Διπλή Εκδίκηση

47

Ακόμα και η πιο σκοτεινή νύχτα θα τελειώσει και ο ήλιος θα ανατείλει ξανά.

Βίκτορ Ουγκό, Γάλλος συγγραφέας, (1802 – 1885)

Ο καιρός είναι μουντός. Δεν έχει αρχίσει ακόμα να βρέχει, αλλά φαίνεται ότι δεν θα αργήσει να ξεσπάσει μια μπόρα. Όσοι ζουν στο συγκεκριμένο κτήριο, όμως, δεν δίνουν δεκάρα για τον μπουρινιασμένο ουρανό που σύντομα θα ανοίξει. Μια ξαφνική βροχή, που θα αποτελούσε ενοχλητικό πρόβλημα για τον περισσότερο κόσμο, είναι ασήμαντη λεπτομέρεια για αυτούς. Μέσα στην φυλακή, η καθημερινότητα κυλάει διαφορετικά από τον έξω κόσμο, τους ελεύθερους ανθρώπους.

Ακόμα και αν για κάποιους, η μπόρα θα σήμαινε ακύρωση προαυλισμού, για τον συγκεκριμένο άντρα που κάθεται σκεφτικός στην κουκέτα του κελιού του, το μετεωρολογικό τερτίπι τον αφήνει παγερά αδιάφορο. Έτσι κι αλλιώς, δεν βγαίνει έξω από εκεί σχεδόν ποτέ. Με το ζόρι τον αποσπούν οι δεσμοφύλακες για έλεγχο. Παρόλο που δεν έχει πάρε δώσε με κανένα άλλο τρόφιμο, η ταυτότητά του είναι γνωστή. Πριν ακόμα πατήσει το πόδι του στο κτήριο, είχε γίνει μοναδικό θέμα συζήτησης ανάμεσα στους φυλακισμένους. Δεν είναι δα συνηθισμένο πράγμα να υποδέχονται στην παρέα τους ένα φημισμένο εφοπλιστή!

Ο Αργυρίου σηκώνεται και κάνει την συνηθισμένη του γυμναστική μέσα στο κελί του. Ένας τρόπος να κρατιέται σε φόρμα – όσο μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι το πετυχαίνει με δέκα βήματα πάνω και άλλα τόσα κάτω στον περιορισμένο χώρο που του έχει δοθεί -, να αποφορτίζει τον συσσωρευμένο θυμό του για τις εξελίξεις και, κυρίως, για να σκοτώνει την ώρα του. Τουλάχιστον, μέχρι να σκοτώσει τον πραγματικό στόχο της οργής του... Τζορτζ Μπλακ... Ο μικρός Γιώργης που μεγάλωσε ενώ δεν έπρεπε ποτέ να έχει επιζήσει...

Σφίγγει τις γροθιές του καθώς συνειδητοποιεί για πολλοστή φορά ότι φέρει ευθύνη για την δυσμενή θέση στην οποία βρίσκεται. Αν είχε κατέβει την καταραμένη πλαγιά, αν είχε αποφασίσει να μαζέψει το αγαπημένο του μαχαίρι, αν... Να πάρει! Με αν δεν γίνεται τίποτα! Προσπαθεί να επιβληθεί του εαυτού του. Για την ακρίβεια, πρέπει να το κάνει αν θέλει να έχει την παραμικρή ελπίδα να βγει από εδώ μέσα και να πάρει εκδίκηση ο ίδιος αυτή την φορά. Και αυτός δεν θα αρκεστεί με το να πλήξει τον αντίπαλο. Ο Αργυρίου χτυπάει με ένα και μοναδικό σκοπό: να σκοτώσει.

Στο μυαλό του αρχίζει να παίζει διαφορετικά σενάρια εξόντωσης του αγαπημένου του αναδεξιμιού. Είναι ένα παιχνίδι στο οποίο καταφεύγει προκειμένου να μην τρελαθεί μέσα στην φυλακή. Άλλοτε κατηφορίζει με τον νου του την αναθεματισμένη πλαγιά και στρίβει το μαχαίρι στην παιδική πλάτη πολλές φορές, σαν να είναι τιρμπουσόν και να ανοίγει σαμπάνια. Άλλοτε, τυλίγει τα χέρια του γύρω από τον λαιμό του ενήλικου Τζορτζ και βλέπει την ζωή να σβήνει σιγά σιγά ενώ ο ίδιος χαμογελάει αλαζονικά. Το αγαπημένο του σενάριο, όμως, είναι να τον πνίγει στην κολυμπήθρα, όταν του έβαλε το λάδι και τον βάφτισε. Ναι... Αν τότε είχε ξεμπερδέψει μαζί του, δεν θα ήταν τώρα εδώ μέσα, με ένα μάτσο αποτυχημένους που ζέχνουν από χιλιόμετρα  μακριά.