A long way (Compleet)

H16

 Een verpleger zegt dat we naar de wachtkamer moeten gaan, we zouden daar wel verder begeleid worden. We luisteren naar hem en gaan naar de wachtkamer. We zitten naar stil, op onze eigen stoel. 

Er komt een verpleegster aanlopen.

'Jullie kunnen hier blijven maar hier is niet veel meer te doen, jullie kunnen ook naar huis gaan en als er nieuws is laten wij het wel weten', zegt ze.

Mike knikt en staat al recht. Hij gedraagt zich de laatste tijd anders, sinds mijn moeders dood let hij veel beter op me, hij zorgt net voor me. Hij trekt me aan mijn hand recht en duwt me richting de lift.

We duwen op het knopje. Het lijkt wel eeuwen te duren voordat de lift er is. Uiteindelijk gaat hij dan toch open en gaan wij erin. Ik duw op het 0 knopje. We gaan via de balie door de deur naar de parkeerplaats, naar de auto. Mike rijdt naar huis, we komen aan en stappen uit, ik loop naar boven en Mike brengt nog wat in orde en dat allemaal in stilte, zonder ook maar één woord te zeggen. Ik ben bijna alles kwijt dat ik nog had. Mijn ouders, mijn moeder is er niet meer en mijn vader, mijn vader ligt in het ziekenhuis. Ik hoop echt dat hij het nog haalt.

Deze keer sla ik de piano over en mijn huiswerk ook. Ik kan momenteel echt niets meer, ik ben machteloos. In mijn hoofd gaan er allemaal gedachten rond. Niet alleen over mijn vader. Ook over die chip in mijn arm, de foto, en Lucas die me toch wilt geloven. Het wordt me allemaal te veel. Ik laat even aan Mike weten dat ik ga slapen en dat doe ik dan ook. Het is nog maar acht uur maar ik kan niet meer! Ik doe mijn ogen dicht en blijf nog nadenken over vandaag, het was een lange en drukke dag.

Er wordt op mijn deur geklopt. Ik open mijn ogen terug, het licht schijnt in mijn ogen.

'Ja?' vraag ik.

Mike doet de deur open en heeft zijn gsm vast. 'Het ziekenhuis belde', zegt hij. Ik kijk hem aan. Als er niets gaat komen vraag ik: 'En?'

'Hij,hij ligt in coma', zegt hij zacht. 

'Wat?' ik kijk hem geschokt aan. Dit ga je toch niet menen eh. Mike heeft de deur terug dicht gedaan. Ik laat me op mijn bed vallen. Hoe groot is de kans dat iemand wakker wordt uit een coma? In ieder geval veel te klein. Nu voel ik toch een traantje over mijn wang rollen. Ik ga beter in mijn bed liggen en val zo inslaap.

*

'Lori? Wordt je wakker?' Mike schudt me zachtjes heen en weer. Ik open mijn ogen, het licht brand. Ik kijk recht in Mike zijn ogen, ze hebben een rode rand.

'Hoe laat is het?' vraag ik.

'Half tien.'

'Huh, ik moet naar school', zeg ik.

Hij knikt. 'Ik heb je laten uitslapen, ik heb een briefje geschreven dat je kan afgeven aan de directeur voor deze omstandigheden.

'Dankje Mike, je bent de beste broer ever', zeg ik.

'Maak je nu maar klaar.' Hij loop mijn kamer uit.

Ik zoek snel wat kleren bij elkaar en loop naar beneden. 

'Mike? Wil je me eens uitlegggen wat die zin: 'ze hebben ons gevonden' betekent?'  vraag ik nieuwsgierig.

Mike klemt zijn tanden op elkaar. 'Dat kan ik niet, je komt er wel achter en anders vertel ik je het wel als de tijd er is.'

'Mijn moeder is dood en mijn vader ligt in coma, ze zeiden allebei dezelfde zin en dan zeg jij dat de tijd er nog niet is?' zeg ik.

Hij knikt, 'ja dat doe ik. Het spijt me lori, echt. Ik leg het wel een keertje uit, ga nu alsjeblieft naar school?'