MARKOZ

➿Bölüm 9➿

▶Medya Arel ve Miray.◀
Sizi jokerle biraz şaşırttım galiba.
Birde duygusal bir bölüm oldu. Yani diğerlerine göre daha sakin bir bölümdü. Ruh halimden kaynaklanıyor olabilir.
➿İyi Okumalar➿
Sizleri Seviyorum ❤

Saat kaçtı bilmiyordum ama markoz tepemde dikiliyordu, bunu başımdaki gölgeden farkedebiliyordum.

"Git burdan, şuan yalnız kalmak istiyorum."

Sesim ağlamaklı çıkmıştı, bazı şeylere çok kırgındım. Sadece tek yapmak istediğim avazım çıktığı kadar bağırmaktı.

"İyi misin?"

Nasıl? Bu markozun sesi değildi, bu başka biriydi. Yavaşca yerden kalktım ve konuşan kişiye baktım.

"Siktir. İmdat."

Kim o ? Çok korkmuştum, saçları yeşildi. Üç harfliydi kesin, beni almaya gelmişlerdi.
Odaya herkez toplanmış, sadece bakıyorlardı. Biliyordum işte, bir tek ben görüyordum.

"Ne oluyor lan burda? "

Markoz yanıma kadar gelmişti, gözlerimin içine bakıyordu. Tir tir titrediğime emindim, korkudan konuşamıyordum.
Tek eliyle beni duvara ittirmişti, sağ eliyle de çenemi sıktırmıştı.

"Konuşsana lan."

Yeşil saçlı hala bana bakıp sırıtıyordu, içimden türlü türlü bildiğim duaları ediyordum.

"Benim gördüğümü sende görüyor musun?"

Markoz rahat bir nefes alıp çenemden elini çekmişti, hatta gülmek üzereydi.

"Kastorlardan mı bahsediyorsun? "

Kastorlar şu sabah bahsettikleri kişiydi sanırım. Odada bir tanımadığım kız daha vardı, bana ters ters bakıyordu.

"Bilmiyorum ama şu yeşil saçlıyı görebiliyor musunuz? "

Tam kahkaha atmışlardı, bende ağlamayı koymuştum. Benimle hep dalga geçip eğleniyorlardı. Hoş değildi, kırılıyordum.

Odayı terketmiştim, ilk defa bu kadar kırgındı kalbim.
Bunu farketmişlerdi, burada yalnızdım. Üstelik annem ve bana ilgi göstermeyen o gerizekalıyı da özlemiştim.

Mutfakta camdan dışarı bakıyordum, tek düşündüğüm bundan sonra ne yapacağımdı. Bu kadar kısa sürede insan tükenir miydi? Ben tükenmiştim.

Markozun tokat attığı yer çok acıyordu, elimle yanağımı tutup acının geçmesini beklemiştim. Bir köşeye sinip ağrının geçmesini bekledim, çok ağrıyordu.
Bir tokat normal bir insanda bu kadar ağrı yapmazdı hatta hiç yapmazdı, bu markozdu.

"Olanlar için üzgünüm, bu kadar berbat hale gelebileceğini tahmin etmiyordum."

Yosun iyi biriydi, bu yaşananlar belki de beni olgunlaştırmıştı. Kısa bile olsalar insanın üzerinde etki yapmışlardı.

"Boşversene, biliyor musun buradakilerin abimden pek farkları yok."

Ağlamayı tekrar bırakmıştım, ruhsal ve fiziksel acıyordu işte.

Bana sarılarak karşılık vermişti, bu bana çok iyi gelmişti. Bende ona karşılık verip sımsıkı sarılmıştım, köşede sarılan iki yakın arkadaş gibiydik.

"Ben çok yoruldum."

Sesim çok cılız çıkmıştı, kapının oradan bizi izleyen markozu görmüş ve takmamıştım. Yosundan en sonunda ayrılmıştım, oda ağlamıştı.