Διπλή Εκδίκηση

29

Αυτό που κρύβουμε είναι αυτό που πιότερο μας φανερώνει.

Γιάννης Ρίτσος, Έλληνας ποιητής, (1909 - 1990)

Στην Μελίνα πάντα άρεσε να αγναντεύει την θάλασσα. Ανέκαθεν έψαχνε μέρη που δεν έχουν κόσμο και καθόταν μόνη της, παρέα μόνο με το αέναο μουρμουρητό του υγρού στοιχείου, να σκέφτεται με τις ώρες διάφορα. Στην γαλάζια πλανεύτρα εξομολογήθηκε την πρώτη της ερωτική απογοήτευση, με εκείνη μοιράστηκε τα όνειρά της, στα κύματά της ακούμπησε τα δάκρυά της μετά από κάθε απώλεια. Δεν ήταν η απουσία φίλων που την έσπρωχνε στην απέραντη μπλε αγκαλιά. Άλλωστε, ποτέ δεν έλειψαν από την ζωή της οι άνθρωποι που την στήριζαν, ακόμα και όταν έσπαγε τα μούτρα της με την ξεροκεφαλιά της. Απλώς, ένιωθε την ανάγκη ενός συντρόφου που δεν θα έκρινε – έστω και καλοπροαίρετα - , δεν θα συμβούλευε, δεν θα μιλούσε καν. Μόνο θα άκουγε...

Απόψε, στιγμές πριν ο ήλιος αποσυρθεί για την άλλη γειτονιά του κόσμου παραχωρώντας τούτη στην Σελήνη, η κοπέλα κάθεται για άλλη μια φορά και θαυμάζει την παράσταση που έχει στήσει η πύρινη σφαίρα καθώς μοιάζει να βυθίζεται μέσα στο νερό. Στον φυσικό καμβά που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια της, ο κυρίαρχος της ημέρας δείχνει να γέρνει αποκαμωμένος μέσα στην θάλασσα. Δεν μπορείς να πεις με σιγουριά πού τελειώνει ο ήλιος και πού αρχίζει το κύμα. Απλώς βλέπεις τον πορτοκαλοκίτρινο δίσκο να γίνεται ένα με την υδάτινη πεδιάδα, σαν να λιώνει στο άγγιγμά της και να ενώνονται.

Το θέαμα είναι μαγευτικό. Ηρεμεί την κοπέλα μετά την δύσκολη μέρα στο γραφείο. Εδώ δεν είναι μια γυναίκα που κάνει σχέδια, αλλά ένα απλό ανθρώπινο πλάσμα που απολαμβάνει την ηρεμία της φύσης. Δεν κουνιέται από την θέση της ούτε όταν ακούει το αυτοκίνητο που πλησιάζει και σταματάει λίγα μέτρα μακριά της. Ούτε όταν ανοίγει η πόρτα και ο οδηγός κατευθύνεται προς το μέρος της. Μακάρι να βγει ψεύτρα, αλλά ξέρει για ποιο λόγο της ζητήθηκε αυτή η συνάντηση. Γνώριζε ότι θα έρθει αυτή η στιγμή, άλλωστε.

- Ρεμβάζεις;

Η ερώτηση σπάει σχεδόν παράφωνα την ησυχία.

- Γιατί ήθελες να βρεθούμε από κοντά; ρωτάει η Μελίνα αγνοώντας τα λόγια του άντρα που στέκεται από πάνω της.

Κάποτε τον έβρισκε επιβλητικό. Γοητευόταν από την παρουσία του. Εδώ και καιρό, έχει απομυθοποιήσει την εικόνα του κι ο νεανικός έρωτας έχει ξεθωριάσει αφήνοντας στα απόνερα μια γλυκιά, συνήθως, ανάμνηση. Αυτή η συνάντηση, όμως, δεν θα είναι καθόλου γλυκιά, η Μελίνα το γνωρίζει. Το ήξερε από την πρώτη στιγμή που διάβασε το μήνυμα με το οποίο της ζητούσε να βρεθούν.