The Untamable Woman

5

"L-let go!" utal kong utos sa kanya. Ngunit inilapit niya pa ang mukha niya sa akin. "Lumayo ka o tatadyakan kita kung saan hindi mo na makikita ang kina-"

I haven't finished talked when he pressed his lips against mine. My eyes grew big as I felt him moving his lips slowly. Yet, it was aggressive on it's own way.

I don't what happened to me, but I found myself responding to him. I slowly closed my eyes, feeling his hand on my back trying to reach for the hook of my bra.

This isn't what I want to happen, but why does my lips felt like it's been missing his kiss? I slightly opened my eyes to catch him with his eyes close. This is the first time I've kissed him, but there's something different. It was like, I was longing for this.

Tumigil si Blaze sa paghalik sa akin, pati na rin sa pagkahawak niya sa akin, when his phone rang. I couldn't help, but to feel empty without his touch. It suddenly felt cold, and out of reached.

Lumayo si Blaze sa akin at tinalikuran niya ako para sagutin ang tumawag. Pinagmasdan ko lamang siya at 'di maiwasang masaktan sa narinig ko.

"Adria," he answered to his phone.

My eyes dropped into sadness, and my heart felt like it tightened a little. Disappointment kind of ate me little by little. I think there's a term for this kind of feeling. What was it again?

"Yeah. I miss you too," masaya ang tono ng boses niya. "No. No one is with me right now, silly girl," he chuckled.

Napatikom ako ng kamao ko at tinalikuran na ulit siya. Pagkatapos niya akong halikan- hindi ko talaga maintindihan ang mga lalaki. Why did I even bother feeling like that for that idiot. Manggagamit din lang naman siya katulad ng ibang lalaki dyan.

Tuluyan na akong pumasok sa room na dapat ay pinasukan ko kanina pa. Pagkapasok ko dun, sinarado ko agad ang pintuan ngunit 'di ako umalis sa pwesto ko. Nanatili akong nakahawak sa pintuan habang inaalis sa isipan ko ang nangyari.

Dapat binabasura ang mga ganung kaganapan. Kasalanan ko rin naman kung bakit niya ako nahalikan e. I should have stopped him, but I let him do as he please.

Bakit ko nga ba hinayaan? Hindi ko alam. Tanga lang siguro ako.

I shook whatever happened earlier, and continued to walk. This isn't an ordinary room, by the way. This has another way door that's connected to where the real underground is located.

The bar is just a front to hide it. We can't have people coming here, and finding out what else is happening here besides that bar. I mean, they can fuck each other's brain out as much as they want to, but I will make sure they won't ever find our hiding place.

The Underground is MY definition of Satan's Hell.

-x-

"Angel," rinig ko sa boses ni Rin. Nakahiga ako sa malapad na sofa habang nakatakip ang librong binigay sa akin ni Dad nung umalis siya sa pwesto niya.

"Natutulog," walang gana kong sagot sa kanya. Hindi ko masasabi kung anong nakasulat dito dahil hindi ko pa ito nababasa. Binubuklat ko lang at ginagamit pangtakip ng mukha.

"Tumatawag si Boss," he informed me. Napamulat ako ng mata ko at inalis sa mukha ko yung libro.

"Telepono," utos ko at inabot niya kaagad ang telepono. "Dad," sagot ko.

"You failed," seryoso niyang pagbalita sa akin.

"F-failed? S-saan?" takot kong tanong sa kanya. Halos manginig ang buong katawan ko sa takot.

Sa pagkakaalam ko nagawa namin ang lahat ng pinapagawa niya. Anong pwedeng ikabagsak namin ng team ko?

"I told you not to touch Mr. Gonzin," galit niyang pagdiin sa pangalan ni Mr. Gonzin.

"We didn't," lumunok ako. "Binantaan lamang namin siya at umalis na. Hanggang doon lang ang ginawa namin," I answered honestly.

"His dead."

"W-what?" I paused. "H-how can he be dead?"

"Why don't you explain that to me, Angel," he demanded, but how am I supposed to answer? Hindi ko rin alam kung anong iexplain ko sa kanya.

Napatingin ako kila Seb ng lumapit sila sa akin. Masama ko silang tinginan habang nagtatanong kung anong nangyari. Ngunit umiling lamang sila sa akin.

"There's no way his dead, Dad," umiling ako. "There's just no way Mr. Gonzin can be dead, when I got Bi-"

"Angel! Mr. Gonzin is dead!"

Bungad na pagpasok ni Bianca habang hingal na hingal niyang binalita sa akin ang sinasabi ng tatay ko. My body stiffen, and anger started to feel my whole body.

"I want you to come home," utos ni Dad at ibinaba ang tawag.

Pagkababa niya ng tawag, agad kong binato ang telepono sa kung saan. They all flinched sa pagkabasag ng telepono ngunit dinispatsa ko lamang ito.

"A-angel," tawag sa akin ni Bianca.

"Find them..," nanginginig ng galit kong pagsasalita. "NOW!" 

 -x-

Nang makauwi ako sa amin, sinabihan ako ni Daemond na nasa study room si Dad at pinapatawag niya ako. Kaya naman agad ko itong pinuntahan ngunit pagkarating doon ay nakatanggap ako ng malakas na sampal. 

Hindi galing sa tatay ko, kung 'di galing sa mga librong ibinato niya sa aking mukha. Napatingin ako sa gilid ko at hindi ko na nakapagsalita. 

"Pinaghawakan ko ang pangako mo, Angel," his murderous voice filled the whole study room. "You gave me your words that no one would get hurt- especially Mr. Gonzin," I heard him tapping his fingertip on the table top. 

Iniyuko ko ang ulo ko. "I-I'm sorry, dad. I- I'll take responsibility for what happened to Mr. Gonzin," mapait kong sagot sa kanya. 

"That's not what I want to hear, Angel!" sigaw niya as my body flinched. 

"What am I supposed to answer then, Dad? I'm sorry? Sorry dahil namatay ang taong may utang sa inyo? Sorry dahil ni hindi ko man lang alam kung papaano o kung sino ang pumatay sa kanya?" I snarled. "That's a bit unfair, Dad."

"What?" Nanlaki ang mata niya sa sinabi ko. 

"Sa tingin niyo ba ginusto kong may pumatay sa kanya? Syempre, hindi! Kung ako ang tatanongin niyo, mas gugustuhin ko pang ako na lang pumatay sa kanya," sabay tingin sa kanya ng masama. "Dad, alam ng lahat sa Underground kung gaano ko nirerespeto ang mga mission na binibigay niyo sa amin. Lahat ginagawa namin ng tama at ni minsan hindi kami pumalpak."

Hindi nagsalita si Dad. 

"Pero yung nangyari kay Mr. Gonzin?" umiling-iling ako. "Aaminin ko, tinakot namin siya pwedeng mangyari pero hindi ko sinabihan ang team ko na patayin siya. Dahil alam naming kailangan pa ang pera niya." 

"Then explain to me why I was informed about his death, Angel?" he paused. "Your teammate was guarding him, yet he died during their watch. Why is that?" kumunot ang noo niya. 

Talagang kami ang sisihin niya? Fuck! Whoever took Mr. Gonzin's life before me, they better be good at hiding. 

"I don't know, but I will get them back for stealing my prey," I answered to him, and left the study room. 

---------------------------

Walang maisip si Author kaya maikli lang. -Synth