Διπλή Εκδίκηση

32

Κάθε φορά που συγκεντρώνουμε πληροφορίες, τα πράγματα γίνονται λιγάκι ακόμα πιο περίπλοκα.

Άγκαθα Κρίστι, Βρετανίδα συγγραφέας, (1890 - 1976)

[ ατάκα από το βιβλίο της Ο Φόνος της Κυρίας Μακ Γκίντι, 1952]

Έχουν περάσει ήδη δύο ώρες από την ώρα που μπήκε στο γραφείο της, αλλά ακόμα δεν έχει συναντήσει τον Τζορτζ. Έχει την αίσθηση ότι δεν είναι τυχαίο, αφού συνήθως δεν προλαβαίνει να κάτσει στην καρέκλα της πριν την αναζητήσει ο δικηγόρος. Η αλήθεια είναι ότι μετά την παγερή έκπληξη που του επεφύλαξε το πρωί, δεν απορεί που ο νέος αποφεύγει να την συναντήσει. Πίνει μια γουλιά καφέ και κοιτάζει έξω από το παράθυρο επιπλήττοντας νοητά τον εαυτό της. Πώς τα έχει κάνει έτσι...; Αντί να ασχολείται με την πραγματική αιτία που την έχει φέρει στην εταιρεία, εκείνη συμπεριφέρεται σαν ερωτευμένη έφηβη που περιμένει να της δώσει σημασία ο γόης της τάξης! Ακόμα και ο καφές που απολαμβάνει αυτή την στιγμή την μεταφέρει στο σαλόνι του διαμερίσματός της, στο πρωινό που ο Τζορτζ ετοίμασε για αυτή.

Ακουμπάει με ένταση την κούπα πάνω στο γραφείο και ανοίγει το αρχείο που πρέπει να εξετάσει. Όσο πιο γρήγορα τελειώσουν όλα, τόσο πιο σύντομα θα βρει την χαμένη της ηρεμία. Αυτό που την τρώει περισσότερο είναι η ενδεχόμενη εμπλοκή του Μπλακ στην αποστολή της. Αν βρεθούν αντιμέτωπες η καρδιά της με την δουλειά της, ποια θα είναι η επιλογή της; Άκυρο... Γνωρίζει τι θα επιλέξει, όπως ακριβώς υποψιάζεται και ποια θα είναι η επίδραση της προβλεπόμενης επιλογής της πάνω της. Δεν θα μπορούσε να προδώσει τις αρχές της, ούτε για τον μεγαλύτερο έρωτα, οπότε δεν υπάρχει αμφιβολία ποιος θα βγει χαμένος στην ενδεχόμενη μάχη ανάμεσα στα συναισθήματα και την λογική. Αυτό, όμως, δεν μειώνει τον αντίκτυπο που θα έχει η λήξη του πολέμου στην κοπέλα. Ανεξαρτήτως αποτελέσματος, δεν θα είναι ποτέ η ίδια.

Ένα ελαφρύ χτύπημα στην πόρτα την αναγκάζει να βγει από τις σκέψεις που την ταλαιπωρούν. Στο άνοιγμα, κάνει την εμφάνισή του ο Άρης. Στα χέρια, κρατάει το συνηθισμένο πλέον κουτί με τα ντόνατς.

- Καλημέρα, την χαιρετάει απλά και της τείνει τον γλυκό πειρασμό.

Η Μελίνα τον κοιτάζει απορημένη. Έχει συνηθίσει στην πονηρή παιχνιδιάρικη διάθεσή του, στην καθημερινή πολυλογία του, και η σοβαρότητα σε συνδυασμό με τον λιτό χαιρετισμό την ξενίζει. Παίρνει την αγαπημένη της γεύση και κουνάει ελαφρά το κεφάλι σε ένδειξη ευχαριστώ προς τον Βελλή.