Raine's POV
Lumipas ang tatlong araw, Kahit tatlo pa lang, parang ang dami nang nagaganap na ewan.
Si Kristel, parang naninibago ako, parang laging lutang.
Si Lay, parang sobrang saya ng buhay.
Si Louise, parang laging meron.
Ewan ko ba dun sa mga 'yon. Ako, trabaho lang nang trabho. Kahit napapagod ako, pero parang nasisiyahan na din ako sa ginagawa ko e. Kahit waitress lang ako dito sa restaurant.
Habang nag hihintay ako ng mga order sa bintana ng kusina para i-deliver ko sa mga customers ko, may narinig akong nag-uusap sa office. Malapit lang kasi e.
Sa hindi tsismosa ah! Sadyang naririnig ko lang kasi ang usapan nila.
"Anak, parang lagi mo na yata binibisita ang trabaho ko dito ah?" sabi nung naririnig kong boses na boss ko yata,
"Na-realize ko lang po kasi na I need to help din pala....." sabi pa nung isang boses na pamilyar,
"Osige. Mabuti naman. Tutal ikaw ang manager dito, ikaw na muna ang bahala. May pupuntahan lang ako," sabi nung boss ko sa kausap niya,
"Okay dad. I'll just take care of this restaurant." Pamilyar talaga ang boses nun. Yung accent parang.... si Mark!
Lalapit na sana ako sa office Kaso biglang nag bell ang bell na ready na ang order. Kaya bumalik ako sa window at kinuha na ang order.
Si Mark kaya talaga 'yon? Yung accent kasi sa English e. Kilala ko na.
Nag rest room muna ako. Pagkatapos ko ng restroom, may tumawag sa'kin. Si Markepal. Naalala ko lang kanina, nagparamdam naman.
"Hello!" inis kong sabi,
"Pumunta ka nga dito sa table 5. Ikaw ang mag serve sa'kin," sabi niya,
"Serve mo mukha mo!" sabi ko at ibanaba na ang call,
Pumunta na ako sa labas at pumunta sa table 5. Nakita ko si Mark na kumakain.
"Akala ko ba ako mag se-serve sa'yo?" tanong ko,
"Sabi ko serve ko mukha ko. So, I serve on my own. Bakit ka pa pumunta dito?" sabi niya,
"Sabi mo kasi pumunta ako dito. Hindi ko alam na sinunod mo ang sinabi ko," sabi ko,
"Syempre, basta sabi mo, I will do it just for you."
"Lakas mo din magpakilig 'no. Porker alam mong gusto kita, gaganyanin mo 'ko. You know, you're just wasting my time," sabi ko at tumalikod na,
"Wow! Nag English siya," sabi niya at napaharap ako.
"Wala kang pake," sabi ko at tuluyan nang umalis.
Kinabukasan, sa school, ganun pa rin sila. Yung mga pagbabago nila. Kaso medyo bumabalik naman sa dati.
"Girls! May balita nga pala ako sa inyo," sabi ko.
"Is it good news or bad news? Naku, kung bad news 'yan, ayoko na. Out na ako diyan," sabi ni Kristel.
"No, this is a big good news," sabi ko na napakalaki ng ngiti.
"Sabihin mo na kasi. Dinadaan pa sa kung ano-ano..." Ang init talaga ng gulo noting si Louise.
"Dadating na kasi ulit si Ruiz dito sa maynila!!" excited kong sabi sa kanila.
"Ha?! Sinong Ruiz? Is that a church?" nagtatakang tanong ni Lay.
"Gaga! Tao 'yon! Bobits 'to?" -_- pambasag eh!
"Aba!! Malay ko ba! Hayop 'to?" -Lay.
"Ah! Inaasar mo kasi pangalan ng kapatid ko!" nakangusong sabi ko kay Lay.
"Panget! Hindi bagay!" Natatawang sabi ni Lay.
Habang nag lalakad kami papunta sa canteen, Kaso may biglang tumawag kay Lay.
"Guys! Excuse muna ah? Natawag si kuya eh!" Sabi ni Lay at lumayo.
