Σαν ξαπλώσαμε τα κουρασμένα μας νιάτα στο στρώμα
Με λίγους πόνους μυϊκούς και λίγους πόνους καρδιάς
Με ένα θρόισμα, χορέψαμε και εμείς, τον απαλό χορό της κουρτίνας που μας φυσούσε
Πόση αγαλλίαση, μάτια μου, και τι ωραία που είναι τα χρώματα
Βλέπω πιο καθαρά όταν είμαι ευτυχής
Και αυτό το καφετί των ματιών σου
Πώς δεν το είχα αγαπήσει νωρίτερα;
Λίγες ανοησίες λέμε ύστερα, λίγη πλάκα και λίγος τσακωμός
Έχεις παρατηρήσει πώς τα λίγα, μπορούν να δημιουργήσουν πολλά;
Πήρα λίγο από εσένα την τελευταία φορά που σε είδα
Λίγη μυρωδιά, λίγο άγγιγμα, λίγο καφετί
Και έβαλα λίγο από εσένα στην τσέπη ενός παντελονιού που δεν θα πλυθεί.
YOU ARE READING
Η Έννοια Του Χρόνου.
PoetryΑυτή είναι η "ποιητική μου συλλογή". Το επόμενό μου βήμα θα είναι να βγάλω τα εισαγωγικά από τη παραπάνω φράση. Η ποίηση υπάρχει μέσα σε όλους μας, είμαι σίγουρη για αυτό. Θέλω πάρα πολύ μέσα από το δικό μου μυαλό να βρείτε τις δικές σας εικόνες, τι...
