Nobody to Somebody

Chapter 24

Julianne's POV

Nandito ako ngayon sa garden. Well, tinakasan ko kasi si Ate.

Paano ba naman, gusto akong isama sa Philippines eh ayoko nga dun!

Nagmumuni muni ako ng biglang...

"Fck!" Napamura ako ng may siraulong bumato sa akin.

"Who the hell throw this stone?!" Sabi ko at tumayo sa ibabaw ng bench. Sakit kaya!

Walang nagsasalita sa mga nakatambay sa park. Natakot yata. Pero may namumukod tanging nakatingin sa akin.

Isang lalakeng sabihin na nating gwapo. Pero itsura pa lang, halata mong mayabang. He has piercing on his right ear that makes him to cool.

Oh! Scratch that Julie! You're drooling again!

"I said who the hell throw this?! Ikaw ba?!" Sabi ko pa ulit sabay turo sa kanya.

"What?" Inosenteng tanong nya. Aba't! Ini-english pa ko.

"What? What? I'm asking kung ikaw ang bumato sa akin ng bato!" Malakas kong sigaw sa kanya.

"Hindi ko yan binato. Sinipa ko" Cool nya na ring sabi. The fck?! Proud pa sya?!

"Argh! Whatever you say, tinamaan mo pa rin ako!" Sigaw ko pa ulit.

Magsasalita pa sana ulit sya ng dumating ang taong tinataguan ko.

"My ghad Julie! Kanina pa kita hinahanap!"

"Argh. Annoying!" Sigaw ko kay Ate at akmang tatalikuran sya ng higitin nya ako pabalik

"Don't you dare turn you're back to me!" Sigaw nya sa akin. Ginagamit na naman nya ang pagiging mas matanda nya sa akin.

"Pwede ba ate?! Ayoko ngang sumama sayo! A-yo-ko! Duh, mahirap bang intindihin yon?" Sabi ko at saka nagwalk out.

"Aba't-- JULIANNE TINGCANG! BUMALIK KA DITO!" Sigaw nya habang hinahabol ako.

Bye Mr. Pa-cool! Sabi ko sa isip ko habang tumatakbo.

Andree's POV

Where the hell is he?! Nasaan na ba ang lalaking yon?!

Kanina nung kausap ko si Blythe at Brace, bigla na lang nawala.

Nagpaalam na rin sila Brace sa akin, hinahanap nya lang naman daw ako para magkaroon kami ng totoong closure, kahit hindi naging kami. Haha.

Pero kasi nga diba? Hindi naging maayos ang pagpapaalam ko sa kanya noon.

"Julianne!"

"Julianne! Listen to me! Argh!" Napatingin ako sa dalawang babaeng tila naghahabulan.

"Kapag hindi ka tumigil, sinasabi ko sa'yo! Ika-cut ko ang allowance mo!" Awtomatiko namang napahinto yung isang babae na sa tingin ko ay kaedad lang din namin ni Lucky.

Huminto sya sa harap ko mismo at hinarap yung babaeng kanina pa sya hinahabol.

"Ano ba naman Ate! I already said na hindi ako sasama sayo." Galit na wika nung Julianne.

O...kay?

"May gagawin pa kaming thesis. Ask my classmates!" Sigaw nya pa.

Aalis na sana ako sa eksena nila ng biglang may humablot sa akin.

"She. She's one of my classmates! Ask her" Sabi nung babae.

"Is that true?" Tanong sa akin nung tinatawag nyang Ate.

Sasagot na sana akong hindi ko sya kilala ng pisilin nya ang braso ko na hawak nya.

Napatingin ako sa kanya, at nangungusap ang mga mata nyang nakatingin sa akin.

Napabuntong hininga ako, ngayon lang ako susunod sa utos ng isang tao.

It's more like, pakiusap lang naman di'ba? Kaya gagawin ko na lang.

"Yes po. We need to finish our thesis bago magsummer break" Sabi ko.

"So I will wait for you till summer, Julie." Sabi nung ate nya at umalis.

"*sigh* Sorry huh. Pati ikaw nadamay" Sabi nya at tumingin sa akin.

"You should really be. Ngayon lang ako gumawa ng pabor." Sabi ko na alam kong kinainis nya.

"Pabor? It's more like utos, I don't ask favor." Mataray nyang sabi.

Aba't! Talaga nga naman! May tinatago din palang kamalditahan ang babaeng ito?! Let's see.

"Really? For me, it's a favor. I don't accept command...from anyone" Madiin kong sabi.

Di sya nakasagot kaya naman inis na syang tumalikod ng may mabunggo sya pagharap nya.

"Fck! Ikaw na naman?!" Hiyaw nya.

Sinilip ko ang lalakeng nakabungguan nya and to my surprise. It's Lucky.

"Kababae mong tao, mura ka ng mura." Sabi ni Lucky na nagpataas sa kilay ko.

Is he really talking to this dmn girl?! Kilala ko si Lucky, hindi sya palakausap kaya nakakapagtaka ang ginagawa nya ngayon. Plus the fact, na hindi nya pa ako napapansin sa likuran ng babaeng to.

"As if you care." Sabi nung babae.

"As if I really care" Sabi ni Lucky at ginaya pa ang boses ng babae. I somehow smiled, yeah, as if Lucky really care for you damn woman.

Sumingit na ko sa usapan nila.

"Hi Lucky!" Sabi ko sa kanya at tumabi sa kanya.

"Magkakilala kayo?!" Gulat namang sigaw nung babae.

"Ye--"

"Hindi lang magkakilala, actually, boyfriend ko sya." Proud kong sabi.

"Really? Eh bakit parang hindi naman alam ng boyfriend mo na boyfriend mo sya? Look, gulat na gulat ang expression nya" Sabi nya ng natatawa.

Nilingon ko naman si Lucky at alangan syang ngumiti sa akin.

"Ah, we're really in a relationship, it's just, nagulat ako dahil minsan lang ako ipagmalaki ng girlfriend ko." Nangingiting sabi ni Lucky.

"Minsan? Oh, gaano kadalas ang minsan? Poor guy, she doesn't deserve you" Napakuyom ang kamao ko sa inis. This girl is reall getting on my nerves! Damn her!

"I don't think so." Sabi ni Lucky at hinawakan ang kamao ko para pakalmahin ako.

"...because I should be the one asking myself, do I really deserve this girl? She's almost perfect. She's beautiful, kind and smart. She can sing and dance! Oh wait! There's more, she can play instruments. While me? I can dance, yes..But I can't sing like the way she sings. She's brave, fckin brave for a girl. She can punch you straight to your face once you insult her. Now, tell me, is she really deserve me?" Napangiti ako ng malawak sa sinabi ni Lucky.

Napanganga naman yung babae at inis na inis na nagwalk out. Tinawanan na lang namin sya at hinarap ko si Lucky.

"Thank you" I said

"For what?"

"For making me feel like I'm the only girl in the world." Sabi ko na kinanta pa ang lyrics ng kantang Only Girl.

"Anything for you, my princess." Sabi nya at hinalikan ako sa noo. That's the sweet side of him. And I can't ask for more.

Sana lang...

mapatunayan namin na may forever. At sa aming dalawa yun...

-----------

Last six chaptersss!