- Eskild do mnie napisał - mruknął Willliam i podał mi swój telefon. - Chce coś od ciebie.
William: Tu Noora, co chcesz Eskild?
Eskild: Gdzie twój telefon? Masz zamiar wrócić dziś do domu?
William: Rozładował się. Ciągle jestem na imprezie urodzinowej u Chrisa, ale raczej tak
Eskild: To nie zamykam drzwi
William: Okej
Wyszłam z konwersacji z Eskildem i niechcący kliknęłam w inną. Była to rozmowa z tatą Williama.
Tata: Powiedziałeś już Noorze?
William: Powiem jej dziś
Tata: Mam nadzieje
Zaintrygowana przesunęłam rozmowę w górę. Wiem, że nie powinnam, ale oni rozmawiali o mnie.
Tata: Załatwiłem ci lot do Londynu na jutro
William: Przecież miałem lecieć dopiero za miesiąc
Tata: Tak, ale potrzebuje cię w firmie już teraz.
William: Właśnie pogodziłem się z Noorą i nie mogę jej znów zostawić
Tata: William, to zwykła dziewczyna. W Londynie znajdziesz takie same
Tata: Lot masz o dziewiątej rano, będę czekał na lotnisku
William: Nic nie rozumiesz
Otworzyłam szeroko buzię i zablokowałam telefon. William odszedł ode mnie wcześniej i zaczęłam go szukać. Po drodze spotkałam Evę, która całowała się z Chrisem.
- Eva - rudowłosa odsunęła się od chłopaka i spojrzała na mnie. - Widziałaś gdzieś Williama?
- Nie, a co? - spytała. - Wszystko w porządku? Jesteś strasznie roztrzęsiona.
-William wyjeżdża do Londynu. Gdybym nie zobaczyła rozmowy z jego ojcem to zapewne nadal bym nie wiedziała - szepnęłam i wskazałam na jego telefon, który trzymałam w ręce.
Eva zamrugała parę razy. - Co za idiota, znowu wszystko spieprzył - warknęła i razem ze mną zaczęła go szukać. Chris dołączył do nas.
Znaleźliśmy go na zewnątrz gdzie palił papierosa.
- Ty idioto - krzyknęła Eva do Williama, który odwrócił si w naszą stronę - Tak ty!
- Eva, o co ci chodzi?
- Eva, to moja i jego sprawa -mruknęłam. - Możecie nas zostawić samych? - zapytałam i spojrzałam na Evę, która pokręciła głową i założyła ręce na klatkę piersiową. - Proszę cię.
- Okej, wytłumaczy mi ktoś o co chodzi? Noora?
- Kiedy miałeś zamiar mi powiedzieć, że wyjeżdżasz do Londynu? - zapytałam i poczułam jak łzy napływają mi do oczu.
- Skąd wiesz? - spytał i spojrzał na telefon, który trzymałam w dłoni. - Czytałaś moje wiadomości? -warknął i wyrwał mi telefon z ręki. - Oszalałaś? - prychnął i ugasił papierosa.
- Nie, skończyłam pisać z Eskildem, wyszłam z konwersacji i niechcący kliknęłam w twoją i twojego taty - oznajmiłam i przeczesałam ręką włosy. - Zobaczyłam, że piszecie o mnie, więc chciałam wiedzieć o co chodzi. I co się dowiaduje? Że wyjeżdżasz do Londynu? - parsknęłam.
- Noora..
- I to już jutro? Po co chciałeś być znowu ze mną, skoro widziałeś, że wyjeżdżasz? Żeby znowu mi złamać serce? - zaśmiałam się krótko, ale nie było w tym ani grama krzty wesołości.
- Nigdy nie chciałem ci złamać serca Noora - szepnął i podszedł do mnie, na co się odsunęłam. - Kocham cie.
Patrzyłam się na Williama i zamrugałam parę razy. - Gdybyś... gdybyś mnie kochał to byś został - powiedziałam i minęłam Williama.
Nie zatrzymał mnie.
***
Leżałam w łóżku i patrzyłam się w białą ścianę. Może płakałam godzinę temu albo i dwie. Mój telefon ciągle dawał o sobie znać, ale nie chciałam z nikim rozmawiać. Nawet zamknęłam się w pokoju.
Niestety ciekawość zwyciężyła i sięgnęłam po telefon. Odblokowałam go i zobaczyłam kto do mnie dzwonił.
8 nieodebranych połączeń od Eva.
5 nieodebranych połączeń od Chris.
3 nieodebrane połączenia od William.
6 nieodebrane połączeń od Sana.
Westchnęłam i weszłam na messengera. Dziewczyny pisały coś na naszej grupie.
Przejrzałam to co pisały. Wszystkie wiadomości były o mnie i Williamie.
Noora: Wszystko jest okej
Eva: Noora, tak się martwiłam
Sana: Wszystkie się martwiłyśmy
Noora: Jest okej, naprawdę
Eva: William do mnie dzwonił, ale nawrzeszczałam na niego i kazałam mu się do mnie więcej nie odzywać.
Uśmiechnęłam się lekko.
Noora: Rozumiem
Chris: Dowiedziałam się co się stało
Chris: Tak mi przykro
Chris: Ale zdziwiłam się, ponieważ niedawno rozmawiałam z Williamem i mówił, że bardzo mu na tobie zależy i chce abyście byli razem
Zacisnęłam oczy i starałam się nie popłakać.
Noora: Wczoraj powiedział mi, że mnie kocha
Eva: A ty?
Noora: Powiedziałam mu, ze jeśli by mnie kochał to by nie wyjeżdżał
Sana: A może nie poleciał do Londynu
Spojrzałam na zegar i zobaczyłam, że jest już za dwadzieścia dziesiąta.
Noora: Już zapewne siedzi w samolocie
Noora: Ale spokojnie, za miesiąc o tym zapomnimy i będziemy się z tego śmiać
Napisałam i zablokowałam telefon. Załkałam cicho i wtuliłam się w poduszkę. Oczywiście, że nigdy tego nie zapomnę.
Złamane serce naprawdę boli.
/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\
Dziękuję wam za prawie 600 wyświetleń i 300 gwiazdek🙈💕
![](https://img.wattpad.com/cover/113547144-288-k641772.jpg)
CZYTASZ
Summer Love [noorhelm]
FanfictionSpojrzałam mu w oczy i wiedziałam, że patrzę na człowieka, przy którym chcę zasypiać i się budzić. Był moją wiecznością.