"Είσαι τελείως τρελός. Πιστεύεις ότι μετά από όλα αυτά θα μείνω μαζί σου;" Φωνάζω.
"Ναι το πιστεύω" μπορώ να διακρίνω ένα αχνό χαμόγελο στο πρόσωπο του..
"Γιατί είσαι το ίδιο τρελή με μένα"
Αυτό που μ'άρεσε σε αυτόν ήταν ότι ποτε δε χρειαζόταν να ρ...
"Δάφνη σήκω είναι 7:30" ακούω τη φωνή της μητέρας μου.
"Ώρα Ελλάδος ή ώρα μαμάς;" τη ρωτάω καθώς αλλάζω πλευρά στο κρεβάτι μου κρατώντας ταυτόχρονα τα μάτια μου κλειστά.
"Ανοησίες.. Σήκω πάνω!" Επιμένει..
"Η πρώτη σου μέρα ως μαθήτρια της Δευτέρας Λυκείου" προσθέτει με καμάρι.
"Καλά καλά" ξεφυσάω και σηκώνομαι ηττημένη.
Μου χαμογελάει ικανοποιημένη και βγαίνει έξω από το δωμάτιο κλείνοντας την πόρτα πίσω της.
Κατευθύνομαι προς την καρέκλα του γραφείου μου. Εχθές το απόγευμα είχε έρθει η κολλητή μου η Νάντια σπίτι, με σκοπό να μου ετοιμάσει τα ρούχα που θα φορούσα σήμερα. Ω Ναι. Επιμένει ότι το style μου δεν "αρμόζει" σε μια μαθήτρια Λυκείου. Όσο και να διαμαρτυρήθηκα γνώμη δεν άλλαξε. Όποτε κατέληξα κάπως έτσι..
Oops! Questa immagine non segue le nostre linee guida sui contenuti. Per continuare la pubblicazione, provare a rimuoverlo o caricare un altro.
Δεν έκανα καμία προσπάθεια να βαφτώ. Ήξερα πως πιο πιθανό είναι να βγάλω το μάτι μου παρά να βάλω αυτό εκεί.. Ξέρετε; Για τις βλεφαρίδες..!
Δέκα λεπτά μετά αφού έχω ετοιμαστεί εντελώς, κατεβαίνω στην κουζίνα για να χαιρετήσω τους γονείς μου πριν φύγω.
"Καλημέρα" λέω νυσταγμένα ακόμα.
"Καλημέρα κορίτσι μου" "Έλα να φας πρωινο" Αυτές ήταν οι δυο φράσεις που άκουσα μόλις με είδαν.
"Δε πεινάω.. Φεύγω" λέω και βγαίνω από τη κουζίνα, όταν άκουσα τη φωνή του αδερφού μου.
"Περίμενε μικρή, θα πάμε μαζί" με ενημερώνει.
Δε θέλω να σχολιάσω καν το γεγονός ότι με λέει "μικρή". Με περνάει μόνο ένα χρόνο! Σίγουρα όσα κορίτσια έχουν έναν αδερφό με νιώθουν..
Αφού μπαίνουμε στο αμάξι του αρχίζει να φλυαρεί άσκοπα.. Ήθελα να ξερά που βρίσκει την όρεξη πρωί πρωί!
"Η Νάντια;" με ρωτάει σε κάποια φάση.
"Θα τη συναντήσω στο σχολείο" λέω και δυστυχώς φτάσαμε.
Αν νομίζετε ότι μισώ το σχολείο κάνετε λάθος. Βασικά έχετε εν μέρη δίκιο. Κάτι τέτοιο τέλος πάντων.. Απλά τους μαθητές του μισώ.. Και επειδή η λέξη "μισώ" είναι υπερβολική θα έλεγα "αντιπαθώ".. Πολύ, παρά πολύ.
"Πάω να παρκάρω και ερχομαι" Μου λέει, και εγώ βγαίνω από το αμάξι.
Περνάω την καγκελόπορτα και νιώθω ένα περίεργο συναίσθημα. Είναι κάπως να προχωράς μόνη σου στο προαύλιο.. τουλάχιστον το μόνο καλό στην περίπτωση μου είναι ότι πάντα περνάω απαρατήρητη.
ΟΚ Το παίρνω πίσω.
Εκείνη τη στιγμή με πλησιάζει μια παρέα πέντε αγοριών. Με τον Στέφανο πρώτο και καλύτερο..
"Γρουσούζα γρουσούζα" επαναλαμβάνω από μέσα μου.
"Ωπ τι έχουμε εδώ;" μου λεει ειρωνικά ο Στέφανος.
"Τι κάνεις Ειρήνη;" συνεχίζει.
"Δαφ-φνη με λ-λενε" τον διορθώνω..
"Εγώ θα σε φωνάζω Ειρήνη" λέει και οι υπόλοιποι γελάνε.
"Δεν είσαι αστείος, κάποια στιγμή πρέπει να το εμπεδώσεις δεν νομίζεις;" του λέω χωρίς να τραυλιζω ούτε στο ελάχιστο. Και κατάλαβα γιατί. Δε φοβόμουν. Απλά είχα εκνευριστεί και μου βγήκε αυθόρμητα αυτή η επιθετική -για τα δικά μου δεδομένα- συμπεριφορά.
Με κοιτάει έκπληκτος για κάτι δεύτερα. Οι φίλοι του αρχίζουν τα "οοο" και εκείνος είναι φανερά εκνευρισμένος.
"Άκου να σου πω κοριτσάκι" μου λεει και με πιάνει από το μπράτσο με δύναμη.
"Άσ-σε με, μ-με πον-νας" του λέω αδύναμα πλέον.
Τα γαλάζια μάτια του έχουν σκοτεινιάσει επικίνδυνα. Όλο το προαύλιο είναι στραμμένο προς το μέρος μας.
Πιέζει το μπράτσο μου λίγο παραπάνω και είναι έτοιμος να συνεχίσει την προηγούμενη πρόταση του, αλλά κάποιος τον διέκοψε.
"Κάτω τα χέρια σου τώρα, μην στα κόψω" ακούω μια φωνή πίσω μου και ξαφνιάζομαι. Δυσάρεστα.
Ποιος λέτε να είναι;
Γεια σας! Είστε καλα; Ανέβασα το πρώτο μου κεφάλαιο με περισσότερο από 550 λέξεις! Είμαι αρκετά ενθουσιασμένη! Ελπίζω να σας άρεσε το 1ο παρτ μου. Θα χαρώ πολύ να δω σχόλια! Αν θέλετε ψηφίστε την ιστορία μου με ένα αστεράκι! Το επόμενο θα ανέβει μέσα στην επόμενη εβδομάδα!
