ခြဲခြာျခင္းကိုစတင္ခဲ့တဲ့ေန႔က ရန္ကုန္အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေလဆိပ္ႀကီးထဲမွာ... အမွန္တစ္ကယ္ဆိုကမ႓ာကခြဲသြားမဲ့သူဆိုေပမဲ့... တကယ္တမ္းထားရစ္ခဲ့ရတာကကြ်န္ေတာ္... ဘြားဘြားရဲ႕က်န္းမာေရးအေျခအေနအရ India ကိုအစားသြားထိုးမွျဖစ္ေတာ့မဲ့အခိုက္အတန္႔... ကိုယ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါသူရွိေနမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့အသိကဖိစီးႏွိပ္စက္သည္...
"သဲ...ဟိုေရာက္ရင္ဘြားဘြားကိုဂ႐ုစိုက္...ပိုက္ဆံကဘဏ္ထဲမွာထည္႕ေပးထားတယ္...အဲဒါကကိုယ္တို႔ခြဲခြာရမဲ့သံုးႏွစ္တာကာလအတြက္အခေၾကးေငြ...ႏွေျမာစရာမလိုဘူး...ဘြားဘြားကိုအေကာင္းဆံုးျပဳစုခဲ့..."
ပိုက္ဆံအေၾကာင္းေျပာဖို႔ကိုေတာ္ေတာ္ေလးအားယူၿပီးမွေျပာေနပံုရတဲ့ကမ႓ာဟာသူ႕ကိုအားနာေနမွာစိုးရိမ္ပံုရသည္...အားကိုးစရာေဖေဖမရွိေတာ့တဲ့သားအမိႏွစ္ေယာက္အတြက္ဘြားဘြားဟာအခိုင္မာဆံုးတံတိုင္းႀကီးျဖစ္ခဲ့လို႔ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆံုး႐ွံဳးရမွာေၾကာက္တဲ့စိတ္ကိုကမ႓ာကအဆံုးစြန္တိုင္ေအာင္နားလည္သည္...
"အင္းပါ..."
"သဲငယ္လည္းက်န္းမာေရးဂ႐ုစိုက္...ေမေမ့ကိုလည္းဂ႐ုစိုက္ေနာ္..."
ေခါင္းတစ္ခ်က္ပဲညိတ္ျပမိေတာ့အားမရဟန္နဲ႔ဆံပင္ေတြကိုလာဖြရင္းေခါင္းကိုအသာပုတ္ေလသည္...
"မ်က္ႏွာေလးကလည္းကြာ...ညွိဳးေနလိုက္တာ...ဘာလဲကိုယ္နဲ႔မခြဲခ်င္ဘူးလား..."
ခြဲခြာျခင္းကိုေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြနဲ႔အဆံုးသတ္ဖို႔ႀကိဳးစားေနတဲ့ကမ႓ာ့ကိုလာစေနတာလားစိတ္ဆိုးမိလိမ့္မယ္ဆိုတဲ့အၾကည္႕နဲ႔ၾကည္႕ေပးလိုက္ေတာ့...
"ဟာ...ဘယ္လိုေတြၾကည္႕ေနတာလဲကြာ...အသည္းေတြယားလာၿပီ..."
"ကမ႓ာ...ခင္ဗ်ားေနာ္..."
"စတာပါသဲရဲ႕...ကိုယ္သိပါတယ္...သဲျပန္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ကိုယ္ရွိေနမွာမဟုတ္ဘူးဆိုၿပီးစိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတာမို႔လား...ဒီေခတ္ႀကီးထဲမွာဆက္သြယ္လို႔ရတဲ့နည္းေတြအမ်ားႀကီးပါ...ကိုယ္ကေတာ့အံမတုႏိုင္ေလာက္ေအာင္အလြမ္းထုထည္ေတြႀကီးမားလာရင္ျပန္ေျပးလာမွာဗ်..."
