Πιότερο με πικραίνουν τα απλά βήματα που δεν μπορώ να κάνω, παρά τα αδιάβατα μονοπάτια που ματωμένη περπατώ.
Σαν καναρίνι που στέκεται στο κλουβί του μέρα νύχτα
Το πέταγμά μου μοιραίο μπορεί να αποβεί είπες
Και τον λυγμό μου πέρασες για κελάηδησμα χαρωπό
Σαν πήγες να με αγαπήσεις τελευταία, ξέχασες -κάπως από αμέλεια- την πορτούλα μου μισάνοιχτη
Και άνοιξα τις φτερούγες μου να πετάξω ελεύθερη, κι ας μην ξέρω πώς
Και καθώς ο αετός στράφηκε προς το μέρος μου
Υπήρξα για μία στιγμή ελεύθερη και εγώ
Από επιλογή δική μου να πεθάνω.
BINABASA MO ANG
Η Έννοια Του Χρόνου.
PoetryΑυτή είναι η "ποιητική μου συλλογή". Το επόμενό μου βήμα θα είναι να βγάλω τα εισαγωγικά από τη παραπάνω φράση. Η ποίηση υπάρχει μέσα σε όλους μας, είμαι σίγουρη για αυτό. Θέλω πάρα πολύ μέσα από το δικό μου μυαλό να βρείτε τις δικές σας εικόνες, τι...
