Locked Away

04. As much as I hate

Wewe's

"Pol... Pol... Pol... mag-usap muna tayo. Hindi mo na ba ako mahal?"

Iyak ako nang iyak nang makita kong nag-aalsa balutan na siya. Iiwan niya na ba ako. Mugto na ang mga mata ko. Kagabi pa ako hindi tumitigil sa pag-iyak. Hindi kasi siya umuwi tapos akala ko hindi na niya ako babalika. Ngayon namang nandito siya, mukhang iiwanan na nga niya ako. Hindi ko alam kung anong gagawin ko. Sinabi ko naman na sa kanya ang totoo para matapos na, kasi akala ko maiintindihan niya ako.

"Kaya ako bumabalik ng Texas dahil hinahanap ko siya. I will ask for divorce. Malakas nama---"

"Shut up! How can I love you know, Wewe, if I can't even trust you?!" He hissed. Lalong nawalan ng lakas ang mga tuhod ko. Nanigas ang buong katawan ko. Posible bang mawala na lang basta ang pagmamahal na matagal nang iniingatan sa puso dahil sa katotohanang makakasira sa kung anong mayroon kaming dalawa?

I cried.

"Stop crying! I knew you were trouble the first moment I laid eyes on you! I should've trusted my instinct! Plano ba pa ito ng paghihiganito ninyo sa Mama ko?!"

Umiling ako. I wanted to tell him everything but he's not ready to listen. I could hear his breathing – napakabigat niyon at halatang nagpipigil lamang siya ng kanyang galit. I closed my eyes again. Not a moment later, he was out of the door and he was out of my life. Nakaupo lamang ako sa gilid ng kama at iyak nang iyak. Hindi ako makalaban ngayon dahil ako ang may kasalanan. Kinuha ko mula sa bedside table ang velvet box na naglalaman ng singsing ni Apollo. Kung alam lang niya kung gaano ko kagustong isuot ang singsing na ito – kasi itong singsing na ito galing talaga sa kanya hindi tulad noong isinuot ko nang "pakasalan" ko kuno si Achilles noon.

I cried. Naisip kong sana totoo na lang iyon. Sana hindi na lang ako naniwala at sana nagmaang-maangan ako noon at pinanindigan ko na si Apollo na nagpapanggap na Achilles, sana'y kasal pa rin kami kahit paano – kahit na null and void ito dahil nagpapanggap siya at kasal pa rin ako.

Gusto kong pakasalan si Apollo... pero sa pagkakataong ito, I wanna make things right. I want to be able to tell the world who I am – who I really am.

Because I'm not Sabrina Noelle Lactaotao. I was never a Lactaotao. I was brave to marry Achill because I won't be using my real name... but now that I have the real thing, I wanna marry him and I want him to marry the real me.

I wiped my tears.

Anong gagawin ko ngayon? Gusto ko lang naman siyang makasama.

Gusto ko siyang makasama bilang iyong totoong ako at hindi iyong pinalaki ni Venus at Robert Lactaotao. I bit my lower lip.

I never liked my childhood. I used to be a happy kid. I was sure of that. I couldn't possibly remember what my life was before Robert Lactaotao found me on the side walk one chilly night. I don't know who I was – I only had my name with me – my real name.

Now I realized that I'm too fucked up for Apollo Vejar. Hindi kami bagay. Sa gitna nang pag-iyak ko, nag-ring ang phone ko. It was an international number. Kahit iyak ako nang iyak ay nagawa kong sagutin iyon.

"Yes, Hello, Detective..." I recognized his voice. It was the detective I hired to find out where I really came from. I needed to know where I came from, who my real parents are and where will I go to finally reunite with my past.

I couldn't really remember anything about my childhood. Ang natatandaan ko na ay iyong tinuturuan akong sumakay sa kabayo ni Booby Lactaotao, prior to that ang naaalala ko lang ay mabilis na pagtakbo ng sasakyan at ang isang malakas na pagsabog...