MARKOZ

➿Bölüm 31➿

Medya Açelya.

Uzun süredir bölum bekliyordunuz, açıkcası bu kadar beklemek benimde canımı çok sıktı ancak sıralamadan düşmemiz ve ilgilinin düşmesi ciddi anlamda moralimi bozdu ve bu bölümü çok zor yazdım.
Bu bölumde yorumları coşturucaksınız biliyorum, sınırlar aynı. Sizleri seviyorum. ❤
Duygusal bir müzikle okumayı unutmayın.

............................................................

"Vay vay vay kraliçemiz de uyanmış güzellik uykusundan. "

Ne oluyor lan?
Markoz başıma dikilmiş değişik değişik sırıtıyordu, şeytan diyor şuna bir kafa at.
Ama sabrediyorum işte, bu cehennemden kurtulacağım, biliyorum.

Gerçekten artık istemiyordum, buradan uzaklaşmak istiyordum. Mümkünse hemen!

"Evet uyandım. "

Suratımdaki yoğun sıkkın ifadeden etkilenmiş olucak ki Markoz'un yüzü değişik bir hal aldı. Bazen sevmek yetmiyordu, yada hoşlanmak veya aşık olmak.
Benim de belli bir sınırım ve sabrım vardı. Bu iş devam edemezdi, artık gitmeliydim.
Böyle mutsuzdum, aslında birşey farketmiyordu. Her türlü mutsuz ve aptal olacaktım.

"Tanışman gereken birileri var. "

Sözünü söyleyip odayı terk etmişti, yüzü çok soğuktu. Ayrıca bir şeye moralini bozduğu belliydi, acaba neye morali bozuktu? Onun moralinin bozuk olması demek, benimde moralimin bozuk olması demekti.

Kapıdan içeriye beklemediğim bir anda Yosun girmişti, üzgün görünüyordu. Ellerimdeki kelepçeyi çözdü ve birşey demeden odadan çıktı.
Bana birşey söylememişti, gerçekten neyi vardı bunların?

Uyuşan ellerimi birbirine bastırıp yataktan kalktım, üstümde ne olduğu zerre umrumda değildi. Saçım dağınık olabilirdi, umrumda değildi. Makyajım akmış olabilirdi, umrumda değildi.
Berbat ve tiksinilesi bir durumdaydım belkide, umrumda değildi.

Merdivenlerden aşağıya indim, evde yine kimse görünmüyordu. Salonda yabancı birileri oturuyordu, kimsenin sesi soluğu çıkmıyordu. Benim geldiğimi görüp başları bana dönmüştü, fazlasıyla gergin durumdaydılar.
Gerçekten ne vardı?

"Gel. "

Markoz'un emriyle (!) yanına oturdum, onun yanında ise ellerini birleştirmiş yere bakan bir Etken vardı. İlk defa bu kadar çok korkuyordum, yoksa hikayemiz bitmiş miydi?

"Yolun sonu çocuklar, bitti. "

Mutfakta ayakta bekleyen topluluk dikkatimi çekmişti, Sera göz yaşı döküyordu, bunlara sebep olmuş olamazdım değil mi?

"Hayır bitmedi. "

Tanımadığım kişi hırsla Etken'in suratına bakıyordu, bitmedi diye tekrarladı.
Ardından yanındayım dedi,ve sonra yanınızdayım dedi.
Peki ne olmuştu? Neden konuşamıyordum yada neden şu lanet olası dilim çözülmüyordu?

"Yaklaştılar, birazdan burada olurlar. "

Yoksa?

"Evet Açelya, sayende bizi buldu. Acaba hangi düşmanımız bizi gömmeye geliyor? Canlı canlı gömülmek hoşuna gidecek mi bakalım? Özel gücün elinden alındığında nefessiz bir hayat yaşayabilecek misin? Mutlu musun ha mutlu musun? Bizi hiçbir zaman dinlemedin, istediğin oldu. Bittik biz, bitiyoruz. Emeklerimiz, uğraşlarımız herşey bitti. "

Son noktayı kaçıran o sesin yüzüne baktım. Yosun'a tekrar ve tekrar baktım, asla ağlayamayacaktım.

"Evet Yosun haklı, başından beri haklı. Seni bu eve hiç almamalıydık, bu siktiğimin özel gücüne sahipsin diye dayandık. Keşke dayanmasaydık, keşke hiç gelmeseydin. "