You Changed Me

Κεφάλαιο 31

Μπήκαμε στο σπίτι και συνεχίσαμε να γελάμε.

"Εγώ πάω λίγο στο μπάνιο και έρχομαι" είπε ο Ντέιβιντ μόλις σταμάτησε να γελάει και έφυγε.

Εγώ με την μαμά πήγαμε προς την κουζίνα και εγώ έκατσα στο τραπέζι ενώ αυτή πήγε να φτιάξει το μεσημεριανό.

"Άλισον..." ψέλλισε η μαμά μου τραβώντας την προσοχή μου.

"Ναι;"

"Ξέρεις....έχεις αλλάξει".

Στο άκουσμα των λέξεων της γύρισα και την κοίταξα περίεργη. Τι είναι πάλι αυτό; Καινούριο αστείο;

"Τι εννοείς;"

"Χαμογελάς περισσότερο" αποκρίθηκε χαμογελώντας αχνά "από τότε που γνώρισες τον Ντέιβιντ και αρχίσατε να βγαίνετε, σταμάτησες να είσαι συνέχεια πάνω από τα βιβλία και στη τηλεόραση. Άρχισες να βγαίνεις, να περνάς καλά και πάνω από όλα έχεις γίνει χαρούμενη. Τα μάτια σου λάμπουν από χαρά πλέον. Χαίρεται η ψυχή μου να σε βλέπω έτσι αγάπη μου".

Ένα αχνό χαμόγελο σχηματίστηκε και στο πρόσωπο μου. Πόσο δίκιο είχε. Δεν το είχα προσέξει για να πω την αλήθεια αλλά τώρα που κάθομαι και το σκέφτομαι, έχει δίκιο. Ούτε εγώ θυμάμαι πόσο καιρό έχω να ανοίξω κάποιο βιβλίο και να δω κάποια ταινία.

Μόλις συνειδητοποίησα ότι έχω παραμελήσει τα μωρά μου (aka τα βιβλία μου). Αλλά υγεία. Έχω χρόνο για αυτά. Τώρα έχω να ασχοληθώ με άλλα πράγματα.

"Υποθέτω πως ναι".

"Για τι πράγμα υποθέτεις εσύ;" ακούστηκε μία ακόμη φωνή και μπήκε εκείνη την στιγμή ο Ντέιβιντ. Και η μαμά μου και εγώ μπορώ να πω ότι φρικάραμε λίγο γιατί δεν τον προσέξαμε.

"Τίποτα αγάπη μου" απάντησα χαμογελώντας και έκατσε σε μία καρέκλα δίπλα μου ανταποδίδωντας μου το χαμόγελο.

"Εντάξει" αποκρίθηκε και με φίλησε πεταχτά.

Η μαμά μου ξερόβηξε και γυρίσαμε και οι δύο να την κοιτάξουμε και αμέσως αρχίσαμε να γελάμε.

"Είμαι και εγώ εδώ" είπε κοιτώντας μας προειδοποιητικά.

Της χάρισα ένα στραβό χαμόγελο και ο Ντέιβιντ γέλασε.

"Μας συγχωρείτε κ.Χριστίνα" απολογήθηκε ο Ντέιβιντ.

"Λοιπόν, παντε στο σαλόνι να σκορπίσετε τα μέλια σας και εμένα αφήστε με να σας ετοιμάσω το φαγητό. Άντε άντε" είπε η μαμά και μας έκανε νόημα να φύγουμε.