Nandito kami sa may ground, nagkukwentuhan hanggang sa tumunog na lang iyong phone ko.
Si Ruiz.
Sinagot ko ang tawag ng kapatid ko habang lumalayo.
"Hello, ate!!" -Ruiz.
"Oh! Napatawag ka?" -Raine.
"Sunduin mo ako sa airport. Mamayang 5 nang hapon. Undersrood?" -Ruiz.
"What?! Later on 5 pm?! Seriously?? Parang ang aga?" -Raine.
"Basta! Just pick me up on time, okay?" -Ruiz.
Napasiring na lang ako at ibanaba ang tawag.
So ayun, nag excuse si Kristel para mag restroom.
Habang nag lalakad si Kristel, nakatitig lang ako sa kaniya hanggang sa makita ko si Mark.
Napalaki na lang ako ng mata ng makita ko kung anong ginawa ni Mark kay Kristel.
Pero...
Bakit ganito ang nararamdaman ko ngayon? Bakit may maskit na side sa... Puso ko?
Am I in love with that Jerk?
HINDI! NO! NO! NO! A BIG NO! I'M NOT INLOVE! I AM NOT. WHOOOO! I'M NOT. HINDI, HINDING-HINDI AKO MAG-KAKAGUSTO DIYAN!
"Ahm? Pwedeng mag excuse? Alis muna ako..." Sabi ko sa kanila hanggang sa nag taka sila sa akin,
"Anong nangyari sa'yo? Ba't parang naluluha ka?" Tanong ni Louise,
"H-ha? Na-nako! Wala 'to! Napuhing lang ako! Haha! Ahm? Sige... Alis na ako ah?"
Hindi ko na inantay taong nga sagot nila kasi ilang segundo na lang tutulo na ang pesteng luha na ito.
Totoo ba 'to? Umiiyak ako? Hindi nga? Totoo? Bwiset naman oh! Hindi 'to pwede! Hindi!!
Pero... Teka? Anong Ibig sabihin nito? Mahal ko na si Markepal? At nag seselos at nasasktan ako?
"Array ah?!" Reklmo ko. Dahil sa pagiging occupied ng utak ko, 'di ko napansin na may tao na pala sa unahan ko,
"O-okay ka lang? Ba't naiyak ka?" Tanong niya,
"Wha-what? I'm not crying! Pwede ba?! Umalis ka na sa dadaanan ko!" Sabi ko at umiwas ng tingin.
Humakbang siya sa gilid niya.
Pero...
Hinawakan niya yung kamay ko.
O__O
"Don't just ignore or avoid me. Tell me if something wrong!"
Natulala na lang ako sa sunod niyang ginawa sa'kin.
'Totoo ba 'to?!'
Bumilis bigla iyong tibok ng puso ko sa ginagawa niya sa akin,
"Dapat! Kapag may problema ka, panget na assumera, kailangan mo akong tawagin! Para may karamay kang gwapo!" Sabi niya at mas lalong humigpit ang yakap niya sa'kin.
Please Heart? 'Wag kang Ganyan.
Mahal ko na kaya talaga 'tong lalaking 'to?
Mahal ko na kaya talaga si Mark Valesteros?
------
Author's note (@Simple_Yurie): Hi Guys!! :) So... Salamat nga pala sa sumusuporta sa BL :) Sana po ay, Mas dumami pa ang reads and votes nitong story, I hope na... Nagugustuhan niyo 'yung every chapters, Subaybayan niyo pa po ang BL, At... Pasensya na sa pagong na updates, Haha. Summer na kasi eh... Kaya.. Ano, Basta! Haha! Byeeee~ Stay tuuuuuuned! :*
BINABASA MO ANG
Broken Love.
Novela JuvenilLima na mag kakaibigan na palaging NASASAKTAN, UMAASA, at palaging UMIIYAK. Ganun na lang ba ang palaging takbo ng buhay nila? Is that the whole process of their whole life? Pusong nasaktan, ngunit bumabangon. Paano kung makilala nila ang isang grup...
