρχε ούτε μία περίπτωση στο εκατομμύριο να είναι παρών σε μια τέτοια άγαρμπη συμπεριφορά και να την αφήσει ασχολίαστη. Τα σεξιστικά υπονοούμενα μπορούν να τον κάνουν θηρίο, προσθέτει χαμογελώντας.

- Αφού τον συμπαθείς, γιατί τρώγεστε συνεχώς; ρωτάει με απορία η κοπέλα. Σαν τον σκύλο με την γάτα κάνετε!

- Μπα... Μάλλον θα έλεγα ότι είμαστε σαν τον Ουόλντορφ και τον Στάτλερ..., απαντάει και βλέποντας την Μελίνα να τον κοιτάζει ξαφνιασμένη, σπεύδει να διευκρινίσει. Τα δύο λυκόπουλα του Μάπετ Σόου! Μην μου πεις ότι δεν τους ξέρεις... Εμείς, όπως ακριβώς και εκείνοι, μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε. Φυσικά, εγώ είμαι ο Ουόλντορφ. Βλέπεις, λέει σκύβοντας προς το μέρος της με συνωμοτικό ύφος, ο Στάτλερ είναι ασχημομούρης...