BELA

12.BÖLÜM -BOŞLUK-

Yorumlar ve oylar artsın lütfen :*

▲

Bazen hiçbir şey hissetmezsiniz.

Ya da şöyle diyelim.

Sadece boşlukta olduğunuzu hissedersiniz. Sadece boşlukta olduğunuzu bilirsiniz.

İşte şu an benim yaşadığım ve hissettiğim tek şey bu...Kocaman bir boşluk.Gözlerimi açmak istiyorum ama bir yandan da bu boktan yaşamıma geri dönmek istemiyorum.

Dünden hatırladığım tek şey boş bir bodrumda yalnız olmamdı. Ve daha sonradan kafamı sertçe zemine çarpmam...

Şu an yaşadığımı bile hissetmiyordum. Sadece nefes aldığımı biliyordum.

Hayatımın bu kadar boktan oluşunu ben seçmemiştim.Bu hayatı ben seçmemiştim.Bu babayı, anneyi... Bir kardeşim bile yoktu.Sadece para vardı.O herkesin hayatının merkezine yerleştirdiği o kağıt parçaları...

Zengin olmayı da ben seçmemiştim.Hiçbir şeyi ben seçmemiştim. Ben sadece bu planlanmış yaşamın bir piyonuydum.

Herkes ölümün ucundan döndüğünde hayatının değerini anlardı ama ben ölmediğim, ölmeyi beceremediğim için pişmandım. Ben ölmeyi bile beceremeyen acizin tekiydim.

Evet beni tanımlayan en doğru kelime buydu.

Aciz..

Ben bir erkeğin önünde ağlayacak kadar acizdim. Bir erkeğe beni koruması için muhtaç olacak kadar, bir erkeğin bana tecavüz etmemesi için yalvaracak kadar, düşmanıma güvenecek kadar acizdim. Evet ben buydum.

Ben hep ön yargılara maruz kalan kişiydim. Hep dış görünüşüme göre yargılarlardı.''somurtuk,soğuk,sürtük,kibirli''  bunları hep duyardım ve bazen daha fazlasını...

Evet somurtuğum. Herkese kendimi beğendirmek zorunda değildim. Ya da herkese gülümsemek...

Evet soğuk bir insanım. Çünkü soğuk olmamı hayat istemişti ben değil. Ben de hayata itaat ettim.

Sürtük mü? İşte o ben değilim. Ben daha kimseyle öpüşmemiştim.

Kibirli...O bende hiç yok işte. Çünkü ben de özgüven yok ki kibir olsun?

İşte ben bu kadar sorunlu bir insandım. Sorun benim hayatımın bir ismiydi. Herkes doğum gününde gülümser ve neşe saçar ama ben her doğumgünümde ağlardım. Bir sene daha bu lanet hayatta yaşadığım için. Bir sene daha yaşlandığım için. Bir sene daha o iğrenç insanların yüzlerini göreceğim için. Beni bu hayata bağlayan iki unsur vardı. Biri annem biri ise Yağmur'du.

İnsanlar sanki hayatıma sıçmak için söz vermişlerdi. Hayatıma giren her erkek bir sorun bırakıyordu ardından. O günleri hatırlayarak kendime eziyet ediyordum. Ama hatırlamayı ben istemiyordum. Beynim benden habersiz hatırlatıyordu.

Babam, Cenk, Emre,... ve tabiki Aras onlardan öncekiler de var.

Hepsi sanki hayatıma sıçmak için söz vermişlerdi. Ve şimdi de sözlerini tutuyorlardı.

Ama az sonra bu düşüncelerimden uyanıp hayatıma devam edecektim. Sanki hiçbir şey olmamış gibi...

Ama bir karar aldım. Aras'a boyun eğmeyecektim. Onunla sonuna kadar savaşacak ve ona yenilmeyecektim. Onun karşısında bir daha ağlamayacaktım. Onun karşısında bir daha güçsüz kalmayacaktım. Şimdi intikam sırası bendeydi, acı çekme sırası ise onda...