Kliniek ~ Nouis/Larry

°16°

Willen jullie meer van die gifs onder het hoofdstuk door?

IK LEEF NOG

de laaste keer dat ik hen gepubliceerd was Louis verjaardag...

Maar ik heb weer een hoofdstuk!

Pov. Niall
Ik wordt langzamerhand wakker. Ik open mijn ogen en het eerste wat ik zie zijn bruine plukken haar. Ik glimlach en laat mijn vingers over zijn rug gaan. Mijn vingers glijden onder zijn shirt. "Ni." hoor ik zijn zachte stem zeggen. "Good morning, sunshine." Hij mompelt wat en verstopt zijn gezicht bij mijn nek holte. "Lekker geslapen?" vraag ik terwijl ik door ga waar ik mee bezig was. "Beetje." komt er zacht uit zijn mond. "Wakker gelegen?" Hij knikt. "Waarom heb je me niet wakker gemaakt, Baby." Hij gaat zo liggen dat zijn gezicht recht voor de mijne is. "Je hebt me geholpen." "Hoe?" "Je had me vast. Ik lag dicht bij je en ik kon je hartslag horen." "Je mag me altijd wakker maken." Hij knikt. "Je lag lief te slapen, ik kon je niet wakker maken." Hij glimlacht en druk zacht een kus op mijn lippen. Zijn arm gaat langs mijne en hij laat onze vingers verstrengelen.

"Ik hou van je, zo ontzettend veel. " mompelt hij tegen mijn lippen. Ik grijns en ik ga boven hem hangen. Onze handen verlieten elkaar. Zijn handen legt hij om mijn nek. Ik leun naar voren en onze lippen ontmoeten elkaar weer. Mijn tong tikt tegen zijn onderlip en hij geeft toestemming. Zijn handen glijden naar mijn middel.

Ik laat de zoen langzaam los. Zijn duim wrijft over mijn wang. "Weet je." zegt hij zacht. "Nooit had ik gedacht dat er iemand was op deze wereld die mij zo liet voelen." Ik glimlach. "Wat voel je je?" "Onbeschrijfelijk." "Goed of slecht?" "Goed, gekkie." Ik lach en hij giechelt. Hij draait ons om. "Ik zal je voor eeuwig dankbaar zijn." mijn hand leg ik op zijn wang. "Ik jou ook. Ik zal je nooit vergeten." "We blijven voor altijd bij elkaar, toch?" "Ik zou niks anders willen." Hij glimlacht en drukt kus tegen mijn lippen. "Ik dacht dat dit een plek zou zijn waar ik mee eenzaam zou voelen, dat dit gewoon vreselijk was, maar jij. Jij hebt alles veranderd Niall. Jij hebt mij laten zien wat liefde voelt, hoe het is om te voelen dat er geluk is in deze wereld, jij bent degene die het lukt om te laten eten. Ik vind mezelf steeds dikker worden en ik weet dat het moet hier, maar door jou kan ik niet eens meer overgeven. Als ik het wil doen ben jij er, je bent in mijn gedachten en je gaat niet weg. Je glimlacht als ik weg ga bij de wc, God je doet zoveel met me Niall, zo fucking veel. Je bent zo mooi en ik vind het vreselijk dat je dat niet kan zien. Jij ziet niet wie ik zie. Je nep blonde haren wat je verdomd goed staat, je blauwe ogen die stralen op momenten als we samen zijn, je glimlach die er voor zorgt dat elke keer allemaal vlinders door mijn buik vliegen en dan hebben we het niet over je stem gehad. Je Ierse accent wat het schattigste geluid van deze wereld is. Ik hou van je Niall, zo verdomd veel."

Voorzichtig veegt hij mijn tranen weg.  " Ik hou van je." " En ik van jou, Niall. Ik zal en wil dit duizenden keren per dag herhalen, je moet zien wat ik zie, hoe beeld schoon je bent." Hij gaat rechtop zitten net als ik. Hij pakt mijn arm en hij stroop de mouwen naar boven. De littekens komen naar boven. Ik sluit mijn ogen en ik kijk weg. "Kijk me aan." Ik kijk hem aan. "Open je ogen." Ik open mijn ogen en ik kijk recht in zijn ogen. "Je bent sterk." Ik schud mijn hoofd. "Jawel anders zat je hier niet." "Kijk naar mijn lichaam ze zijn overal." "Je bent niet meteen zwak als je hebt gesneden, Niall. Kijk waar je nu bent. Je wilt het niet meer." "Voor de waarvan ik hou. Ik wilde dood. Nee, ik wil dood. Nee, ik... Ik weet het niet meer." Louis trekt me in zijn armen. "Ik weet het niet meer." Ik huil niet, ik jank als een baby. Alle opgekropte emoties laat ik er nu uit. Ik haat de mensen die mijn leven een hel hebben gemaakt, ik haat deze kliniek doordat ik niet meer weet wat ik wil. Ik haat Louis, omdat ik niet meer zonder hem kan en hij niet zonder mij. Ik hou van Louis. Ik haat mijn ouders, ik haat ieder persoon die mij in de steek gelaten heb, maar de grootste haat heb ik aan mezelf.

Mijn ogen volgen Louis bij elke beweging die hij maakt. Hij kust steeds meer naar boven en hij komt bij me nek aan. Hij kust mijn kaak, mijn mondhoek en daarna kust hij me. Mijn handen glijden naar zijn nek waar ik over wrijf. Hij begint aan de andere kant. Hij kust eerst mijn mondhoek en zo naar beneden tot mijn handen. Hij giechelt waardoor ik glimlach. Hij legt zijn hoofd op mijn buik. Mijn hand gaat naar zijn haar. "I love you, I love you, I love you." mompelt hij tegen mijn buik aan. "I love you too." Hij doet mijn shirt omhoog en doet zijn gezicht onder mijn shirt. "Lou." lach ik. Hij lacht ook en begint allemaal kusjes te geven om mijn buik. "Lou, het kietelt." Hij lacht en komt weer boven me hangen. "I Love you." Ik lach en wrijf over zijn wang. "Dat zeg je het afgelopen half uur de hele tijd." "Mag ik het niet zeggen tegen mijn vriendje?" "Je kan het ook anders doen?" "Hoe dan?" glimlacht hij. Ik pak de kraag van zijn shirt en duw hem zacht naar beneden waardoor onze lippen elkaar weer ontmoeten.

Oké...

Ik ben aan het twijfelen om met dit boek te stoppen. Ik heb totaal geen idee wat er ongeveer gebeurd in een kliniek en ik heb ook het gevoel dat dit boek nergens op slaat.