Kliniek ~ Nouis/Larry

°3°

Pov. Niall
"Ni" zeurt Louis als ik hem meeneemt naar waar we moeten eten. Ik weet dat hij niet wilt eten, maar het moet.
We gaan zitten en hij legt zijn hoofd op mijn schouder. "Ik wil niet eten Niall, ik heb geen trek." "Lou je moet eten." "Ni." Zeurt hij. Ik leg mijn arm om hem heen en druk een kus tegen zijn slaap.

Louis krijgt soep en ik bloemkool. Eten vind ik geen enkele probleem, ik hou van eten. Louis raakt de lepel niet aan en blijft naar tafel kijken.

"Lou je weet dat je de tafel niet af kom tot je die kom op hebt." "Ik moet niet Niall." "Lou het is nog niet eens de helft van de kom." Ze willen het langzamere hand verhogen. Hij pakt de lepel en roert erin. "Ik wordt al misselijk van de geur Ni." "Lou eet." Hij zucht en neemt een hap. Langzamere hand eet hij alles op.  Louis gaat tegen me aanleunen. "Ik ben misselijk." "Het gaat zo over." "Gaan we naar onze kamer?" "Nee je moet hier een half uur zitten." Hij zucht. "Hey." Hoor ik Harry en Zayn zeggen. "Hey." Zeg ik terug, maar Louis blijft stil. Harry gaat naast Louis zitten en pakt zijn hand. Louis heeft vertelt dat Harry zijn broer is.

"Hoe voel je je Boo?" "Ik ben zo misselijk. Laat me alsjeblieft overgeven het doet pijn." Ik laat Louis los en Harry neemt hem in zijn armen. "Je gaat niet overgeven." "Haz alsjeblieft. Ik haat dit gevoel." "Ik weet het Boo, maar je moet eten." "Ik haat het hier." "Het is voor jou." "Mag ik naar mijn kamer?" "Nee, het half uur is nog niet voorbij." "Ik ga gewoon in mijn bed liggen en Niall is bij me." "Je blijft hier zitten en daarna mag je naar je bed." Ik leg mijn hand op Louis zijn knie en wrijf er overheen.

Als we naar onze kamer mogen trekt Louis zijn schoenen uit en gaat hij in bed liggen. "Ik haat het hier." Ik ga naast hem liggen en doe mijn armen om hem heen. "Niet zo zeuren het gaat erom dat ze je willen helpen." "Vind jij het hier leuk dan?" "Dat zeg ik niet, maar anders had ik jou niet ontmoet als ik niet hier was." Louis draait zich om en kijkt me aan. " Vroeger was ik een grote vreetzak en ik kwam niks aan. Nu heb ik een hekel aan eten en kom ik alsnog aan." "Eens zal je weer eten." "Nee." Zegt hij en gaat op zijn rug liggen. "Ik haat eten en ik wil het niet in mijn lichaam." Ik leg mijn hand op zijn buik en wrijf erover. "Nogsteeds misselijk?" Hij haalt zijn schouders op. "Ik wil het nooit meer voelen." "Je bent misselijk omdat je maag zwak is geworden zonder eten en het moet nu harder werken om het kleinste beetje te verwerken." "Ik haat het."

Louis gaat tegen me aanliggen als een balletje. Ik leg mijn hand op zijn been en wrijf erover. Zo vallen we samen in slaap.

"Babe wordt wakker." Hoor ik iemand zachtjes zeggen. Ik kreun en ik hoor zachtjes gelach. "Kom je bed uit luilak." "Hou je mond." Mompel ik. Ik voel dat iemand op me gaat liggen. "Opstaan." Zegt hij. "Nee." "Oke." Hij gaat rechtop zitten (hij zit op de heupen van Niall.) Hij begint me te kietelen en meteen ben ik wakker. "L-lou." Hik ik. Ik hoor hem grinniken. "A-alsje-blieft."  "Oké als jij mij napraat dan laat ik je los." Ik knik. "Louis." "Louis." "Hoeft niet." "Hoeft niet." "Te eten straks." "Leuk geprobeerd Lou, maar je gaat straks eten." Ik draai ons om. Ik hoor hem zacht vloeken. Ik grinnik en druk een kus op zijn voorhoofd. Ik sta op en loop naar mijn kleding en pak er gewoon wat uit. "Lou ga je omkleden " "nee geen zin in." "Oké dan neem ik je zo mee." Ik til hem op en hij begint tegen te werken. "Lou als je nu niet stop laat ik je dubbel eten." Meteen stopt hij. "Klootzak." Mompelt hij. "Ik hou ook van jou, babe." "Mag ik staan, ik kan zelf lopen." Ik laat hem staan en ik pak zijn hand. Ik kijk naar hem en hij kijkt naar onze handen en een glimlach staat op zijn gezicht. Hij verstrengeld onze vingers. Ik loop mee en sommige mensen kijken ons aan. Misschien denken ze dat we een stel zijn, maar nee.

Bij het eten komen Harry en Zayn bij ons zitten. Harry wilt straks Lou spreken en Zayn wilt mij spreken. Eerlijk? Ik heb geen zin om mijn verhaal te vertellen. Een paar beelden krijg ik te zien.

"Niall!" Ik slik en loop naar de trap. Mijn vader komt op mijn afgelopen. Hij had gedronken, dat rook je gewoon. Hij begon me te slaan en te shoppen. Hij zei bij bijna elke slag iets. "Val dood." "Niemand houdt van je." "Niemand zal je missen als je dood bent." "Zelfs je vriendje houdt niet van je." En dat klopte ook. Hij is vreemd gegaan. "Je bent zo nutteloos." "Waarom hebben we jou." En dit ging zo door. Tranen rollen over mijn wangen. Nutteloos, dood. Hij pakte me vast en liet me van de trap vallen. Elke treedt die ik raakte liet me dieper in de put vallen. Moet ik dood? Dat was het laaste wat ik dacht en toen ik op de grond kwam werd het zwart en had ik gehoopt dat ik nooit meer wakker zal worden.

De heletijd krab ik op mijn pols. "Niall." Zegt iemand en diegene pakt mijn handen. Ik haal mijn handen uit zijn greep en de angst neemt over. "Niall rustig." Hoor ik iemand anders zeggen. Ik sta op en ren naar mijn kamer. Ik hoor dat er iemand achter me aan rent. Ik ren sneller en als ik mijn kamer pak ik iets wat de deur blokkeerd. Ik kijk om me heen. Er moet iets iets zijn waar ik me aan kan snijden. Ik moet het. Ik begin over mijn arm te krabben terwijl ik ik rond kijk.