Kliniek ~ Nouis/Larry

°6°

Pov. Louis
"Ik woon niet meer thuis." "Waar woon je dan? Hebben ze je op straat gezet?" "Mensen wilde mij hebben en nu ben ik hun kind, maar ik ken ze niet en ben verdomme al zestien ik kan voor mezelf zorgen!" "Dat ben je niet en je moet daar sowieso twee jaar zitten." Zegt hij terwijl hij op zijn lip bijt. "Ik mag dan geen contact met jou." Zeg ik en kijk naar mijn handen. "Wij houden gewoon contact, ze kunnen me niet nog een keer van je weghouden." "Haz, kan ik niet bij jou wonen? Jij bent volwassenen." Ik kijk hem aan. "Hoe moet ik dat doen dan? Denk je echt dat ze jou aan mij geven?" "Wil je me niet?" "Nee Boo zo bedoel ik het niet. Ik wil het heel graag doen, maar denk je echt dat ze jou aan mij geven." "Ik wil bij jou wonen." Hij knik. "Ik ga het proberen, ik ga ervoor zorgen dat ik voor je ga zorgen." Ik omhels hem stevig. "Ik wil je niet nog een keer kwijt Hazza." "Je raakt me niet nog een keer kwijt."

Veder moesten we nog wat praten, maar ik kon nog niet alles zeggen. Ik moest ook gewogen worden en al die dingen.

Als ik naar me kamer loop loopt er iemand de gang uit met een grote glimlach op zijn gezicht.

Pov. Niall
"Bart wat doe jij hier?" Hij was een vriend van mij. Grote nadruk op WAS. "Ik kreeg te horen dat je hier zat en ik wilde naar je toe." "Waarom?" "Omdat ik wilde weten of het goed gaat." "Ja het gaat super daarom zit ik hier." "Waarom ben je er überhaupt mee begonnen? Je doet je enige vrienden die je hebt pijn." "Houdt je kop." Snauw ik. "Weet je hoeveel pijn je je broer doet?" "R-rot op." "Je denkt alleen maar aan jezelf. Al die mensen die je pijn doet, vindt je het gek dat iedereen je laat vallen?" "GA WEG." "Wordt je nu boos?" "ROT OP!" "vond het net zo gezellig." Zegt hij en hij grijnst.

Ik doe iedereen pijn. Ik denk alleen maar aan mezelf. Niemand houdt van me. Niemand zal ooit van me houden.

"Weetje ik ga maar weer. Wees geen zwakkeling Niall." Met die woorden loopt hij de deur uit. Ik kijk naar mijn armen, het brand. Ik begin weer met mijn nagels in mijn huis te prikken. Louis moet toch ergens ene scheermesje of wat dan ook bij zich hebben. Ik loop naar zijn spullen en zoek het door. Waar ligt het! Ik begin zwaarder te ademen. Ik moet het doen, ik moet de pijn voelen. Ik gooi de dekens en kussens van zijn bed ik gooi de matras eraf. Waar ligt die spullen van hem! Ik loop naar de badkamer en ook daar gooi ik alles over hoop. Tranen stromen over mijn wangen en de drang wordt steeds groter. "waar ligt het." Huil ik. Ik kijk de kamer rond. Er moet iets zijn, toch? Ik zie een kastje en ik open die. Er ligt een doosje in en er staat een naam op, Kim. Ik pak het doosje met trillende handen. Het doosje is van hout en ik maak het open. Een glimlach komt op mijn lippen als ik een spiegeltje zie. Ik pak het spiegeltje en gooi het tegen de muur aan. Het breekt en ik pak het op.

"Niall!" Schreeuwt Louis. Het glas ligt op mijn huid en ik wil krassen maken, maar het wordt weggehaald. Ik wordt vastgepakt. "Niall stop!" Ik stribbel hard tegen. "LAAT ME LOS, LOUIS." schreeuw ik. Hij trekt me mee naar de andere kant van de kamer. "LOUIS! LAAT ME LOS!" Hij pakt me steviger vast. Ik begin hem te slaan, maar los kom ik niet. "LOUIS!" schreeuw ik huilend. "Niall, alsjeblieft wordt rustig, alsjeblieft doe het voor mij." Ik sla hem nog een keer en ik kom los. Ik ren naar de stukjes van het spiegeltje. "Niall!" Zegt hij huilend. Hij pakt me weer vast en samen vallen we op de grond.

Louis zijn armen gaan om mijn middel. "Alsjeblieft kom." Mompelt Louis huilend. Ik probeer weer los te komen. "Alsjeblieft laat me los ik moet het doen Louis! Laat me los." Huil ik terwijl ik nogsteeds bezig ben met los te komen. Voor iemand met weinig energie is hij nu best sterk. "Alsjeblieft Ni." Hij krijgt me op de grond en hij gaat boven me hangen. Mijn handen worden boven mijn hoofd gehouden en Louis gaat op me zitten. Tranen rollen over zijn wangen net zoals bij mij. "Alsjeblieft wordt rustig Nialler." Ik draai ons om en ik vlucht weer naar de hoek. Ik wordt vastgepakt door iemand en nu is het Louis niet. "Rustig Niall." "Ik moet het doen." Schreeuw ik en probeer los te komen, maar deze armen zijn een heel stuk sterker dan die van Louis. Toch kom ik los, maar ik wordt al snel op de grond gezet. Iemand gaat op me zitten en houdt me handen boven me hoofd en mijn enkels worden ook vastgehouden.

"Niall adem diep in en uit." "Nee! Laat me gewoon los!" Schreeuw ik.

Pov. Louis
Opgelucht haal ik adem als Harry, Zayn en nog iemand binnen komen. Zayn pakt meteen Niall vast. Harry neemt mij in zijn armen en meteen druk ik mijn gezicht in zijn nekholte. Het geschreeuw en gehuil van Niall is vreselijk. Snikken komen uit mijn mond. Dit is misschien het ergste wat ik ooit heb meegemaakt. Hij wilde het zo graag. Wat als hij boos op me wordt? Wat als hij me gaat negeren?

"Je hebt het goed gedaan Boobear." "Ik wist niet wat ik moest doen." "Het is goed dat je op de knop hebt gedrukt, met dit soort dingen worden de mensen niet snel rustig en zijn dan ook ongelooflijk sterk." "Ik kon hem amper vasthouden." "Ik weet het Boo." Zegt hij en streelt door mijn haar. Ik knijp mijn ogen dicht als ik Niall weer hoor huilen en schreeuwen  tegelijkertijd. "Wil je de kamer uit." Ik schud mijn hoofd. Als Niall rustig is moet ik hem vasthouden.