Olivia pov
Het is vandaag 2 november. Zoals elk jaar ga ik vandaag weer naar Ashton zijn graf. Ik heb iemand gevonden waar ik gelukkig mee ben, Luke. Ja Luke Hemmings die me verkrachte. Hij is zoveel veranderd sins de dood van Ashton. Hij heeft zijn fouten ingezien en is zich beter gaan gedragen. Elk jaar heeft hij al gevraagd om mee te gaan naar Ashton zijn graf maar dat wil ik niet. Dat is het enige moment waar ik mijn gedachten kan vertellen en eigenlijk is zijn graf een beetje zoals een dagboek. Zijn graf staat juist naast een stukje gras dus leg ik me daar elke keer neer. Ik vertel dan wat ik heb meegemaakt. Kleine kindjes kijken me soms raar aan omdat ik praat tegen een graf, hun ouders zeggen dan dat ze niet zo mogen wijzen. Ik kan daar zo een hele middag blijven zitten. Net zoals dit jaar.
Ik zet me neer naast zijn graf.
'hey Ash ik heb goed nieuws, ik weet niet of dat jij het goed vindt maar ik vind het goed nieuws. Je weet toch nog dat ik al nu 4 jaar samen ben met Luke? Wel ik ben zwanger heb ik ontdekt. Ik weet zelfs al dat het een jongetje wordt. Ik ga hem Ashton noemen. Dat heb ik ook aan Luke voorgesteld en hij vond het een super idee. Ik hoop dan dat ik binnen zoveel met hem naar hier kan komen en hem kan uitleggen hoe fantastisch jij was.' ik laat me achterover vallen in het gras. Weet je? Soms is het leven toch mooi.
A/n aller aller aller liefste lezers,
Met spijt in mijn hart deel ik jullie mee dat dit het einde van het verhaal is. *pinkt een traantje weg*
JE LEEST
My dream (bad) boy| ashton irwin
FanfictionFragment uit het boek: 'Triiiiing' eindelijk het verlossende geluid van de bel. Ik stap richting het café waar ik mijn fiets altijd zet, lang verhaal. Ashton zit weer tegen een muurtje te roken met een halfvol flesje cola in zijn hand. Of is het nu...
